Uzasadnienie
aSygn. akt II SAB/Ke 55/15
Pismem z 20 sierpnia 2015 r. A. K. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach skargę na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Kielcach w sprawie rozpatrzenia odwołania.
Skarżąca podniosła, że organ pomimo upływu 3 miesięcy od daty przekazania odwołania nie rozpatrzył go i nie powiadomił jej o terminie jego rozpatrzenia, co w jej ocenie narusza przepisy kpa i uzasadnia złożenie skargi.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie podnosząc, że złożenie skargi nastąpiło bez uprzedniego wezwania organu do usunięcia naruszenia prawa, a więc nie została spełniona przesłanka wyczerpania środków zaskarżenia, o której mowa w art. 52 § 2 p.p.s.a.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 52 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., skargę (w tym także skargę na bezczynność) można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba, że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie.
W przypadku skargi na bezczynność organu, jej wniesienie dopuszczalne jest wówczas, gdy strona wyczerpała tryb przewidziany w art. 37 kpa, to znaczy złożyła zażalenie do organu wyższego stopnia na niezałatwienie sprawy w terminie, bądź też, jeżeli nie ma takiego organu - wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Zażalenie (wezwanie do usunięcia naruszenia prawa), o którym mowa we wskazanym przepisie, równoznaczne jest tu ze środkiem zaskarżenia i spełnia kryterium "wyczerpania środków zaskarżenia" w rozumieniu art. 52 § 2 p.p.s.a.
Jak wynika z akt sprawy, A. K., przed wniesieniem skargi, nie wezwała Samorządowego Kolegium Odwoławczego do usunięcia naruszenia prawa w rozumieniu art. 37 kpa, a zatem wymóg dopuszczalności skargi, o jakim mowa wyżej nie został spełniony.
W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.