Uzasadnienie
[...] Spółka Akcyjna z siedzibą w W. wniosła 1 grudnia 2017 r. (data wpływu do organu), skargę na bezczynność Wójta Gminy Tarłów, w sprawie rozpatrzenia wniosku o udostępnienie informacji publicznej z 3 października 2017 r., domagając się:
- 1. zobowiązania organu do rozpoznania wniosku o udostępnienie informacji publicznej i ujawnienie informacji wskazanych we wniosku,
- 2. stwierdzenia, że bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa,
- 3. zasądzenia na rzecz skarżącego kosztów postępowania.
W uzasadnieniu strona skarżąca podniosła, że 3 października 2017 r., poprzez swojego pełnomocnika złożyła w formie mailowej do organu wniosek o udzielenie w takiej samej formie informacji na temat posiadanego przez gminę oprogramowania. Jednak organ do dnia złożenia skargi nie odpowiedział w żaden sposób na powyższy wniosek. Autor skargi podniósł, że wniosek został wniesiony do jednostki samorządu terytorialnego, na oficjalny adres mailowy urzędu gminy, a żądaną informację niewątpliwie organ posiada, gdyż dotyczy ona programów i aplikacji komputerowych, którymi Gmina dysponuje. Dodał, że informacja o majątku gminy, którym są posiadane przez nią programy i aplikację komputerowe jest bez wątpienia informacją publiczną, którą Wójt Gminy zobowiązany jest udzielić.
W odpowiedzi na skargę na bezczynność organ wniósł: o umorzenie postępowania w związku z jego bezprzedmiotowością, o stwierdzenie, że przekroczenie terminu nastąpiło bez rażącego naruszenia prawa oraz o odstąpienie od obciążania organu grzywną i kosztami postępowania. Wskazał, że obecnie żądana informacja została udzielona. Do przekroczenia terminu w jej udzieleniu doszło w związku z problemami kadrowymi. Także problemami organizacyjno-kadrowymi organ uzasadnił wniosek o nieobciążanie go kosztami postępowania.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zważył, co następuje
W sprawie nie może budzić wątpliwości to, że Wójt Gminy Tarłów, do którego wpłynął wniosek o udostępnienie informacji, jest organem, o którym mowa w art. 4 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 1764), dalej u.d.i.p., natomiast żądana informacja, jako dotycząca majątku jednostki samorządu terytorialnego, jest informacją publiczną w rozumieniu tej ustawy (art.6 ust. 1 pkt 2 lit. f). Między stronami nie jest sporne to, że wniosek o udostępnienie tej informacji wpłynął do organu 3 października 2017 r. Jak wynika z dołączonego do odpowiedzi na skargę dokumentu, odpowiedź na ten wniosek została udostępniona 1 grudnia 2017 r., a więc w dniu wpływu skargi do organu. Ponieważ celem skargi na bezczynność w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej jest zobowiązanie organu do rozpoznania wniosku, z chwilą udostępnienia żądanej informacji postępowanie w tej części stało się bezprzedmiotowe, w związku z czym na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.
Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.), dalej P.p.s.a. podlegało umorzeniu. W dacie bowiem wyrokowania organ nie pozostawał już bezczynny, skoro żądaną informację udostępnił w sposób wskazany we wniosku.
Powyższa okoliczność nie zwalnia jednak Sądu od obowiązku rozpoznania skargi w zakresie orzeczenia, czy organ dopuścił się bezczynności (art. 149 § 1 pkt 3 P.p.s.a.), a jeśli tak, to czy miała ona miejsce z rażącym naruszeniem prawa (art. 149 § 1a P.p.s.a.).
Otóż w świetle zawartej w art. 13 ust. 1 u.d.i.p. regulacji, zgodnie z którą organ powinien udostępnić informację bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od złożenia wniosku, nie może budzić wątpliwości to, że Wójt Gminy Tarłów dopuścił się bezczynności. Jednak w ocenie Sądu, w okolicznościach sprawy nie miała ona miejsca z rażącym naruszeniem prawa. Rażące naruszenie prawa jest bowiem postacią kwalifikowaną naruszenia prawa i powinno być interpretowane ściśle. Zgodnie ze słownikowym znaczeniem tego pojęcia, "rażące" to "ponad miarę", "niewątpliwe", "wyraźne", "oczywiste". Ocena, czy mamy do czynienia z rażącą postacią bezczynności, powinna być dokonywana w powiązaniu z okolicznościami rozpatrywanej indywidualnie sprawy. W niniejszej sprawie wniosek strony skarżącej, chociaż z uchybieniem ustawowych terminów, ale został załatwiony. Wprawdzie przekroczony został termin, to jednak nie zachodzi przypadek oczywistego braku woli załatwienia sprawy, który można byłoby rozpatrywać w kategoriach rażącego naruszenia prawa, oznaczającego wadliwość kwalifikowaną, o szczególnie dużym ciężarze gatunkowym. Jak bowiem wynika z pisma organu skierowanego do skarżącej Spółki oraz z odpowiedzi na skargę, nieterminowe udzielenie odpowiedzi było spowodowane wewnętrznymi trudnościami organizacyjnymi urzędu.
Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 i art. 149 § 1 i § 1a P.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.
O kosztach postępowania, na które złożył się wpis sądowy od skargi w wysokości 100 zł oraz wynagrodzenie pełnomocnika w wysokości 240 zł, orzeczono na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 i art. 206 P.p.s.a. oraz § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (tekst jedn. Dz. U. 2018.265).
Zasądzając koszty postępowania w niepełnej wysokości Sąd zastosował art. 206 P.p.s.a. Zgodnie z nim Sąd może w uzasadnionych przypadkach odstąpić od zasądzenia zwrotu kosztów postępowania w całości lub w części, w szczególności jeżeli skarga została uwzględniona w części niewspółmiernej w stosunku do wartości przedmiotu sporu ustalonej w celu pobrania wpisu.
Analiza art. 206 P.p.s.a. prowadzi do wniosku, że na jego podstawie sąd administracyjny działa w sposób uznaniowy, dokonując na tle konkretnej sprawy oceny, czy występują w niej szczególnie uzasadnione względy pozwalające na odstąpienie od zasądzenia zwrotu kosztów w całości lub w części. W okolicznościach niniejszej sprawy Sąd uznał, że zachodzą szczególnie uzasadnione względy pozwalające na odstąpienie od zasądzenia wynagrodzenia pełnomocnika w pełnej stawce. W niniejszej sprawie praca tego pełnomocnika sprowadziła się bowiem do sporządzenia nieskomplikowanej merytorycznie skargi. Nadto porównując inne skargi złożone w tutejszym Sądzie przez skarżącą Spółkę można stwierdzić, że skarga wniesiona w niniejszej sprawie była ich powieleniem, gdyż różnią się one tylko terminami i nazwą organu.
Nie zasługuje na uwzględnienie wniosek organu o nieobciążanie go kosztami postępowania z powodów organizacyjno-kadrowych, gdyż żaden z przepisów P.p.s.a. dotyczący kosztów postępowania nie daje Sądowi takiej podstawy.