Uzasadnienie
K. M. wniosła w dniu 6 kwietnia 2005r. skargę na bezczynność Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego polegającą na niewyegzekwowaniu od Starosty decyzji Urzędu Wojewódzkiego w T. z dnia [...] utrzymanej w mocy decyzją Ministra Rolnictwa Leśnictwa i Gospodarki Żywnościowej z dnia [...] nr [...], ewentualnie nie skorygowaniu zaświadczeń wydanych 24.02.1986r. i 8.06.1988r. do PBN w S. Skarżąca przedłożyła pisma z dnia 16.03.2005r. skierowane do Starosty i Wojewody wzywające do usunięcia bezczynności tych organów oraz pismo z dnia 18.03.2005r. skierowane do W. O. Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi zatytułowane "skarga na bezczynność Wojewody".
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach będąc na podstawie art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) Sądem właściwym do rozpoznania przedmiotowej skargi zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 52 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę (w tym także skargę na bezczynność) można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba, że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich. Wyczerpanie trybu zaskarżenia w stadium administracyjnym jest warunkiem dopuszczalności skargi (postanowienie NSA z dnia 24 marca 1999r. sygn.akt III SA 7254/98, LEX nr 43843). Wniesienie skargi na bezczynność organu jest dopuszczalne wówczas, gdy strona wyczerpała tryb przewidziany w art. 37 kpa, albowiem zażalenie o którym mowa we wskazanym przepisie jest równoznaczne ze środkiem zaskarżenia w rozumieniu art. 52 § 1 p.p.s.a. i spełnia kryterium "wyczerpania środków zaskarżenia" w rozumieniu art. 52 § 2 p.p.s.a.
Zgodnie z art. 37 § 1 kpa, na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35 lub ustalonym w myśl art. 36 stronie służy zażalenie do organu administracji publicznej wyższego stopnia.
Samo wniesienia zażalenia nie jest równoznaczne ze spełnieniem warunku, o którym mowa w art. 52 § 1 p.p.s.a. O spełnieniu tego warunku można mówić dopiero po rozpoznaniu wniesionego środka zaskarżenia przez organ administracji publicznej, ewentualnie w sytuacji, gdy organ nie rozpoznaje zażalenia w terminie przewidzianym w art. 35 kodeksu postępowania administracyjnego (jeden miesiąc) dopiero po upływie tego terminu.
W rozpoznawanej sprawie skarżąca złożyła skargę na bezczynność Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w dniu 6 kwietnia 2005r., natomiast pismo do Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi jako organu wyższego stopnia, będące w istocie zażaleniem na niezałatwienie sprawy w terminie, jak wynika z akt sprawy, nosi datę 18 marca 2005r. Należy przy tym podkreślić, iż w/w pismo nie zawiera tzw. prezentaty, potwierdzającej, że w tym właśnie dniu wpłynęło ono do Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi.
W ocenie Sądu, warunek określony w art. 52 § 1 p.p.s.a. w postaci "wyczerpania środków zaskarżenia" nie został spełniony. Nawet gdyby przyjąć, że w dniu wniesienia skargi na bezczynność wprawdzie postępowanie zażaleniowe zostało otwarte, nie mniej jednak nie zostało ono wyczerpane, ponieważ dla Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi nie upłynął jeszcze ustawowy termin rozpoznania zażalenia. Skarga więc jako przedwczesna, wniesiona bez wyczerpania środków zaskarżenia w postępowaniu administracyjnym jest niedopuszczalna. Zgodnie z poglądami doktryny, prawo nie przewiduje możliwości konwalidacji skargi, jeżeli jest ona niedopuszczalna.
W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), skarga jako niedopuszczalna podlega odrzuceniu.