Uzasadnienie
Dnia 10 listopada 2006 r. J.W. wniósł skargę na bezczynność Wojewody w sprawie "wniosku skarżącego o orzeczenie odszkodowania od organu administracyjnego na rzecz współwłaścicieli nieruchomości gruntowej położonej w K. przy ul. O..
W uzasadnieniu skargi [...], że decyzją z dnia [...] Wojewoda stwierdził, na jego wniosek, nieważność decyzji Naczelnika Gminy K. z dnia [...] udzielającej S.N. pozwolenia na budowę przyłącza i instalacji wewnętrznej gazu w budynku mieszkalnym przy ul. O w K. w części dotyczącej pozwolenia na budowę przyłącza gazowego.
Następnie skarżący wyjaśnił, że wnioskiem z dnia 9 maja 2005 r. wniósł o przyznanie mu odszkodowania w trybie art. 160 k.p.a., a Wojewoda postanowieniem z dnia 12 maja 2005 r. zwrócił ten wniosek argumentując, iż w sprawie właściwa jest droga sądowa.
Kolejny wniosek skarżącego o wypłatę odszkodowania datowany na 2 sierpnia 2005 r., a złożony w dniu 8 sierpnia 2005 r. w Urzędzie Miasta i Gminy w K., został przekazany Wojewodzie do rozpoznania według właściwości, postanowieniem Burmistrza Miasta i Gminy K. z dnia 2 września 2005 r.
J. W. uzasadnił dalej w skardze, że Wojewoda wystąpił do Samorządowego Kolegium Odwoławczego o zajęcie stanowiska. W odpowiedzi SKO, pismem z dnia 8 listopada 2005 r. stwierdziło, że w sprawie nie ma zastosowania przepis art. 160 k.p.a., gdyż zdarzenie prawne decydujące o tym, które przepisy mają zastosowanie przy rozpatrywaniu przedmiotowego roszczenia odszkodowawczego, nastąpiło przed dniem 1 września 2004 r. Wobec powyższego Wojewoda pismem z dnia 21 listopada 2005 r. zwrócił się do Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego o stwierdzenie nieważności postanowienia Wojewody z dnia [...] o zwrocie skarżącemu jego wniosku. Jednak w piśmie z dnia 16 grudnia 2005 r. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego uznał, że brak jest podstaw do podważania legalności tego postanowienia Wojewody, nie podzielając stanowiska Samorządowego Kolegium Odwoławczego.
W konsekwencji Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wskazał jako właściwą do dochodzenia przedmiotowego odszkodowania drogę postępowania sądowego. W związku z takim stanowiskiem Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego Wojewoda postanowieniem z dnia [...] ponownie zwrócił J.W. jego wniosek z dnia 2 sierpnia 2005 r. dotyczący przyznania odszkodowania od Gminy K. W konkluzji skargi J.W. stwierdził, że pomimo jasnego stanowiska SKO co do właściwości Wojewody do rozpatrzenia przedmiotowego wniosku, wniosek ten złożony już w dniu 9 maja 2005 r., nie został rozpatrzony.
Należy w tym miejscu dodać, że J.W. w dniu [...] złożył w Urzędzie Wojewódzkim pismo w którym oświadczył, że jego wniosek z dnia 9 maja 2005 r. o przyznanie mu odszkodowania w trybie art. 160 k.p.a., jest nadal aktualny i podtrzymuje go w całej rozciągłości.
Organ administracji – Wojewoda wniósł o oddalenie skargi podnosząc, że nie jest on właściwy do wydania rozstrzygnięcia, jakiego domaga się skarżący.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 52 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), skargę (w tym także skargę na bezczynność) można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba, że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy zaś rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie.
W przypadku skargi na bezczynność organu, jej wniesienie dopuszczalne jest wówczas, gdy strona wyczerpała tryb przewidziany w art. 37 kpa, to znaczy złożyła zażalenie do organu wyższego stopnia na niezałatwienie sprawy w terminie. Zażalenie o którym mowa we wskazanym przepisie, równoznaczne jest tu ze środkiem zaskarżenia i spełnia kryterium "wyczerpania środków zaskarżenia" w rozumieniu art. 52 § 2 u.p.p.s.a.
Jak wynika z akt przedmiotowej sprawy, a także z oświadczenia skarżącego złożonego na rozprawie w dniu 8 lutego 2007 r., J.W. przed wniesieniem skargi do Sądu nie zaskarżył bezczynności Wojewody zażaleniem do organu administracji wyższego stopnia, którym w niniejszym przypadku dotyczącym sprawy z zakresu administracji architektoniczno - budowlanej, na postawie art. 17 pkt 2 w zw. z art. 5 § 2 pkt 4 kpa oraz na podstawie art. 88a ust.1 pkt 1 lit a ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jednolity Dz. U. Nr 156/06 poz. 1118 ze zm.), jest Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego. Wymóg dopuszczalności skargi, o jakim mowa wyżej nie został więc spełniony, co czyni skargę niedopuszczalną.
W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 u.p.p.s.a., Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji postanowienia.