Uzasadnienie
W skardze datowanej na dzień 28 lipca 2010 r. obywatel Armenii A. G. zaskarżył bezczynność Wojewody w sprawie z własnego wniosku z dnia 2 czerwca 2010 r. o udzielenie zgody na pobyt tolerowany na terytorium Rzeczpospolitej Polskiej. Skarżący wniósł o zobowiązanie Wojewody do wszczęcia postępowania z urzędu i wydania decyzji we wskazanej sprawie w ustawowym terminie.
W uzasadnieniu skargi A. G. wyjaśnił, że w odpowiedzi na jego wspomniany wyżej wniosek z dnia 2 czerwca 2010 r., Wojewoda pismem z dnia 22 czerwca 2010 r. odmówił rozpatrzenia tego wniosku i wydania w tej sprawie odpowiedniej decyzji stwierdzając, że brak jest podstaw do wszczęcia z urzędu postępowania w przedmiocie tego wniosku oraz, że od czynności organu nie przysługuje żaden środek zaskarżenia w administracyjnym toku instancji. Organ wyjaśnił ponadto, że meritum wniosku A. G. było już przedmiotem toczącego się przed Wojewodą m postępowania zakończonego wydaniem decyzji z dnia 7 listopada 2008 r. w przedmiocie wydalenia go z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, a podnoszone przez cudzoziemca argumenty były już brane pod uwagę w poprzednim postępowaniu. Nie zgadzając się z taką argumentacją skarżący stwierdził, że choć istotnie Wojewoda, wydając decyzję o wydaleniu A. G. wypowiedział się również w przedmiocie przesłanek udzielenia zgody na pobyt tolerowany skarżącego, to w okresie prawie dwóch lat od czasu wydania tej decyzji powstały nowe okoliczności uzasadniające udzielenie mu zgody na pobyt tolerowany.
W szczególności wydalenie skarżącego naruszałoby jego prawo do życia rodzinnego w rozumieniu konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, a także naruszałoby prawa jego małoletnich dzieci określone w Konwencji o prawach dziecka przyjętej przez Zgromadzenie Ogólne Narodów Zjednoczonych w dniu 20 listopada 1989 r., w stopniu istotnie zagrażającym ich rozwojowi psychofizycznemu. Skarżący podniósł również, że samo przekonanie organu, iż wniosek cudzoziemca dotyczy sprawy już załatwionej, nie uprawnia do odmowy wszczęcia postępowania. Zgodnie bowiem z art. 7 i 77 kpa organ sam powinien ustalić, czy w sprawie zaistniały nowe okoliczności i dopiero w razie stwierdzenia ich braku wydać odpowiednią decyzję. Ponieważ Wojewoda tego nie zrobił, w ocenie skarżącego bezprawnie odmówił wszczęcia postępowania, co świadczy o jego bezczynności.
Organ administracji – Wojewoda wniósł o oddalenie skargi jako bezzasadnej. W odpowiedzi na skargę wyjaśnił, że ponieważ kwestia udzielenia A. G. zgody na pobyt tolerowany była przedmiotem prowadzonego postępowania zakończonego wydaniem ostatecznej decyzji i nie ujawniły się żadne nowe okoliczności, o których mowa w art. 97 ust. 1 pkt 1 lub pkt 1a ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, które nie były znane organowi przed wydaniem decyzji o jego wydaleniu - nie stwierdzono podstaw do wszczęcia z urzędu przez Wojewodę postępowania w sprawie udzielenia cudzoziemcowi zgody na pobyt tolerowany na podstawie art. 104 ust. 1 pkt 1a tej ustawy.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 52 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), skargę (w tym także skargę na bezczynność) można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba, że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy zaś rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie.
W przypadku skargi na bezczynność organu, jej wniesienie dopuszczalne jest wówczas, gdy strona wyczerpała tryb przewidziany w art. 37 kpa, to znaczy złożyła zażalenie do organu wyższego stopnia na niezałatwienie sprawy w terminie. Zażalenie o którym mowa we wskazanym przepisie, równoznaczne jest tu ze środkiem zaskarżenia i spełnia kryterium "wyczerpania środków zaskarżenia" w rozumieniu art. 52 § 2 u.p.p.s.a.
Jak wynika z akt przedmiotowej sprawy, A. G. przed wniesieniem skargi do Sądu nie zaskarżył bezczynności Wojewody zażaleniem do organu administracji wyższego stopnia, którym w niniejszej sprawie dotyczącej udzielenia zgody na pobyt tolerowany na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, na podstawie art. 104 ust. 2 w zw. z art. 104 ust. 1 pkt 1 lit. a i art. 26 ust. 3 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. Nr 189/03 poz. 1472 ze zm.), jest Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców. Wymóg dopuszczalności skargi, o jakim mowa wyżej nie został więc spełniony, co czyni skargę niedopuszczalną i uniemożliwia jej merytoryczne rozpatrzenie.
Dlatego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. odrzucił skargę.