Uzasadnienie
M.B.wniósł skargę na bezczynność Prezes Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej. Skarżący podał, że zgodnie z jego wnioskiem z 30 września 2015 r., domagał się udzielenia informacji w zakresie:
- 1. w jakiej konferencji/szkoleniu uczestniczyli sędziowie i pracownicy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie w dniach 28-30 września 2015 r.,
- 2. jakie koszty poniósł WSA w Rzeszowie w związku z udziałem sędziów i pracowników WSA w Rzeszowie w tym ewentualne koszty delegacji noclegów itd.,
- 3. listy z wykazem pracowników uczestniczących w konferencji/szkoleniu w dniach 28-30 września 2015 r.,
- 4. kto w dniach 28-30 września 2015 r. odpowiadał za działalność WSA w Rzeszowie, podczas nieobecności Prezesa i Wiceprezesa,
- 5. jaki pracownik sądu w dniach 28-30.09.2015 r. był odpowiedzialny za przyjęcie skarg i wniosków.
Wnoszący skargę zauważył, że otrzymał pismo od Przewodniczącego Wydziału Informacji Sądowej, który nie udzielił żądanych informacji. Zdaniem skarżącego nie udzielono mu następujących informacji:
Ad. 1 nie podano tytułu konferencji.
Ad. 2 nie podano całkowitych kosztów jakie poniósł Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w związku z udziałem sędziów i pracowników,
- - udzielone informacje są szczątkowe i w żaden sposób wnioskodawca nie może z nich się dowiedzieć o całkowitych kosztach.
Ad. 3 nie udostępniono listy z wykazem pracowników uczestniczących w konferencji,
- - udzielona informacja jest nielogiczna i sprzeczna.
Ad. 4 nie udzielono informacji, kto pod nieobecność Prezesa i Wiceprezesa odpowiadał za działalność WSA W Rzeszowie,
Ad. 5 nie udzielono żądanej informacji.
W uzasadnieniu skarżący stwierdził, że ma duże wątpliwości co do zgodnego z prawem działania WSA w Rzeszowie. Za Sąd odpowiada Prezes, który jest w kontakcie telefonicznym z pracownikami i ten stan utrzymuje się przez kilka dni. Żaden z pracowników nie został wyznaczony do przyjmowania od obywateli skarg i wniosków. Został poinformowany, że w konferencji uczestniczyli wszyscy sędziowie, referendarze oraz w wąskim zakresie pracownicy WSA w Rzeszowie. Sąd jednak następnie stwierdza, że w konferencji tej nie uczestniczyło 3 sędziów, a z pracowników w szkoleniu uczestniczył tylko Dyrektor Sądu. Z niewiadomych przyczyn nie udostępniono listy uczestników konferencji.
Ponadto Prezes WSA zignorował wnioskodawcę i nie przekazał informacji zgodnie z wnioskiem tj. pocztę elektroniczną, odbiór osobisty, lecz wysłał mu pismo o sygnaturze W/IS - 70/18/15 na błędny adres. Tylko dzięki zbiegowi szczęśliwych okoliczności, mógł się zaznajomić z pismem z 9 października 2015 r. Skarżący dodał, że we wniosku podał prawidłowy adres.
W odpowiedzi na skargę Prezes Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie, domagając się jej oddalenia wskazał, że pismem z 9 października 2015r. udzielono wnioskodawcy informacji, poprzez podanie, że:
- 1. sędziowie, referendarze i w bardzo wąskim zakresie pracownicy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w dniach 28 - 30 września 2015 r. wzięli udział w konferencji sędziów wojewódzkich sądów administracyjnych z udziałem sędziów Izby Ogólnoadministracyjnej Naczelnego Sądu Administracyjnego zorganizowanej w miejscowości Czarna;
- 2. koszt szkolenia jednego sędziego wyniósł 1.087,50 zł, koszty poniesione na kierowcę samochodu służbowego wyniosły 750 zł, łączne koszty delegacji wyniosły 481,14 zł;
- 3. w konferencji wzięli udział wszyscy sędziowie Sądu wymienieni na stronie BIP (za wyjątkiem 3, którzy nie uczestniczyli w niej z przyczyn usprawiedliwionych), wszyscy referendarze wymienieni na stronie BIP, a spośród pracowników Dyrektor Sądu wskazany na stronie BIP;
- 4. w okresie uczestniczenia w konferencji za pracę Sądu odpowiadał jego Prezes pozostający z pracownikami w kontakcie telefonicznym;
- 5. ewentualne skargi i wnioski można było składać na piśmie: w biurze podawczym Sądu i za pośrednictwem poczty, w formie elektronicznej: pocztą elektroniczną i za pośrednictwem platformy ePUAP. Dyżur Prezesa Sądu przewidziany na 29 września 2015 r. został odwołany z uwagi na jego uczestnictwo we wspomnianej wyżej konferencji, o czym zawarto informację na stronie sądowej BIP.
Zdaniem organu udzielona informacja wyczerpuje zakres informacji żądanej przez skarżącego. Odnosząc się do zarzutów skargi organ stwierdził, że: 1. zorganizowana konferencja nie miała żadnego tytułu i sposób jej określenia zawarty w piśmie z 9 października 2015 r. wyczerpuje żądanie skarżącego;
1. 2. podano skarżącemu koszt szkolenia jednego sędziego i koszt ten po wymnożeniu przez liczbę sędziów wymienionych na stronie BIP, dodanie osoby Dyrektora Sądu oraz wskazanych kosztów kierowcy samochodu służbowego i delegacji da ogólny koszt szkolenia. W tym zakresie skarżący w drodze prostych obliczeń mógł sobie wyliczyć koszty udziału sędziów i pracowników w konferencji;
3. prawdą jest, że nie doręczono skarżącemu listy osób uczestniczących w konferencji, jednak podano mu, że wzięli w niej udział wszyscy sędziowie Sądu wymienieni na stronie BIP (za wyjątkiem 3, którzy nie uczestniczyli w niej z przyczyn usprawiedliwionych), wszyscy referendarze wymienieni na stronie BIP, a spośród pracowników Dyrektor Sądu wskazany na stronie BIP, więc grupę osób uczestniczących w szkoleniu mógł skarżący ustalić z łatwością;
4 i 5. odpowiedź w tym zakresie wynika jednoznacznie z pisma z 9 października 2015 r., a problem negatywnej oceny przez skarżącego organizacji pracy WSA w Rzeszowie w dniach 28 - 30 września 2015 r. nie ma żadnego znaczenia dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zważył, co następuje
Skarga częściowo zasługuje na uwzględnienie.
Mianowicie zdaniem Sądu nie można uznać za wystarczającą odpowiedź na wniosek zawarty w punkcie 2 pisma skarżącego z 30 września 2015 r., w którym domagał się on podania jakie koszty poniósł WSA w Rzeszowie w związku z udziałem sędziów i pracowników tego Aądu, w tym ewentualnie koszty delegacji i noclegów. Niewątpliwie żądana informacja jest informacją publiczną, o której mowa w art.1 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 1764), dalej w skrócie ustawa, zaś sąd administracyjny jest organem obowiązanym do udostępnienia informacji publicznej, o którym mowa w art. 4 ust. 1 pkt 1 ustawy.
Zgodzić się należy ze skarżącym, że udzielona na to pytanie odpowiedź nie jest pełna. Przede wszystkim zauważyć należy, że M.B.domagał się podania łącznej kwoty jaką poniósł WSA w Rzeszowie w związku z udziałem sędziów i pracowników tego Sądu w szkoleniu. Tymczasem otrzymał dane dotyczące kosztów udziału w szkoleniu jednego sędziego, z odesłaniem, że liczba uczestniczących sędziów wyniosła tyle ile figuruje na stronie BIP minus trzech plus koszty poniesione na kierowcę i łączne koszty delegacji. W odpowiedzi nie wskazano kosztów poniesionych w związku z udziałem w szkoleniu referendarzy oraz dyrektora. W tym miejscu zauważyć należy, że skarżący w piśmie z 30 września 2015 r. wyraźnie odróżnia sędziów od innych pracowników i to rozróżnienie utrzymuje organ udzielając odpowiedzi. Skoro więc organ wskazał, że w szkoleniu oprócz sędziów uczestniczyli także referendarze wymienieni na stronie BIP i dyrektor, a nie podał kosztów związanych z udziałem tych osób, udzielona odpowiedź faktycznie nie pozwala na samodzielne wyliczenie przez skarżącego kosztów poniesionych przez WSA w Rzeszowie.
Dlatego też skarga w tej części podlegała uwzględnieniu, o czym Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach orzekł na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zmianami), dalej P.p.s.a. Jednocześnie na podstawie art. 149 § 1a P.p.s.a.Sąd z urzędu orzekł, że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. Chociaż bowiem wniosek o udzielenie tej informacji wpłynął w październiku 2015 r. i do chwili obecnej skarżący nie otrzymał satysfakcjonującej go odpowiedzi na pytanie co do kosztów, to jednak zauważyć należy, że organ nie pozostawił jego wniosku zupełnie bez odpowiedzi, a jedynie udzielił odpowiedzi niepełnej.
W pozostałej części skarga nie zasługuje na uwzględnienie. I tak, ponieważ Konferencja nie miała żadnej nazwy (tytułu) organ nie mógł udzielić skarżącemu bardziej szczegółowej odpowiedzi niż ta, jaka zastała zawarta w piśmie z 9 października 2015 r. Jeśli chodzi o udostępnienie listy z wykazem pracowników uczestniczących w konferencji to w tym miejscu ponownie podkreślić należy, że skarżący we wniosku wyraźnie odróżnia sędziów od pracowników, w związku z czym jego wniosek w tej części faktycznie nie dotyczył listy sędziów a tylko pracowników. W odpowiedzi na to pytanie organ wskazał, że w konferencji brali udział wszyscy referendarze oraz dyrektor, których nazwiska są ujawnione na stronie BIP. Zgodnie z art. 10 ust. 1 ustawy informacja publiczna, która nie została udostępniona w Biuletynie Informacji Publicznej lub centralnym repozytorium jest udostępniana na wniosek. Mając to na uwadze, w ocenie Sądu organ udzielił skarżącemu pełnej odpowiedzi na to pytanie.
Tak samo należy ocenić udzieloną informację na wniosek zawarty w punkcie 4. pisma. Okoliczność, że jak wynika ze skargi, jej autor ma wątpliwości co do zgodności z prawem kierowania sądem i odpowiadania za jego działalność z innego miejsca niż budynek sądu nie może oznaczać, że nie otrzymał żądanej informacji. Odnosząc się do ostatniego z wniosków zawartych w piśmie z 30 września 2015 r. to zauważyć należy, że chociaż na tak sformułowane pytanie (jaki pracownik sądu...) odpowiedź została udzielona nieprecyzyjnie (biuro podawcze), to jednak należało ją odczytać jako pracownik biura podawczego, pracownik upoważniony do odczytywania korespondencji elektronicznej.
Na koniec zauważyć należy, że faktycznie organ udzielił informacji w innej formie (pisemnie), niż tego domagał się skarżący (pocztą elektroniczną) i rzeczywiście pismo zostało zaadresowane na błędny adres (numer mieszkania 115 zamiast 114). Jednakże zauważyć należy, że mogło się do tego przyczynić to, że na druku wniosku z 30 września 2015r. są postawione pionowe kreski przy każdej ze wskazanych w tym druku form przekazania informacji. Przede wszystkim jednak skoro skarżący pismo to otrzymał, tak więc udzielono mu żądanej informacji. Dlatego też w pozostałej części skarga podlegała oddaleniu, o czym Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach orzekł na podstawie art. 151 P.p.s.a.
Ponownie rozpoznając wniosek zawarty w punkcie 2. organ winien udzielić informacji w sposób i w formie żądanej w piśmie z 30 września 2015 r.