Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcachz 27 września 2023 r., sygn. akt II SAB/Ke 81/23

Uzasadnienie

Skargą z 12 lipca 2023 r. (data wpływu do organu), skierowaną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach, A. S. (zwana też dalej "skarżącą" bądź "stroną") zakwestionowała bezczynność Dyrektora Miejskiego Zarządu Budynków w Kielcach (dalej "MZB") w zakresie rozpatrzenia jej wniosku z 20 kwietnia 2023 r. – dotyczącego lokalu socjalnego przy ul. [...] – w którym domagała się udzielenia informacji publicznej w postaci dokumentów potwierdzających stan lokalu i wykonywane w nim remonty, szczegółowo wymienionych w treści wniosku. Mianowicie, pomimo wysłania – drogą pocztową – ww. pisma na adres MZB nie udostępniono żądanej informacji ani nie wydano decyzji odmownej zgodnie z art. 16 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (zwanej dalej "u.d.i.p.") – czym naruszono czternastodniowy termin zapisany w art. 13 ust. 1 tej ustawy. W uzasadnieniu skarżąca wskazała m.in., że na półpiętrze, gdzie znajduje się ww. lokal socjalny, nie ma kaloryfera – który zniknął w tajemniczych okolicznościach i od lat go tam nie ma.

Oznacza to, że zimą ściana, na której znajduje się lokal socjalny, nie jest w ogóle ogrzewana – co powoduje jego wyziębienie, zwiększając zarazem koszty ogrzewania. Ponadto, nikt nie informował strony, że skoro choruje (astma, dychawica oskrzelowa, silna niewydolność serca, kołatanie serca, zadyszka po wejściu na I piętro), to ma prawo do lokalu o większym metrażu, co oznacza, że w wyniku braku informacji o przysługujących prawach przydzielony lokal ma zbyt niski metraż, nieadekwatny do istniejących chorób. Skarżąca powołała się na poprzednio obowiązujący art. 2 ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego, wskazując że "jako lokal socjalny należy rozumieć lokal nadający się do zamieszkania ze względu na wyposażenie stan i techniczny, którego powierzchnia pokoi przypadająca na członka gospodarstwa domowego (...) w wypadku jednoosobowego gospodarstwa domowego 10 m², przy czym lokal ten może być o obniżonym standardzie". Skarżąca podała, że MZB jak dotąd wielokrotnie wprowadzał ją w błąd odnośnie stanu lokalu socjalnego, w związku z czym zasadne jest żądanie przekazania wskazanej w piśmie informacji.

Mając na uwadze powyższe strona wniosła o zobowiązanie MZB do udzielenia żądanej informacji publicznej w terminie 14 dni od daty doręczenia akt organowi, orzeczenie, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa, wymierzenie organowi grzywny w maksymalnej wysokości i zasądzenie kosztów postępowania.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor MZB wniósł o jej oddalenie, argumentując że 9 maja 2023 r. udzielił szczegółowych informacji we wnioskowanym zakresie, dotyczącym lokalu socjalnego, zastrzegając że wszelkie dokumenty potwierdzające przeprowadzone prace remontowe oraz stan techniczny tego lokalu znajdują się – do wglądu – w jego siedzibie pod podanym adresem. Natomiast skarżąca nigdy nie stawiła się w siedzibie organu w tym celu. Ponadto strona kolejnym wnioskiem z 30 czerwca 2023 r. (data wpływu 4 lipca 2023 r.) wystąpiła o udzielenie informacji dotyczącej stanu technicznego ww. lokalu socjalnego – na co organ udzielił informacji w kolejnym piśmie 10 lipca 2023 r. Zachowanie skarżącej MZB ocenił jako notoryczne działanie mające na celu nie uzyskanie potrzebnych informacji, lecz sparaliżowanie jego pracy z uwagi na osobiste pobudki strony oraz bezpodstawną awersję wobec Gminy Kielce.

W piśmie z 4 sierpnia 2023 r. (data wpływu do Sądu) skarżąca zarzuciła organowi, że w udzielonej na złożony wniosek odpowiedzi podał nieprawdziwe informacje, zatajając iż nie sposób było ustalić stan techniczny lokalu socjalnego na dzień wystawienia skierowania do lokalu socjalnego, ponieważ w lokalu nie ma prądu, a więc nie dało się sprawdzić, czy gniazdka w lokalu są sprawne, czy nie, czy jakaś część elektryki nie wymaga wymiany – a jest stara i nie była wymieniana na nową. Oznacza to, że stronie złożono ofertę lokalu socjalnego niespełniającego norm lokalu socjalnego na dzień skierowania – o czym MZB miał wiedzę, tylko bezprawnie przyspieszył eksmisję osoby niewydolnej.

Jednocześnie w pełni świadomie zatajono, że w lokalu znajdują się – wymienione szczegółowo – sprzęty, które są przerdzewiałe i wymagają wymiany albo generalnej naprawy (w zależności od zakresu uszkodzeń, które mogą być dużo głębsze).

W kolejnym piśmie, jakie wpłynęło do Sądu w dniu 25 września 2023 r., skarżąca wniosła o rozpoznanie sprawy na posiedzeniu jawnym, wykazując dodatkowo, że w piśmie z dnia 9 maja 2023 r., stanowiącym odpowiedź na jej wniosek o udzielenie informacji publicznej, dokonano fałszu intelektualnego, zatajono niektóre informacje, jak również udzielona odpowiedź jest niepełna.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zważył, co następuje

W pierwszej kolejności należy podnieść, że zgodnie z art. 119 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2023 r. poz. 1364 ze zm.), dalej "p.p.s.a.", sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. Stan taki miał miejsce w rozpoznawanej sprawie i stąd orzeczenie zapadło na posiedzeniu niejawnym (art. 120 p.p.s.a.). Sąd nie jest przy tym związany wnioskiem strony o rozpoznanie sprawy na rozprawie. W niniejszym przypadku za wystarczające uznano rozstrzygnięcie sprawy w trybie uproszczonym na podstawie powołanego przepisu.

Zgodnie z art. 3 § 1 p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola ta, jak wynika z art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a., obejmuje orzekanie także w sprawach skarg na bezczynność organów administracji publicznej.

Uwzględniając skargę na bezczynność na podstawie art. 149 § 1 p.p.s.a., sąd:

1. 1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności;
2. 2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa;
3. 3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania.

W myśl art. 149 § 1a p.p.s.a., jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. W sytuacji gdy wniosek dotyczy informacji publicznej i został skierowany do właściwego podmiotu, to odpowiedź powinna być udzielona na zasadach i w trybie określonych w ustawie, a mianowicie:

1. - udostępnienie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, z zastrzeżeniem ust. 2 i art. 15 ust. 2;
2. - jeżeli w tym terminie informacja publiczna nie może być udostępniona, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku (art. 13 ust. 2 ustawy);
3. - udostępnienie informacji publicznej następuje w sposób i w formie zgodnej z wnioskiem, chyba że środki techniczne, którymi dysponuje podmiot obowiązany do udostępnienia, nie umożliwiają udostępnienia informacji w sposób i w formie określonych we wniosku (art. 14 ust. 1 ustawy). W tej ostatniej sytuacji podmiot obowiązany do udostępnienia powiadamia pisemnie wnioskodawcę o przyczynach braku możliwości udostępnienia informacji zgodnie z wnioskiem i wskazuje, w jaki sposób lub w jakiej formie informacja może być udostępniona niezwłocznie. W takim przypadku, jeżeli w terminie 14 dni od powiadomienia wnioskodawca nie złoży wniosku o udostępnienie informacji w sposób lub w formie wskazanych w powiadomieniu, postępowanie o udostępnienie informacji umarza się (art. 14 ust. 2 ustawy);
4. - odmowa udostępnienia informacji publicznej oraz umorzenie postępowania następują w drodze decyzji (art. 16 ust. 1 ustawy).

Bezczynność organu w zakresie udostępnienia informacji publicznej wystąpi wówczas, gdy zobowiązany do udzielenia tej informacji podmiot, będący w jej posiadaniu, nie podejmuje w przewidzianym w ustawie terminie odpowiednich czynności, tj. nie udostępnia informacji w formie czynności materialno-technicznej lub nie wydaje decyzji o odmowie jej udzielenia, bądź też w przypadku, gdy informacja publiczna nie może być udostępniona w sposób lub w formie określonych we wniosku, nie wydaje decyzji o umorzeniu postępowania zgodnie z art. 14 ust. 2 u.d.i.p. Dla stwierdzenia bezczynności nie mają przy tym znaczenia okoliczności, z jakich powodów określone działanie nie zostało podjęte, a w szczególności, czy bezczynność została spowodowana zawinioną czy też niezawinioną opieszałością organu.

W niniejszej sprawie skarżąca wnioskiem z 20 kwietnia 2023 r. zwróciła się do organu o udzielenie następujących informacji publicznych dotyczących lokalu socjalnego przy ul. [...] – a dokładnie o "niezwłoczne przesłanie w ciągu 3 dni dokumentów, potwierdzających:

1. - że ww. lokal socjalny był nigdy niezamieszkały i najpewniej wymaga remontu
2. - potwierdzających w jakim stanie technicznym jest elektryka – w tym kiedy wykonywany był przegląd techniczny?
3. - dokumentów potwierdzających wykonanie przeglądu przeciwpożarowego w ww. lokalu socjalnym
4. - dokumentów potwierdzających wykonanie remontu w ww. lokalu socjalnym oraz zakres tego remontu (w jakim zakresie był wykonany, co było wymieniane, kiedy był przeprowadzany remont, w tym instalacji: elektrycznej, ogrzewania, instalacji grzewczej, okien, drzwi, łazienki, podłóg, ścian, WC, malowanie ścian, podłóg, wymiana drzwi i innych)
5. - czy w lokalu znajdują się: umywalka, prysznic, WC, lustro, zlew do mycia naczyń, kuchenka elektryczna lub gazowa, jeśli tak od kiedy i w jakim jest stanie technicznym?
6. - na którym piętrze znajduje się ww. lokal socjalny – i czy nie jest to w miejscach, gdzie były pożary?
7. - czy lokal socjalny znajduje się w miejscu, gdzie były pożary? (co roku jest tam kilkanaście podpaleń, bo lokale są niezamieszkałe i jest mnóstwo włamań)
8. - czy i w którym miejscu ktoś mieszka na kondygnacji, gdzie znajduje się ww. lokal socjalny?
9. - czy będę sama zamieszkiwała na całym piętrze? (jest dużo włamań i podpaleń – czasami przez osoby mieszkające w tym samym bloku lub obcych, stąd moje zapytanie o moje bezpieczeństwo)
10. - czy lokal nie jest wyziębiony – czy w poprzednich latach był w jakikolwiek sposób ogrzewany? Wnoszę o dołączenie dokumentów, potwierdzających zużycie za ogrzewanie w tym i poprzednich latach – oraz potwierdzenie opłacenia tego (inaczej oznacza to, że lokal niszczeje z powodów istniejących po stronie MZB w Kielcach oraz Wydziału Mieszkalnictwa, co wpływa na powstawanie grzyba i niszczenia ścian i instalacji)
11. - wykaz (może być zanonimizowany), czy lokal mieścił się między lokalami, które były wynajmowane i ogrzewane w 2023, 2022, 2021 roku? Pismo z UM Wydział Mieszkalnictwa podaje powierzchnię całkowitą lokalu, jest to powierzchnia użytkowa lokalu, a nie powierzchnie pokoi/jednego pokoju, jaka obowiązuje według ustawy, która musi minimalnie wynosić co najmniej 10 m² - czyli z pisma nie wiadomo czy ww. lokal socjalny spełnia swoje ustawowe przesłanki lokalu socjalnego - i wnoszę o przekazanie informacji, ile wynosi powierzchnia pokoju (nie użytkowa, gdzie nie wlicza się łazienki, przedpokoju) oraz o przekazanie dokumentu potwierdzającego metraż (sporządzonego przez architekta lub inną osobę wykonującą rysunki techniczne metrażu lokali),
12. - w postaci przekazania dokumentów, kiedy remont w ww. lokalu socjalnym się rozpoczął, a kiedy się zakończył?
13. - czy w lokalu jest zainstalowany zlewozmywak, jaki musi być instalowany w lokalach socjalnych?
14. - czy kaloryfery są w odpowiednim stanie technicznym? – z dokumentami z przeglądu technicznego,
15. - dokumentów potwierdzających metraż pokoju w wymienionym wcześniej lokalu socjalnym (jak techniczny rysunek z podaniem metrażu mieszkania, pokoju, osobno łazienki i przedpokoju) - bo tylko takie dane są niezbędne do ustalenia, czy w ogóle jest to metraż pokoju wystarczający na jedną osobę w świetle u.o.p.l., czyli musi być minimalnie 10m² jako metraż samego pokoju;
16. - podanie ile wynosi powierzchnia pokoju w w/w lokalu socjalnym,
17. - przesłanie dokumentów, potwierdzających powierzchnię pokoju, potwierdzonych za zgodność z oryginałem przez urzędnika,
18. - przesłanie dokumentu, potwierdzającego za pomocą wykresu, rysunku rozmieszczenie pomieszczeń w ww. lokalu z podaniem metrażu pomieszczeń, potwierdzonego za zgodność z oryginałem przez urzędnika z wyszczególnieniem metrażu/powierzchni pokoju,
19. - w postaci przekazania dokumentów, kiedy remont w w/w się rozpoczął, a kiedy się zakończył?"

Nie ulega wątpliwości, że Dyrektor Miejskiego Zarządu Budynków jest podmiotem zobowiązanym do udostępnienia informacji publicznej określonej w ww. wniosku – zgodnie z art. 4 ust. 1 pkt 4 u.d.i.p. Miejski Zarząd Budynków jest bowiem jednostką budżetową Miasta Kielce, a jak wynika z jego statutu zamieszczonego na stronie internetowej tej jednostki, należy do niej zarządzanie wchodzącymi do mieszkaniowego zasobu Gminy Kielce lokalami mieszkalnymi i budynkami wraz z gruntami i urządzeniami przynależnymi, a także lokalami użytkowymi, stanowiącymi własność, współwłasność lub pozostającymi w posiadaniu samoistnym Gminy Kielce, jak również, stosownie do § 5 pkt 7 i 8 statutu - planowanie robót remontowych i modernizacyjnych wynikających z okresowych przeglądów technicznych i innych potrzeb nieruchomości, czynności w zakresie inwestycji, modernizacji i remontów lokali, infrastruktury i budynków.

Również informacje, których domaga się skarżąca, co do zasady są informacjami publicznymi w rozumieniu art. 1 ust. 1 u.d.i.p. w zw. z art. 6 ust. 1 pkt 2 lit c i f, zgodnie z którym udostępnieniu podlega informacja publiczna w szczególności o podmiotach, o których mowa w art. 4 ust. 1, w tym o przedmiocie ich działalności i kompetencjach oraz majątku, którym dysponują.

W aktach sprawy (k.

1. 19) znajduje się odpowiedź MZB z 9 maja 2023 r., który poinformował skarżącą, że:
2. - lokal przy ul. [...] był wcześniej zamieszkały,
3. - lokal ten był remontowany w lutym 2021 r. i były wówczas przeprowadzone wszelkie niezbędne roboty remontowo-adaptacyjne,
4. - zarówno budynek, jak i lokal mieszkalny jest regularnie poddawany okresowym przeglądom wymaganym prawem budowlanym, w tym elektrycznym i pożarowym,
5. - remont przeprowadzony w 2021 r. obejmował roboty ogólnobudowlane niezbędne dla uzyskania prawidłowego stanu technicznego i bezpiecznego użytkowania,
6. - lokal składa się z przedpokoju z aneksem kuchennym i łazienki; powierzchnia mieszkalna wynosi 11,2 m²; wyposażony jest w brodzik z prysznicem, umywalkę, zlewozmywak i miskę ustępową ze spłuczką oraz kuchenkę elektryczną 2-płytową; wymienione wyposażenie jest nowe, nieużywane,
7. - lokal znajduje się na X piętrze ww. budynku, od strony południowej i bezpośrednio sąsiaduje z lokalem nr [...]; w korytarzu znajdują się 4 lokale [...]; lokale [...] są zamieszkałe; w korytarzu tym nie było pożaru,
8. - lokal nie jest wyziębiony – w budynku funkcjonuje centralne ogrzewanie.

Jednocześnie organ zastrzegł, że wszelkie dokumenty potwierdzające przeprowadzone prace remontowe oraz stan techniczny przedmiotowego lokalu znajdują się do wglądu w siedzibie MZB przy ul. Paderewskiego 20.

Należy w tym miejscu podkreślić, że nie jest rolą sądu administracyjnego orzekającego w sprawie ze skargi na bezczynność w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej sprawdzanie prawdziwości udostępnionej informacji publicznej (por. m.in. wyroki WSA w Białymstoku z 9 kwietnia 2020 r., sygn. II SAB/Bk 15/20, WSA w Olsztynie z 29 września 2020 r., sygn. II SAB/Ol 30/20). Wszelkie argumenty skarżącej w tym zakresie nie podlegały zatem badaniu przez Sąd.

Niemniej jednak sposób i treść udzielonej skarżącej odpowiedzi prowadzi do wniosku, że ze strony organu doszło do naruszenia art. 14 ust. 2 w zw. z art. 12 ust. 2 u.d.i.p., w konsekwencji czego organ ten dopuścił się bezczynności. Po pierwsze podkreślenia wymaga, że wniosek skarżącej – co jednoznacznie wynika z jego treści – dotyczył nie tyle udzielenia odpowiedzi na szczegółowe pytania w nim wskazane, ile przesłania dokumentów potwierdzających te informacje. Organ natomiast w przytoczonym piśmie z dnia 9 maja 2023 r. udzielił odpowiedzi na zagadnienia poruszone we wniosku, a następnie poinformował skarżącą, że wszelkie dokumenty potwierdzające przeprowadzone prace remontowe oraz stan techniczny przedmiotowego lokalu znajdują się do wglądu w siedzibie MZB. O ile zrozumiałym jest, że organ nie mógł przesłać skarżącej oryginałów żądanych dokumentów, o tyle wspomniany art. 14 ust. 2 u.d.i.p. przewiduje stosowny tryb postępowania w takiej sytuacji, którego to trybu organ nie zastosował.

Mianowicie, jak wynika z przywołanej już wyżej ust. 1 art. 14 ustawy, udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje w sposób i w formie zgodnych z wnioskiem, chyba że środki techniczne, którymi dysponuje podmiot obowiązany do udostępnienia, nie umożliwiają udostępnienia informacji w sposób i w formie określonych we wniosku. Ust. 2 art. 14 stanowi natomiast, że jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w sposób lub w formie określonych we wniosku, podmiot obowiązany do udostępnienia powiadamia pisemnie wnioskodawcę o przyczynach braku możliwości udostępnienia informacji zgodnie z wnioskiem i wskazuje, w jaki sposób lub w jakiej formie informacja może być udostępniona niezwłocznie. W takim przypadku, jeżeli w terminie 14 dni od powiadomienia wnioskodawca nie złoży wniosku o udostępnienie informacji w sposób lub w formie wskazanych w powiadomieniu, postępowanie o udostępnienie informacji umarza się. Należy pamiętać, że zgodnie z art. 12 ust. 2 u.d.i.p. podmiot udostępniający informację publiczną jest obowiązany zapewnić możliwość:

1. 1) kopiowania informacji publicznej albo jej wydruk lub
2. 2) przesłania informacji publicznej albo przeniesienia jej na odpowiedni, powszechnie stosowany nośnik informacji.

W sytuacji żądania nadesłania "dokumentu" (jego oryginału), formą możliwą do realizacji (przewidzianą w art. 12 ust. 2 u.d.i.p.) jest jego udostępnienie w postaci "zwykłej" kserokopii (ewentualnie wydruku lub skanu). Należy jednak podkreślić, że organ nie jest uprawniony do samodzielnego wybrania innego - niż określił wnioskodawca - sposobu udostępnienia informacji, ani też innej formy jej udostepnienia, lecz zgodnie z treścią art. 14 ust. 2 u.d.i.p., winien pisemnie powiadomić wnioskodawcę o przyczynach braku możliwości udostępnienia informacji zgodnie z wnioskiem i wskazać, w jaki sposób lub w jakiej formie informacja może być udostępniona niezwłocznie. W takim przypadku, jeżeli w terminie 14 dni od powiadomienia wnioskodawca nie złoży wniosku o udostępnienie informacji w sposób lub w formie wskazanych w powiadomieniu, postępowanie o udostępnienie informacji podlega umorzeniu (por. wyrok WSA w Lublinie z 10 czerwca 2020 r., sygn. II SAB/Lu 48/20).

W rozpatrywanym przypadku zatem – wobec jednoznacznie wyrażonego we wniosku żądania nadesłania dokumentów – poinformowanie o tym, że dokumenty te znajdują się w siedzibie organu, nie jest wystarczające w świetle ww. przepisów i tym samym nie można uznać, że organ nie pozostaje bezczynny (por. też w tym zakresie wyrok WSA w Warszawie z 16 lipca 2010 r., sygn. II SAB/Wa 58/10). W piśmie po pierwsze nie podano bowiem przyczyny braku możliwości udostępnienia żądanych dokumentów, a po drugie nie poinformowano o możliwości uzyskania (przesłania – jak wynikało z wniosku) kopii tych dokumentów. Poza tym należy odnotować, że pismo zawierające odpowiedź organu z 9 maja 2023 r. zawiera niepełne informacje w stosunku do wniosku. Nie odnosi się np. (niezależnie od żądania dokumentów w tym zakresie, o czym była mowa) do powierzchni pokoju w lokalu socjalnym, a jedynie do powierzchni całego mieszkania.

Trzeba też w tym miejscu zaznaczyć, że wbrew twierdzeniom zawartym w odpowiedzi na skargę Sąd nie dopatrzył się elementów nadużycia prawa po stronie skarżącej. Nie wskazywał na to sam wniosek o udostępnienie informacji publicznej, zaś organ nie wykazał tego, aby skarżąca na przykład składała nadmierną liczbę wniosków o udostępnienie informacji publicznej.

Mając na uwadze powyższe Sąd uznał, że organ dopuścił się bezczynności i zobowiązał go do rozpoznania wniosku – z zachowaniem m.in. wskazanych wyżej wymogów u.d.i.p. – o czym orzeczono w punkcie I wyroku (art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a.).

W ocenie Sądu stwierdzona bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. Rażącym naruszeniem prawa jest bowiem stan, w którym bez żadnej wątpliwości i wahań można stwierdzić, że naruszono prawo w sposób oczywisty. Kwalifikacja naruszenia jako rażące musi posiadać pewne dodatkowe cechy w stosunku do stanu określanego jako zwykłe naruszenie. Dla uznania rażącego naruszenia prawa nie jest wystarczające samo przekroczenie przez organ ustawowych obowiązków, czyli także terminów załatwienia sprawy. Wspomniane przekroczenie musi być znaczne i niezaprzeczalne. Rażące opóźnienie w podejmowanych przez organ czynnościach ma być przy tym oczywiście pozbawione jakiegokolwiek racjonalnego uzasadnienia (por. wyrok NSA z dnia 21 czerwca 2012 r., sygn. I OSK 675/12; postanowienie NSA z dnia 27 marca 2013 r., sygn. II OSK 468/13). W niniejszej sprawie bezczynność nie miała charakteru rażącego naruszenia prawa, ponieważ organ zareagował w ustawowym terminie na wniosek skarżącej, zaś stwierdzenie bezczynności miało związek z naruszeniem art. 14 ust. 2 u.d.i.p. i przewidzianego tam trybu oraz formy udzielenia informacji.

Brak jest jednak podstaw do przyjęcia, że działanie organu nacechowane było złą wolą, bądź do przypisania organowi lekceważącego stosunku do norm prawa. Z tych samych powodów Sąd nie uznał za zasadne wymierzenia organowi grzywny, oddalając skargę w tym zakresie na podstawie art. 151 p.p.s.a. (pkt III wyroku).