Uzasadnienie
E.H. wniósł bezpośrednio do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach skargę na bezczynność Starosty S., zarzucając, że ten nie rozpatrzył jego wniosku dotyczącego wyodrębnienia gruntów wsi J., przez co pozbawił go korzyści majątkowych z tytułu gospodarowania na obszarach o niskiej zasobności gleby.
Powyższa skarga została przekazana przez sekretariat WSA w Kielcach do organu w dniu 8 października 2010 r.
W odpowiedzi na skargę Starosta Staszowski wskazał, że zmiana granic wsi W. zaburzyłaby obecny podział jednostki ewidencyjnej na obręby i wymusiłaby przeprowadzenie gruntownej modernizacji ewidencji gruntów, która jest procesem czasochłonnym i skomplikowanym, a nadto tworzenie nowych obrębów ewidencyjnych niesie z sobą negatywne konsekwencje.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zważył, co następuje
Zgodnie z art. 52 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., skargę (w tym także skargę na bezczynność) można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba, że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy zaś rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie.
W przypadku skargi na bezczynność organu, jej wniesienie dopuszczalne jest wówczas, gdy strona wyczerpała tryb przewidziany w art. 37 kpa, to znaczy złożyła zażalenie do organu wyższego stopnia na niezałatwienie sprawy w terminie. Zażalenie o którym mowa we wskazanym przepisie, równoznaczne jest tu ze środkiem zaskarżenia i spełnia kryterium"wyczerpania środków zaskarżenia" w rozumieniu art. 52 § 2 p.p.s.a.
Skarżący wezwany zarządzeniem sędziego z dnia 11 listopada 2010 r. wskazał, iż przed wniesieniem skargi do Sądu nie zaskarżył zarzucanej Staroście bezczynności, zażaleniem do organu II instancji (którym zgodnie z art. 7b ust. 2 pkt 2 w zw. z art. 6a ust. 1 pkt 2 b ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne tekst jednolity Dz.U.10.193.1287, jest w sprawach ewidencji gruntów i budynków wojewódzki inspektor nadzoru geodezyjnego i kartograficznego), a zatem wymóg wyczerpania środków zaskarżenia, o jakim mowa wyżej nie został spełniony, co czyni wniesioną skargę niedopuszczalną.
Mając powyższe na uwadze stosownie do art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach skargę odrzucił.