Uzasadnienie
W dniu 24 marca 2007r. W. B. wniosła w imieniu córki R. B. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach skargę na bezczynność Starosty. Według zarzutów skargi bezczynność organu miała polegać na braku wezwania do uzupełnienia wniosku o przyznanie stypendium dla R. B. oraz nieudzieleniu odpowiedzi w tej sprawie. W dalszej części skargi podniesiono, iż pismo od Starosty skarżąca otrzymała po upływie 3 miesięcy.
Jak wynika z akt sprawy pismo W. B., w którym wnosi o udzielenie informacji dotyczących przyznania stypendium R. B. wpłynęło do Starostwa Powiatowego w dniu 7 marca 2007r., natomiast odpowiedź organu datowana jest na 12 marca 2007r.
W odpowiedzi na skargę Starosta wskazał, iż stypendia dla studentów z Europejskiego Funduszu Społecznego i Budżetu Państwa w roku akademickim 2006/2007 były przyznawane w oparciu o uchwałę nr [...] Rady Powiatu w sprawie przyjęcia Regulaminu przyznawania i przekazywania stypendiów na wyrównywanie szans edukacyjnych dla studentów z Powiatu na rok akademicki 2006/2007. Wnioski nie spełniające wymogów formalnych określonych w regulaminie były odrzucane bez wezwania do usunięcia braków. Wniosek R. B. został odrzucony z uwagi na brak wymaganych regulaminem załączników - zaświadczenia z urzędu skarbowego o wysokości dochodów studenta za 2005r. jak również odpowiedniego zaświadczenia dokumentującego dochód wykazany we wniosku w postaci zaliczki alimentacyjnej z ośrodka pomocy społecznej za 2005r. Wnioski nie spełniające wymogów formalnych zostały odrzucone bez wezwania do usunięcia braków. Zdaniem Starosty jego działania w niniejszej sprawie nie miało cech bezczynności zaś wszelkie procedury związane z przyjmowaniem, rozpatrywaniem i zawiadamianiem wnioskodawców wynikające z regulaminu zostały spełnione, w związku czym wniósł o oddalenie skargi.
Zarządzeniem z dnia 31 maja 2007r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach wezwał W. B. do nadesłania pełnomocnictwa procesowego do działania w imieniu córki R. B. oraz wyjaśnienia, czy przed wniesieniem skargi zostały wyczerpane środki zaskarżenia poprzez złożenie zażalenia do organu wyższej instancji lub wezwanie właściwego organu do usunięcia naruszenia prawa.
W odpowiedzi na wezwanie Sądu W. B. nadesłała przy piśmie z dnia 10 czerwca 2007r. stosowne pełnomocnictwo oraz odpis pisma z dnia 7 marca 2007r., nie wskazując jednocześnie, aby przed wniesieniem skargi wyczerpano środki zaskarżenia zgodnie z wymogami art. 52 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej ustawą p.p.s.a.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zważył, co następuje
Zgodnie z art. 52 § 1 ustawy p.p.s.a., skargę (w tym także skargę na bezczynność) można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba, że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich. Pokreślić trzeba, iż przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuacje, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpoznanie sprawy, przewidziany w ustawie (art. 52 § 2 ustawy p.p.s.a.). Natomiast w sytuacji, gdy w sprawie będącej przedmiotem skargi ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia, skargę na akty lub czynności z zakresu administracji publicznej (inne niż decyzje lub postanowienia) dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa (art. 3 § 2 pkt 4 ustawy p.p.s.a.) można wnieść po uprzednim wezwaniu na piśmie właściwego organu do usunięcia naruszenia prawa.
Z akt administracyjnych sprawy, jak również z treści nadesłanego przez skarżącą pisma z dnia 10 czerwca 2007r., nie wynika, aby przed wniesieniem skargi skarżąca zaskarżyła bezczynność organu zażaleniem do organu wyższego stopnia, bądź też aby wzywała organ Powiatu do usunięcia naruszenia prawa.
Należy zatem stwierdzić, iż wskazany w art. 52 § 1 ustawy p.p.s.a. wymóg dopuszczalności skargi nie został w niniejszej sprawie spełniony, co czyni złożoną przez R. B.skargę niedopuszczalną.
Mając na uwadze powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach orzekł jak sentencji postanowienia na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy p.p.s.a..