Uzasadnienie
J. G. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach skargę na bezczynność Starosty, wskazując że "nie wykonano wyroku tut. Sądu z dnia 12 listopada 2013r. o sygn. akt II SA/Ke 794/13 odnośnie: Pan Starosta ma obowiązek wydać postanowienie w przedmiocie nałożenia obowiązków na podmiot korzystający ze środowiska, który niekorzystnie oddziaływuje na środowisko".
Powyższym wyrokiem WSA w Kielcach, po rozpoznaniu sprawy ze skargi J. G., uchylił decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] w przedmiocie ograniczenia negatywnego oddziaływania na środowisko (pkt I) oraz stwierdził nieważność decyzji Burmistrza z dnia [...] (pkt II).
W odpowiedzi na skargę Starosta wskazał, że w niniejszej sprawie brak jest przesłanek, aby stwierdzić stan bezczynności po jego stronie, jako że w analizowanym przypadku prowadził postępowanie, zakończone postanowieniem o odmowie wszczęcia z urzędu postępowania lub wydania decyzji nakładającej na podmiot korzystający ze środowiska obowiązku ograniczenia negatywnego oddziaływania na środowisko – na podstawie art. 362 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001r. Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2013r. poz. 1232). Zażalenie J. G. na przedmiotowe postanowienie zostało wniesione do Samorządowego Kolegium Odwoławczego z uchybieniem ustawowego terminu.
Zarządzeniem z dnia 30 października 2014r. tut. Sąd wezwał skarżącego do wyjaśnienia, czy składał zażalenie na zaskarżoną w niniejszej sprawie bezczynność Starosty do organu wyższego stopnia oraz do nadesłania tego pisma – w terminie 7 dni od doręczenia wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi.
W odpowiedzi z dnia 10 listopada 2014r. J. G. nadesłał kopię skargi (wniesionej w niniejszej sprawie oraz w innych sprawach do tut. Sądu za pośrednictwem Samorządowego Kolegium Odwoławczego) na bezczynność Burmistrza Miasta i Gminy, Starosty, Rady Miasta oraz Rady Powiatu, w związku ze skargą wniesioną do Ministerstwa Środowiska w Warszawie z dnia 29 kwietnia 2014r., decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 6 czerwca 2014r. oraz niewykonaniem wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z dnia 12 listopada 2013r. sygn. akt II SA/Ke 794/13.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zważył, co następuje
Zgodnie z przepisem art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej ustawą P.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, która obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów w sytuacjach, gdy nie wydano:
- 1) decyzji administracyjnej;
- 2) postanowienia w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;
- 3) postanowienia w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie;
- 4) innego niż określonego w pkt 1-3 aktu lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczącego uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa;
4a) pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego wydawanej w indywidualnych sprawach.
Jak wynika z kolei z art. 149 § 1 ustawy P.p.s.a. Sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4a, zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub interpretacji lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa.
W tym miejscu zaznaczyć trzeba, że stosownie do treści art. 52 § 1 ustawy P.p.s.a. skargę (w tym także skargę na bezczynność) można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba, że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuacje, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpocznie sprawy, przewidziany w ustawie (art. 52 § 2 ustawy P.p.s.a.).
W przypadku skargi na bezczynność organu, złożonej w niniejszej sprawie przez J. G., jej wniesienie dopuszczalne jest jedynie wówczas, gdy strona wyczerpała tryb przewidziany w art. 37 § 1 K.p.a., to znaczy złożyła zażalenie do organu wyższego stopnia (w niniejszej sprawie jest to Samorządowe Kolegium Odwoławcze) na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35 K.p.a., bądź ustalonym w myśl art.
- 36. Zażalenie, o którym mowa we wskazanym przepisie, równoznaczne jest tu ze środkiem zaskarżenia, spełniając zarazem kryterium "wyczerpania środków zaskarżenia" w rozumieniu art. 52 § 2 ustawy P.p.s.a.
W niniejszej sprawie opisany wyżej warunek wyczerpania środków zaskarżenia nie został spełniony – co czyni przedmiotową skargę niedopuszczalną. Z wyjaśnień J. G. nadesłanych przy piśmie z dnia 10 listopada 2014r. nie wynika aby, przed wniesieniem skargi do tut. Sądu strona wniosła zażalenie na kwestionowaną w niniejszej sprawie bezczynność Starosty w przedmiocie nałożenia obowiązków na podmiot korzystający ze środowiska. Należy bowiem podkreślić, że nadesłany przez stronę przy ww. piśmie odpis skargi wniesionej w niniejszej sprawie za pośrednictwem Samorządowego Kolegium Odwoławczego nie stanowi skierowanego do organu wyższego stopnia zażalenia, o jakim mowa w art. 37 § 1 K.p.a.
Mając na uwadze powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach orzekł jak sentencji postanowienia na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy P.p.s.a.