Uzasadnienie
Pismem z 27 marca 2024 r. M. H. i M. H. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach skargę na czynność w przedmiocie modernizacji gruntów i budynków. Sprawa z tej skargi zarejestrowana została pod sygn. akt II SA/Ke 292/24. W związku z treścią złożonego w tej sprawie pisma procesowego skarżących z 13 czerwca 2024 r., wyłączona została do odrębnego rozpoznania skarga na bezczynność Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w przedmiocie dokonania zmian w ewidencji gruntów i budynków, która jest przedmiotem niniejszego postępowania.
Zarządzeniem z 18 czerwca 2024 r. skarżący zostali wezwani do usunięcia, w terminie 7 dni, braków formalnych skargi przez złożenie dowodu, że wnieśli do organu wyższego stopnia ponaglenie w sprawie bezczynności Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego, pod rygorem odrzucenia skargi.
Zarządzeniem z 4 lipca 2024 r. skarżący zostali także zobowiązani do sprecyzowania, w terminie 7 dni, jakiego konkretnie organu dotyczy zarzucana bezczynność oraz pouczeni, że organem prowadzącym ewidencję gruntów jest w tym przypadku Starosta [...].
W pismach procesowych z 15 lipca 2024 r. i 30 lipca 2024 r. w odpowiedzi na powyższe wezwania skarżący poinformowali, że "na akt [...] Starosty [...]" złożyli odwołanie do "Wojewódzkiego Inspektoratu Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w K. który potrzymał decyzje Starosty [...] wyrażając to w [...]", wobec czego złożyli skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Na wstępie wyjaśnić należy, że wobec braku jednoznacznego wskazania przez skarżących organu, którego dotyczy zarzucana bezczynność, Sąd przyjął, że organem tym jest Świętokrzyski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w K., który został wskazany w skardze złożonej w sprawie II SA/Ke 292/24, z której wyłączona została rozpoznawana aktualnie sprawa. Należy jednocześnie nadmienić, że sprawa ze skargi M. H. i M. H. na bezczynność Starosty [...] w przedmiocie zmian w ewidencji gruntów toczy się w tut. Sądzie pod sygn. II SAB/Ke 89/24.
Zgodnie z art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2024 r., poz. 935), zwanej dalej p.p.s.a., skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub ponaglenie przewidziany w ustawie (art. 52 § 2 p.p.s.a.). Z kolei art. 53 § 2b p.p.s.a. stanowi, że skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania można wnieść w każdym czasie po wniesieniu ponaglenia do właściwego organu.
W przypadku skargi na bezczynność, jej wniesienie dopuszczalne jest wówczas, gdy strona wyczerpała tryb przewidziany w art. 37 § 3 pkt 1 i 2 k.p.a., to znaczy złożyła ponaglenie do organu wyższego stopnia za pośrednictwem organu prowadzącego postępowanie albo do organu prowadzącego postępowanie – jeżeli nie ma organu wyższego stopnia.
Ponieważ przedstawienie dowodu złożenia ponaglenia jest warunkiem merytorycznego rozpoznania skargi na bezczynność organu, skarżący zostali wezwani do uzupełnienia braku formalnego w tym zakresie.
Z uwagi na fakt, że do dnia wydania niniejszego postanowienia skarżący nie przedstawili dowodu, że przed wniesieniem skargi wnieśli ponaglenie, o jakim mowa w art. 37 § 1 pkt 1 albo pkt 2 k.p.a., Sąd przyjął, że skarżący nie wyczerpali środków zaskarżenia, przewidzianych w art. 52 § 1, 2 i 2b p.p.s.a. jako warunek dopuszczalności skargi do sądu administracyjnego. Na brak stosownego ponaglenia wskazuje zarówno dokumentacja zgromadzona w tej sprawie, jak i w aktach administracyjnych dołączonych do sprawy II SA/Ke [...], w której M. H. i M. H. zaskarżyli czynność Starosty [...] w przedmiocie modernizacji ewidencji gruntów.
Z tych przyczyn Sąd odrzucił skargę jako niedopuszczalną na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a.