Uzasadnienie
W dniu 7 kwietnia 2022 r. P. B. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach skargę na bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania w przedmiocie rozpatrzenia odwołania przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] (zwane dalej "SKO"). Skarżąca zarzuciła organowi:
- - prowadzenie postępowania przez 12 miesięcy, to jest od marca 2021 r.;
- - że podejmowane czynności były pozorne;
- - że tydzień przed wydaniem decyzji (SKO) z dnia 28 marca 2022 r. znak: SKO.PS-80/6154/3358/2021 organ I instancji wezwał ją do dostarczenia dokumentacji medycznej brata i babci.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o odrzucenie skargi, powołując się na brak wniesienia ponaglenia przez skarżącą, a także na uchwałę Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 marca 2022 r. sygn. akt II OPS 1/21 oraz wskazując, że przedmiotowa sprawa była dwukrotnie rozpatrywana przez SKO:
- – po raz pierwszy – decyzją z dnia 30 sierpnia 2021 r., którą uchylono decyzję wydaną z upoważnienia Burmistrza Miasta i Gminy [...] z dnia 29 kwietnia 2021 r., odmawiającą P. B. prawa do świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w związku z koniecznością sprawowania opieki nad bratem – M. P. i przekazano sprawę do ponownego rozpatrzenia;
- - obecne postępowanie toczyło się z odwołania od drugiej z wydanych w sprawie decyzji (organu I instancji) - z dnia 28 września 2021 r. znak: OPS 8184/ŚP/98/3015/09/2021/OD i zakończyło się wydaniem (przez SKO) decyzji z dnia 28 marca 2022 r. znak: SKO.PS-80/6154/3358/2021.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Stosownie do art. 1 § 1 i 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2021 r. poz. 137) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym zasadą jest, że kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2022 r., poz. 329) – zwanej dalej "p.p.s.a.", kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg m.in. na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a. Sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a: 1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności;
- 2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa;
- 3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania (art. 149 § 1 p.p.s.a.).
Przed merytorycznym rozpoznaniem skargi sąd w pierwszej kolejności bada z urzędu dopuszczalność skargi ustalając, czy nie zachodzi jedna z przesłanek do jej odrzucenia, wymienionych enumeratywnie w art. 58 § 1 p.p.s.a. Przesłankami tymi są: niewłaściwość sądu (pkt 1), niezachowanie terminu do wniesienia skargi (pkt 2), nieuzupełnienie braków formalnych skargi (pkt 3), zawisłość sprawy lub prawomocne jej osądzenie (pkt 4), brak zdolności sądowej lub procesowej (pkt 5), brak interesu prawnego wnoszącego skargę na uchwałę lub akt, o którym mowa art. 3 § 2 pkt 5 i 6 p.p.s.a. (pkt 5a), oraz niedopuszczalność skargi z innych przyczyn (pkt 6). Stwierdzenie wystąpienia którejś z wymienionych przesłanek dopuszczalności zaskarżenia uniemożliwia nadanie skardze dalszego biegu, a w konsekwencji prowadzi do odrzucenia skargi.
Zgodnie z uchwałą Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 czerwca 2020 r., sygn. akt II OPS 5/19, wniesienie skargi na bezczynność po zakończeniu przez organ administracji publicznej prowadzonego postępowania poprzez wydanie decyzji ostatecznej stanowi przeszkodę w merytorycznym rozpoznaniu takiej skargi przez sąd administracyjny w zakresie rozstrzygnięcia podjętego na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a. W uzasadnieniu uchwały wskazano, że za niedopuszczalną należy uznać skargę na bezczynność wniesioną po zakończeniu postępowania administracyjnego. Odmienne rozumowanie oznaczałoby, że środek ten zamiast w swoim celu zmierzać do likwidacji stanu bezczynności, powiązany byłby zasadniczo z celem wykraczającym poza zakres postępowania administracyjnego, a więc z dążeniem do uzyskania prejudykatu. Przyjęty w powołanej uchwale pogląd w odniesieniu do skargi na bezczynność organu administracji, gdy skarga została wniesiona w chwili ustania bezczynności organu, pozostaje aktualny także wobec skargi wniesionej na przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ administracji, gdy skarga ta została wniesiona po zakończeniu postępowania, którego dotyczy, co potwierdza kolejna uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego – z dnia 7 marca 2022 r. o sygn. akt II OPS 1/21.
W uchwale tej wskazano, że normatywna tożsamość reguł zaskarżania bezczynności i przewlekłego prowadzenia postępowania administracyjnego uprawnia do uznania ww. uchwały jako adekwatnej także przy dokonywaniu oceny istnienia przedmiotu zaskarżenia w sprawie dotyczącej przewlekłego prowadzenia postępowania przez organ. W konsekwencji przyjęto, że skarga na przewlekłe prowadzenie postępowania administracyjnego wniesiona po jego ostatecznym zakończeniu, poprzedzona ponagleniem złożonym w jego toku, podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a.
W świetle powyższych rozważań, wniesiona w niniejszej sprawie skarga podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. – ponieważ została wniesiona w dniu 7 kwietnia 2022 r. – a zatem już po wydaniu przez SKO decyzji z dnia 28 marca 2022 r. znak: SKO.PS-80/6154/3358/2021, którą utrzymano w mocy decyzję organu I instancji z dnia 28 września 2021 r. Decyzja SKO została doręczona skarżącej w dniu 1 kwietnia 2022 r. W rezultacie, w związku zakończeniem przedmiotowego postępowania ostateczną decyzją SKO z dnia 28 marca 2022 r., skarga – wniesiona na bezczynność organu i przewlekłe prowadzenie tego postępowania – jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu.
Mając na względzie powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach orzekł jak w sentencji postanowienia – na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a.