Uzasadnienie
S.P. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach na bezczynność Prezydenta Miasta K. polegającą na niewydaniu decyzji o ustaleniu warunków zabudowy zespołu budynków jednorodzinnych.
W uzasadnieniu wskazał, że ostatnia czynność w niniejszej sprawie została podjęta w dniu 3 lutego 2011 r., kiedy to postanowienie wydał Dyrektor Ochrony Środowiska i od tej daty Prezydent pozostaje bezczynny.
W odpowiedzi na skargę Prezydent Miasta K. podał, że w dniu 26 [...], wydał decyzję kończącą postępowanie w sprawie prowadzonej na wniosek skarżącego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 52 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., skargę (w tym także skargę na bezczynność) można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba, że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy zaś rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie.
W przypadku skargi na bezczynność organu, jej wniesienie dopuszczalne jest wówczas, gdy strona wyczerpała tryb przewidziany w art. 37 kpa, to znaczy złożyła zażalenie do organu wyższego stopnia na niezałatwienie sprawy w terminie. Zażalenie o którym mowa we wskazanym przepisie, równoznaczne jest tu ze środkiem zaskarżenia i spełnia kryterium "wyczerpania środków zaskarżenia" w rozumieniu art. 52 § 2 p.p.s.a.
Jak wynika z akt sprawy, a także ze skargi oraz odpowiedzi na nią, przed wniesieniem skargi do Sądu S.P. nie zaskarżył zarzucanej Prezydentowi Miasta bezczynności, zażaleniem do organu II instancji, którym na podstawie art. 17 pkt 1 kpa jest Samorządowe Kolegium Odwoławcze, a zatem wymóg wyczerpania środków zaskarżenia, o jakim mowa wyżej nie został spełniony, co czyni wniesioną skargę niedopuszczalną.
Na marginesie należy dodać, że nawet jeśli skarga byłaby dopuszczalna, to i tak nie doszłoby do merytorycznego rozpoznania sprawy. Jak wynika bowiem z akt administracyjnych i odpowiedzi na skargę organ w dniu [...] wydał żądaną przez skarżącego decyzję. Zatem postępowanie sądowe w niniejszej sprawie jako bezprzedmiotowe podlegałoby umorzeniu, gdyż Sąd nie mógłby wydać w tej sprawie wyroku o treści zgodnej z art. 149 p.p.s.a., a więc zobowiązującego organ do wydania aktu, który to akt już został przez niego wydany.
W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji postanowienia.