Uzasadnienie
Wnioskiem z 3 stycznia 2023 r. D. S. - dziennikarz [...], zwrócił się do Państwowego Gospodarstwa Leśnego Lasy Państwowe Nadleśnictwo Jędrzejów (dalej "Nadleśnictwo") o udostępnienie informacji publicznej w zakresie dokumentacji dotyczącej rozdzielenia środków na cele społecznie użyteczne w Nadleśnictwie Jędrzejów od 2015 r. do dnia złożenia wniosku. Wnioskodawca zażądał wykazania beneficjentów oraz kwot dotacji i darowizn z datami, kiedy zostały one przekazane. Wniosek przesłano na adres: [email protected].
Pismem z 13 stycznia 2023 r. organ wezwał wnioskodawcę do wykazania, w oparciu o art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (t.j. Dz. U. z 2022 r., poz. 902, dalej "u.d.i.p."), że udostępnienie żądanej informacji publicznej jest szczególnie istotne dla interesu publicznego, pod rygorem pozostawienia jego wniosku bez dalszego biegu. Jednocześnie organ wskazał, że żądana informacja stanowi informację przetworzoną.
W odpowiedzi udzielonej 27 stycznia 2023 r. wnioskodawca podniósł, że domaga się informacji przetworzonej jako dziennikarz, działając w interesie publicznym.
Pismem z 10 lutego 2023 r. organ poinformował wnioskodawcę, że jego odpowiedź nie uzasadnia szczególnej istotności uzyskania informacji przetworzonej dla interesu publicznego. Nadleśnictwo podniosło, że wnioskodawca nie udowodnił, że jest przedstawicielem prasy, więc jego wniosek pozostawia się bez dalszego biegu.
W odpowiedzi wnioskodawca przesłał organowi skan zdjęcia swojej legitymacji dziennikarskiej i dodał, że działa dla dobra ogółu, ponawiając żądanie wniosku w oparciu o art. 2 ust. 1 oraz art. 3 ust. 1 i ust. 2 u.d.i.p. i podkreślając, że odmowa udostępnienia informacji publicznej powinna nastąpić w formie decyzji administracyjnej.
Pismem z 24 lutego 2023 r. organ poinformował wnioskodawcę o pozostawieniu jego wniosku bez rozpoznania – zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. – z uwagi na niewykazanie szczególnej istotności uzyskania informacji przetworzonej dla interesu publicznego.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z 27 marca 2023 r. na bezczynność Nadleśnictwa w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej D. S. zarzucił organowi naruszenie:
- 1) art. 61 ust. 1 Konstytucji RP w zakresie, w jakim przepis ten stanowi podstawę prawa do uzyskiwania informacji publicznej poprzez błędne zastosowanie, polegające na nieudostępnieniu informacji publicznej na wniosek;
- 2) art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p., poprzez błędną wykładnię pojęcia "informacji przetworzonej" i uznanie, że przedmiotem wniosku była informacja przetworzona w rozumieniu ustawy, podczas gdy informacje te są w posiadaniu organu i stanowią informację prostą, niewymagającą przetworzenia;
- 3) art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p., poprzez uznanie, że wnioskodawca nie wykazał, aby udostępnienie żądanej informacji było szczególnie istotne dla interesu publicznego, a tym samym przyjęciu przez organ, że nie została spełniona przesłanka udostępnienia informacji przetworzonej, podczas gdy skarżący szczegółowo opisał okoliczności uzasadniające udostępnienie tej informacji.
W oparciu o powyższe zarzuty skarżący wniósł o zobowiązanie organu do rozpoznania jego wniosku i wydania decyzji uwzględniającej ten wniosek, w terminie 14 dni od dnia doręczenia odpisu prawomocnego wyroku oraz stwierdzenie, że organ dopuścił się bezczynności i niezałatwienia sprawy w terminie, a także zasądzenie zwrotu kosztów postępowania sądowego, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.
W odpowiedzi na skargę Nadleśnictwo wskazało, że 12 kwietnia 2023 r. udostępniło skarżącemu informację publiczną zgodnie z ww. wnioskiem z 3 stycznia 2023 r. – wobec czego stan bezczynności, którego dotyczy skarga, całkowicie ustał. Organ dodał, że stan bezczynności miał miejsce bez podstawy prawnej. Natomiast wskutek udostępnienia żądanej informacji postępowanie sądowe stało się bezprzedmiotowe, co uzasadnia wniosek o jego umorzenie.
Niniejsza sprawa została rozpoznana w trybie uproszczonym, gdyż zgodnie z art. 119 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2023 r. poz. 259 ze zm.), dalej "Ppsa", sprawa może być rozpoznana w tym trybie, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność organu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zważył, co następuje
Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 Ppsa kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach ze skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1 - 4.
Na wstępie wyjaśnić należy, że zgodnie z art. 3a ustawy z dnia 26 stycznia 1984 r. Prawo prasowe (tekst jedn. Dz.U. z 2018 r. poz. 1914), w zakresie prawa dostępu prasy do informacji publicznej stosuje się przepisy ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej. Tym samym, udostępnienie prasie informacji, która ma walor informacji publicznej w rozumieniu tej ustawy, odbywa się w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej, a nie w trybie art. 4 Prawa prasowego. Podkreślenia wymaga, że art. 3a Prawa prasowego w zakresie dostępu prasy do informacji publicznej zrównuje prawa dziennikarza z prawami każdego podmiotu, który o taką informację może się ubiegać (patrz: J. Sobczak, Prawo prasowe. Komentarz, Warszawa 2008 r., dostępny w LEX). Innymi słowy, osoba, która w celach dziennikarskich chce otrzymać informację publiczną ma takie same uprawnienia, jak osoba działająca na podstawie przepisów udip. W konsekwencji, w przypadku takiej osoby stosuje się przepisy ustawy o dostępie do informacji publicznej (por. wyrok WSA we Wrocławiu z 3 sierpnia 2018 r., sygn. II SAB/Wr 109/18).
W niniejszej sprawie poza sporem pozostaje, że Państwowe Gospodarstwo Leśne Lasy Państwowe – Nadleśnictwo Jędrzejów jest podmiotem zobowiązanym do udostępnienia informacji publicznej określonej we wniosku z 3 stycznia 2023 r. Zgodnie bowiem z art. 4 ust. 1 pkt 3 udip do udostępniania informacji publicznej obowiązane podmioty reprezentujące zgodnie z odrębnymi przepisami Skarb Państwa. Stosownie zaś do art. 32 ust. 1 ustawy z dnia 28 września 1991 r. o lasach (Dz.U. z 2022 poz. 672 ze zm.) Lasy Państwowe jako państwowa jednostka organizacyjna nieposiadająca osobowości prawnej reprezentują Skarb Państwa w zakresie zarządzanego mienia.
Natomiast zgodnie z art. 32 ust. 2 pkt 3 tej ustawy w skład Lasów Państwowych wchodzą nadleśnictwa. Z zakresu wyznaczonych w art. 35 ust. 1 ww. ustawy kompetencji i zadań nadleśniczego wynika, że prowadzi on samodzielnie gospodarkę leśną w nadleśnictwie na podstawie planu urządzenia lasu oraz odpowiada za stan lasu. Nie ma również sporu co do tego, że żądane przez skarżącego informacje stanowią informację publiczną. Zgodnie z art. 1 ust. 1 udip, każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu na zasadach i w trybie określonych w niniejszej ustawie. Wnioskowane przez skarżącego informacje należy zakwalifikować jako informacje publiczne o majątku Skarbu Państwa i państwowych osób prawnych w rozumieniu art. 6 ust. 1 pkt 5 lit. a udip.
Uwzględniając skargę na bezczynność na podstawie art. 149 § 1 Ppsa, sąd: 1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności;
- 2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa;
- 3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Stosownie do art. 149 § 1a Ppsa, jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Skoro zatem wniosek skarżącego dotyczył informacji publicznej i został skierowany do właściwego podmiotu, to odpowiedź powinna być udzielona na zasadach i w trybie określonych w ustawie, a mianowicie:
- – zgodnie z art. 13 ust. 1 udip udostępnienie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, z zastrzeżeniem ust. 2 i art. 15 ust. 2;
- – jeżeli w tym terminie informacja publiczna nie może być udostępniona, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku (art. 13 ust. 2 udip);
- – w przypadku uwzględnienia wniosku udostępnienie informacji publicznej następuje w sposób i w formie zgodnej z wnioskiem, chyba że środki techniczne, którymi dysponuje podmiot obowiązany do udostępnienia, nie umożliwiają udostępnienia informacji w sposób i w formie określonych we wniosku (art. 14 ust. 1 ustawy). W tej ostatniej sytuacji podmiot obowiązany do udostępnienia powiadamia pisemnie wnioskodawcę o przyczynach braku możliwości udostępnienia informacji zgodnie z wnioskiem i wskazuje, w jaki sposób lub w jakiej formie informacja może być udostępniona niezwłocznie. W takim przypadku, jeżeli w terminie 14 dni od powiadomienia wnioskodawca nie złoży wniosku o udostępnienie informacji w sposób lub w formie wskazanych w powiadomieniu, postępowanie o udostępnienie informacji umarza się (art. 14 ust. 2);
- – odmowa udostępnienia informacji publicznej oraz umorzenie postępowania następują w drodze decyzji (art. 16 ust. 1).
Bezczynność podmiotu obowiązanego do udostępnienia informacji publicznej zachodzi wówczas, gdy podmiot ten nie reaguje na wniosek o udostępnienie informacji w terminie przewidzianym w ustawie, tj. nie podejmuje czynności przewidzianych w art. 13, art. 14, art. 15 ust. 2 lub art. 16 i nie udostępnia informacji publicznej ani nie wydaje decyzji odmownej w tym zakresie.
Analizując, czy w niniejszej sprawie doszło do zarzucanego przez skarżącego stanu bezczynności oraz dokonując oceny jego charakteru, Sąd miał na uwadze stan faktyczny sprawy w dacie własnego orzekania. Nie można bowiem zobowiązać organu do określonego działania, jeśli zostało ono w dacie orzekania już podjęte (por. wyrok NSA z 18 stycznia 2017 r., sygn. I OSK 1789/16). Z akt sprawy wynika, że ostatecznie wniosek skarżącego został rozpatrzony w całości 12 kwietnia 2023 r. (k. 24-28 akt sądowych), w związku z czym Sąd orzekł o umorzeniu postępowania w zakresie zobowiązania organu do rozpatrzenia wniosku na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 Ppsa (pkt I wyroku).
Nie ulega przy tym wątpliwości, że w niniejszej sprawie organ dopuścił się bezczynności, gdyż przekroczone zostały terminy określone w art. 13 ust. 1 i 2 ustawy. Sąd na podstawie art. 149 § 1a Ppsa orzekł, że zaistniała w sprawie bezczynność nie miała jednak miejsca z rażącym naruszeniem prawa (pkt II wyroku). Za rażące naruszenie przepisów dotyczących terminów załatwiania spraw administracyjnych można uznać ich oczywiste niezastosowanie lub zastosowanie nieprawidłowe, jak również długotrwałość prowadzenia postępowania, czy też brak jakiejkolwiek aktywności organu (por. wyroki WSA: w Warszawie z 11 grudnia 2013 r., sygn. I SAB/Wa 525/13; w Poznaniu z 19 lutego 2014 r., sygn. IV SAB/Po 126/13). Przy ocenie sądu, czy stwierdzona bezczynność miała charakter kwalifikowany, tj. czy była ona rażąca, znaczenie będą miały okoliczności jakie spowodowały zwłokę organu, jego działania w toku rozpoznawania sprawy oraz stopień przekroczenia terminów (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 19 listopada 2013 r., sygn. I SAB/Wa 415/13).
W rozpoznawanej sprawie organ udzielił skarżącemu żądanej informacji niezwłocznie po wpłynięciu skargi na bezczynność. Z akt sprawy wynika, że zwłoka była wynikiem błędnego przekonania organu, że wniosek dotyczy informacji przetworzonej, a wnioskodawca nie wykazał szczególnej istotności informacji dla interesu publicznego. Nie można zatem dopatrzeć się ze strony organu lekceważenia skarżącego, czy też celowego przedłużania postępowania, tym bardziej, że sam skarżący nie wniósł o stwierdzenie, że bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Zdaniem Sądu dla oceny, czy w rozpoznawanej sprawie miało miejsce rażące naruszenie prawa, nie jest wystarczające samo przekroczenie ustawowych terminów. Rażące naruszenie prawa w rozumieniu art. 149 § 1a Ppsa oznacza wadliwość o szczególnie dużym ciężarze gatunkowym i ma miejsce w razie oczywistego braku podejmowania jakichkolwiek czynności, oczywistego lekceważenia wniosków strony i jawnego natężenia braku woli do załatwienia sprawy, jak i w razie ewidentnego niestosowania przepisów prawa.
O kosztach postępowania Sąd orzekł w pkt. III wyroku na podstawie art. 200, art. 205 § 2 i art. 206 Ppsa w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz.U. z 2018 r. poz. 265 ze zm.). Zasądzone koszty uwzględniają m.in. uiszczony wpis od skargi (100 zł) i opłatę skarbową od pełnomocnictwa (17 zł). Jeśli zaś chodzi o koszty profesjonalnego zastępstwa procesowego, na podstawie art. 206 Ppsa. Sąd zmiarkował kwotę wynagrodzenia pełnomocnika, obliczoną w oparciu o wskazany wyżej przepis rozporządzenia. Niniejsza sprawa jest bowiem jedną z wielu analogicznych, inicjowanych przez skarżącego spraw, będących konsekwencją składania tożsamych wniosków o udzielenie informacji publicznej do szeregu Nadleśnictw na obszarze właściwości tut. Sądu. Zwrot jedynie połowy kosztów wynagrodzenia pełnomocnika reprezentującego skarżącego uzasadnia zatem niewielki w istocie nakład pracy powodowany seryjnością spraw, powielaniem treści wnoszonych skarg oraz ich nieskomplikowanym charakterem (por. m.in. wyrok WSA w Gorzowie Wielkopolskim z 15 czerwca 2022 r., sygn. II SAB/Go 44/22 i przywołane tam orzecznictwo).