Uzasadnienie
A.G. w dniu.........2001 r. skierował do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. – Powiat Grodzki pismo, w którym "w związku z otrzymanym zawiadomieniem z Wojewódzkiego Inspektoratu Nadzoru Budowlanego..." domagał się "wznowienia postępowania w sprawie, którą usiłuje załatwić od..... lutego 1998 r., dotyczącej likwidacji uciążliwości zadymienia jego domu przez kotłownię przy ul..............
Postanowieniem z dnia.........2002 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. wznowił postępowanie w sprawie zakończonej własną decyzją z dnia..........2001 r. o umorzeniu postępowania w "sprawie uciążliwości kotłowni przy ul........., a następnie decyzją z dnia.......2002 r. odmówił uchylenia tej decyzji. Decyzją z dnia........2003 r.......... Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K., po rozpatrzeniu odwołania A.G. utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy.
Wyrokiem z dnia 20 października 2006 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie uchylił decyzje organów obu instancji o odmowie uchylenia decyzji z dnia............2001 r. wskazując przede wszystkim, że – wbrew przyjętemu poglądowi - A.G. posiada interes prawny w załatwieniu sprawy "uciążliwości kotłowni". Wskazał też Sąd, że z uwagi na ogólnikowe sformułowanie pisma z dnia..... listopada 2001 r. nie ma pewności, czy A.G. domagał się wznowienia postępowania zakończonego decyzją z dnia.........2001 r., czy też załatwienia innej sprawy, zwłaszcza że w sprawie tejże kotłowni były wydane...... ostateczne decyzje, a mianowicie: o nakazaniu rozbiórki z dnia........1998 r., o udzieleniu pozwolenia na budowę z dnia........2001 r. oraz właśnie o umorzeniu postępowania w sprawie uciążliwości.
Akta sprawy wraz ww. wyrokiem zostały przekazane Powiatowemu Inspektorowi Nadzoru Budowlanego w K. w dniu...... stycznia 2007 r.
Pismem z dnia.........2007 r. skarżący, powołując się na wyrok Sądu wezwał PINB w K. do załatwienia sprawy.
W dniu...... czerwca 2007 r. A.G. złożył do protokołu w Wojewódzkim Inspektoracie Nadzoru Budowlanego w K. zażalenie na niezałatwienie w terminie sprawy prowadzonej przez PINB w K. Postanowieniem z dnia.........2007 r........Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K., na podstawie art. 37 § 2 kpa uznał zażalenie na uzasadnione i wyznaczył dodatkowy termin załatwienia sprawy do dnia 14 stycznia 2008 r.
Pismem z dnia....... października 2007 r. A.G. zwrócił się bezpośrednio do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z "prośbą o podjęcie interwencji w sprawie braku realizacji wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 20 października 2007 r." W kolejnym piśmie z dnia..... października 2007 r. wyjaśnił, że opisane wyżej pismo stanowiło skargę na bezczynność organów nadzoru budowlanego obydwu instancji "ze względu na brak realizacji Wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 20 października 2006 r." Oba pisma zostały przesłane organowi – Powiatowemu Inspektorowi Nadzoru Budowlanego w K. W dniu.......2008 r., już za pośrednictwem Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K., A.G. złożył pismo, w którym "ponowił skargę na bezczynność organu administracji" i zwrócił się o "interwencję w sprawie braku realizacji wyroku Sądu".
Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. wszystkie trzy opisane pisma przekazał Sądowi wraz z odpowiedzią na skargę, w której podał, że pismem z dnia.......2007 r., zgodnie z art. 10 kpa, skierował do stron postępowania zawiadomienie o możliwości zapoznania się z aktami sprawy, oraz wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i zgłoszonych żądań. Po upływie zakreślonego terminu zostanie wydana odpowiednia decyzja w sprawie.
Przed wyznaczonym terminem rozprawy Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego przedłożył decyzję wydaną w dniu..........2008 r. /znak......../, którą, na podstawie art. 105 § 1 kpa umorzono wznowione postępowanie wszczęte na wniosek A.G. z dnia...... listopada 2001 r. Z uzasadnienia decyzji wynika, że przyjęto, iż wniosek z.... listopada 2001 r. nie jest wnioskiem o wznowienie postępowania zakończonego ostateczną decyzją, lecz wnioskiem o wszczęcie nowego postępowania.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył;
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /w skrócie – ppsa/ przewiduje dwa środki mające służyć stronie dotkniętej opieszałością organu w załatwieniu sprawy administracyjnej. Pierwszy z nich – to skarga na bezczynność organu przewidziana przepisem art. 3 § 1 pkt 8, drugi – to skarga na niewykonanie wyroku uwzględniającego skargę na bezczynność oraz skarga na bezczynność organu po wyroku uchylającym lub stwierdzającym nieważność aktu przewidziana przepisem art. 154 § 1.
Wybór środka w sytuacji odpowiadającej stanowi sprawy niniejszej, tj. w razie zarzucanej bezczynności organu po uchyleniu przez sąd jego decyzji, należy do strony. Ustawa bowiem nie stwarza żadnych ograniczeń w tej kwestii: wyposażając stronę w "dodatkowy", szczególny środek przewidziany przepisem art. 154 nie wyklucza możliwości skorzystania ze środka mającego bardziej uniwersalne zastosowanie.
Elementem koniecznym skargi przewidzianej art. 154 § 1 ppsa jest żądanie wymierzenia organowi grzywny. Takiego żądania nie zawiera żadne z przedstawionych z odpowiedzią na skargę pism A.G., stąd też jego skargę zakwalifikowano jako "zwykłą" skargę na bezczynność organu przewidzianą przepisem art. 3 § 1 pkt 8 ppsa.
Przyjęto też, że skargę tę stanowi pismo złożone za pośrednictwem organu w dniu..... stycznia 2008 r., po wyczerpaniu trybu zażalenia przewidzianego przepisem art. 37 kpa.
W dacie wniesienia skargi organ niewątpliwie pozostawał w bezczynności. Jedyną jego czynnością, i to podjętą po kilku miesiącach po przekazaniu akt sprawy /po uchyleniu decyzji przez Sąd/ było wezwanie skarżącego do sprecyzowania żądania.
Zgodnie jednak z art. 149 ppsa Sąd, uwzględniając skargę na bezczynność, zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub dokonania czynności. Ta regulacja oznacza, że Sąd, badając skargę na bezczynność, zobowiązany jest uwzględnić stan sprawy istniejący w dacie wyrokowania. Jeśli w dacie tej stan bezczynności organu już nie istnieje, uwzględnienie skargi nie jest możliwe. Skarga bowiem utraciła swój przedmiot, a z taką sytuacją wiąże się konieczność umorzenia postępowania sądowego. Podkreślić przy tym trzeba, że kwestią zupełnie odrębną i niepodlegającą badaniu w sprawie ze skargi na bezczynność jest zgodność z prawem decyzji, która tę bezczynność przerwała.
Skoro więc przed wydaniem wyroku decyzja została wydana, na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 postępowanie sądowe należało umorzyć.
O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 201 § 1 ppsa.