Uzasadnienie
R. S. 27 lutego 2024 r. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach skargę na bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania przez Kierownika Ośrodka Pomocy Społecznej w przedmiocie udzielenia Z. S. (ojcu skarżącego) pomocy społecznej w postaci zakupu grzejnika olejowego - na wniosek skarżącego z 21 grudnia 2023 r. Skarżący wskazał, że wniosek o pomoc złożył w imieniu ubezwłasnowolnionego całkowicie Z. S., który obecnie nie ma opiekuna prawego, a on jest jedyną osobą, która się nim opiekuje. Dodał, że złożył w tej sprawie ponaglenie.
W odpowiedzi na skargę Kierownik Ośrodka Pomocy Społecznej wniósł o jej oddalenie. Organ wskazał w szczególności, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. postanowieniem z 8 stycznia 2024 r. znak: [...] uznało ponaglenie wniesione w tej sprawie przez skarżącego za nieuzasadnione, z uwagi na fakt, że skarżący nie jest stroną postępowania. Dodał, że na skutek wniosku skarżącego, pracownik socjalny 28 grudnia 2023 r. udał się do miejsca zamieszkania Z. S. i ustalił m.in., że jest on w posiadaniu grzejnika olejowego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zważył, co następuje
Skarga podlega odrzuceniu.
Zgodnie z art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. 2023 r. poz. 1634 ze zm.), dalej "p.p.s.a.", kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na wymienione tam akty lub czynności organów administracji. Każde merytoryczne rozpatrzenie skargi poprzedzone jest w postępowaniu przed sądem administracyjnym badaniem dopuszczalności jej wniesienia. Skarga jest dopuszczalna, gdy przedmiot sprawy należy do właściwości sądu administracyjnego, skargę wniesie uprawniony podmiot oraz gdy skarga spełnia wymogi formalne i została złożona w przewidzianym w prawie trybie i terminie. Stwierdzenie braku którejkolwiek z wymienionych przesłanek uniemożliwia nadanie skardze dalszego biegu, co prowadzi do jej odrzucenia.
Legitymacja (posiadanie uprawnienia) do złożenia skargi do sądu administracyjnego stanowi podstawową przesłankę dopuszczalności skargi, czyli warunek prawidłowego zaskarżenia określonego aktu lub czynności. Uprawnionym do wniesienia skargi do sądu administracyjnego, zgodnie z art. 50 § 1 p.p.s.a., jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich, Rzecznik Praw Dziecka oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym. Uprawnienie do wniesienia skargi uzależnione jest dodatkowo od wykazania związku między chronionym przez przepisy prawa interesem prawnym, a aktem lub czynnością organu administracji publicznej. Skarga do sądu administracyjnego może przy tym dotyczyć tylko własnej sprawy administracyjnej - a więc przewidzianej w przepisach prawa administracyjnego możliwości konkretyzacji uprawnień i obowiązków stron stosunku administracyjnego, którymi są organ administracji publicznej i indywidualny podmiot (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 20 maja 2016 r., sygn. I OSK 94/15, LEX nr 2108380). Natomiast na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn, niż wymienione w pkt 1 - 5a tego przepisu, wniesienie skargi jest niedopuszczalne.
W niniejszej sprawie przedmiotem skargi jest bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania przez Kierownika Ośrodka Pomocy Społecznej w przedmiocie przyznania pomocy społecznej Z. S. w postaci zakupu grzejnika olejowego - na wniosek R. S. (syna) z 21 grudnia 2023 r. W rezultacie skarżący - który nie występuje w tej sprawie jako pełnomocnik ojca ani jego opiekun prawny, lecz w imieniu własnym - nie jest stroną postępowania, którego dotyczy zarzucana organowi bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania.
Wobec zatem faktu, że R. S. nie przysługuje legitymacja skargowa w tej sprawie, jego skarga podlegała odrzuceniu jako niedopuszczalna, o czym Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach orzekł jak w sentencji postanowienia na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 w zw. z art. 50 § 1 p.p.s.a.