Uzasadnienie
E.J. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach skargę na bezczynność Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w sprawie "odmowy wydania decyzji odnośnie umorzenia w całości poprzez przedawnienie" decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w S. z dnia 18 czerwca 2001r. nakazującej skarżącemu rozbiórkę wiatrołapu wraz z pomieszczeniem gospodarczym na działce nr 2136/9 w O. oraz postanowienia tego samego organu z dnia 3 września 2003r. o nałożeniu grzywny w celu przymuszenia.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 52 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., skargę (w tym także skargę na bezczynność) można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba, że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy zaś rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie.
W przypadku skargi na bezczynność organu, jej wniesienie dopuszczalne jest wówczas, gdy strona wyczerpała tryb przewidziany w art. 37 kpa, to znaczy złożyła zażalenie do organu wyższego stopnia na niezałatwienie sprawy w terminie. Zażalenie o którym mowa we wskazanym przepisie, równoznaczne jest tu ze środkiem zaskarżenia i spełnia kryterium "wyczerpania środków zaskarżenia" w rozumieniu art. 52 § 2 p.p.s.a.
Jak wynika z akt postępowania administracyjnego oraz z oświadczenia pełnomocnika skarżącego złożonego na rozprawie przed Sądem w dniu 18 sierpnia 2010r., E.J. przed wniesieniem skargi nie zaskarżył bezczynności Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego do organu wyższego stopnia w rozumieniu art. 37 kpa, a zatem wymóg dopuszczalności skargi, o jakim mowa wyżej nie został spełniony.
W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.
Orzeczenie w pkt II oparto na art. 250 p.p.s.a. oraz § 19 pkt 1 w zw. z § 18 ust.1 pkt 1c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz.U. nr 163, poz. 1348 ze zm.).