Uzasadnienie
S. S. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na bezczynność Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] w przedmiocie budowy budynku gospodarczego domagając się zobowiązania Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] do podjęcia w terminie 14 dni czynności zmierzających do zastosowania środków egzekucyjnych w celu doprowadzenia do wykonania obowiązku wynikającego z postanowienia tego organu z dnia 27 sierpnia 2015 r., nr [...] (znak: [...]), wymierzenie Powiatowemu Inspektorowi Nadzoru Budowlanego w [...] grzywny oraz zasądzenie od tego organu kosztów postępowania.
W uzasadnieniu skargi skarżący wskazał, że w jego ocenie za bezsporne należało uznać, że termin wykonania obowiązku przedłożenia dokumentów żądanych od inwestora na mocy postanowienia z dnia 27 sierpnia 2015 r., nr [...] upłynął w dniu 30 września 2015 r., natomiast Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] wezwał inwestora do wykonania tego obowiązku dopiero w dniu 10 października 2016 r. Skarżący podkreślił przy tym, że pomiędzy tymi zdarzeniami upłynęło ponad dwanaście miesięcy, w czasie których Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] nie podejmował żadnych działań, ani też nie zawiadomił on stron o wyznaczeniu nowego terminu załatwienia sprawy i o przyczynach zwłoki.
W ocenie skarżącego tak długi okres bezczynności Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowalnego w [...] nie był niczym usprawiedliwiony, a ponadto nie może go też usprawiedliwiać późniejsze pismo organu z dnia 10 października 2016 r. sporządzone – zdaniem skarżącego – tylko i wyłącznie na skutek zażalenia skarżącego na niezałatwienie sprawy w terminie. Tym samym według skarżącego, Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] naruszył art. 35 § 3 k.p.a., a także zasadę zaufania do organów administracyjnych zawartą w art. 8 k.p.a. oraz zasadę szybkości postępowania wyrażoną w art. 12 § 1 k.p.a.
W odpowiedzi na skargę Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] wniósł o jej odrzucenie, a w przypadku nieuwzględnienia powyższego wniosku o oddalenie skargi. W uzasadnieniu odpowiedzi na skargę organ argumentując wniosek o odrzucenie skargi wskazał, że skarżący nie wyczerpał przewidzianego prawem trybu przed jej wniesieniem, a mianowicie – stosownie do treści art. 52 § 3 p.p.s.a. – nie wezwał organu do usunięcia naruszenia prawa. Z kolei na uzasadnienie wniosku o oddalenie skargi organ przedstawił szczegółowo przebieg dotychczasowego postepowania administracyjnego oraz podał, że z uwagi na fakt, iż inwestor nie wywiązał się z obowiązku nałożonego postanowieniem z dnia 27 sierpnia 2015 r., nr [...](znak: [...]) i nie przedłożył wymaganych dokumentów, decyzją z dnia 19 grudnia 2016 r., nr [...], nakazał on rozbiórkę obiektu budowlanego wybudowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę. Ponadto organ wskazał, że wydając ww. decyzję uwzględnił on w całości przedmiotową skargę, a w związku z tym zdaniem organu, odpadł cel skargi na bezczynność i stała się ona bezprzedmiotowa.
W piśmie z dnia 18 stycznia 2017 r., uzupełnionym następnie w dniu 22 lutego 2017 r., skarżący S. S. cofnął przedmiotową skargę wskazując, że w dniu 19 grudnia 2016 r. (znak: [...]), Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...]wydał decyzję w sprawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje
Zgodnie z treścią art. 161 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 z późn. zm. – dalej jako: p.p.s.a.), jeżeli skarżący skutecznie cofnął skargę, Sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania. Stosownie zaś do treści art. 60 in principio p.p.s.a. skarżący może cofnąć skargę. Należy przy tym zaznaczyć, że oświadczenie woli skarżącego w przedmiocie cofnięcia skargi jest co do zasady wiążące dla Sądu, z tym zastrzeżeniem, że Sąd jest zobligowany do uznania cofnięcia skargi za niedopuszczalne, gdy zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności.
W ocenie Sądu cofnięcie skargi w niniejszej sprawie jest dopuszczalne, jako że nie zachodzi żadna z negatywnych przesłanek dopuszczalności cofnięcia skargi określonych w ww. przepisie.
Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.