Uzasadnienie
Skarga B.B. (zwanej dalej skarżącą), działającej przez pełnomocnika r.pr. D.D. na bezczynność Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w T. wpłynęła bezpośrednio do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie w dniu 24.12.2012r. Pełnomocnik skarżącej wniósł o zobowiązanie PINB w T. do wydania decyzji w terminie 14 dni od dnia doręczenia organowi prawomocnego wyroku i zasądzenie kosztów.
W odpowiedzi z dnia 21.01.2013r na przedmiotową skargę Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o uznanie jej za bezzasadną.
Zarządzeniem z 23.01.2013r. Przewodniczący Wydziału II WSA w Krakowie wezwał pełnomocnika skarżącej do wykazania, że wniesienie skargi poprzedzone zostało zażaleniem do organu wyższego stopnia w trybie art.37 k.p.a. – w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył co następuje
Podstawową kwestią w przedmiotowej sprawie jest zagadnienie dopuszczalności wniesienia skargi na bezczynność Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w T. Zgodnie z brzmieniem art.52 § 1 i 2 ustawy z dnia 30.08.2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz.1270) skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącym w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie.
Po pierwsze wskazać należy, iż postępowanie w zakresie bezczynności organu w załatwianiu sprawy administracyjnej reguluje art.37 k.p.a. Brzmienie art.37 k.p.a. w sposób jednoznaczny wskazuje, iż na niezałatwienie sprawy w terminie określonym przez art.35 k.p.a. lub ustalonym w myśl art.36 k.p.a. stronom służy zażalenie do organu administracji publicznej wyższego stopnia. Zatem niezbędną przesłanką do złożenia skargi do sądu administracyjnego na bezczynność organu administracji publicznej jest wcześniejsze złożenie w/w zażalenia do organu wyższego stopnia. Stanowisko takie od dawna jest ugruntowane w orzecznictwie sądów administracyjnych. I tak w wyroku z 24.05.2001r., sygn. akt IV SA 572/99 NSA w Warszawie (publ. w ONSA 2002/3/116) stwierdził, iż wniesienie zażalenia w trybie art. 37 § 1 k.p.a. jest wyłącznie warunkiem formalnym wystąpienia przez osobę zainteresowaną ze skargą do sądu administracyjnego na bezczynność.
Niezależnie od pozytywnego lub negatywnego stanowiska zajętego przez organ wyższego stopnia strona może dopiero wówczas wnieść skargę na bezczynność organu i w sądowym postępowaniu ze skargi na bezczynność może ewentualnie podważać stanowisko organu wyrażone w trybie art. 37 § 1 k.p.a.
Jak wynika z przedstawionych akt sprawy administracyjnej oraz odpowiedzi na skargę skarżąca nie wyczerpała środków zaskarżenia, przysługujących jej w toku postępowania administracyjnego z mocy art.37 k.p.a., przed wniesieniem skargi do Sądu.
Wezwanie przez Sąd pełnomocnika skarżącej do wykazania, że wniesienie skargi poprzedzone zostało zażaleniem do organu wyższego stopnia w trybie art.37 k.p.a. – w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi – pozostało bezskuteczne. Samo wezwanie doręczone zostało pełnomocnikowi skarżącej w dniu 29.01.2013r. Jednak w zakreślonym przez Sąd terminie tj. do 5.02.2013r. pełnomocnik nie udzielił na nie odpowiedzi i nie wykazał, aby wniesiona do Sądu skarga była poprzedzona zażaleniem na bezczynność PINB w T. do organu wyższego stopnia w trybie art.37 k.p.a. – co jest konieczną przesłanką złożenia skargi na bezczynność organu.
Mając powyższe na uwadze, Sąd odrzucił skargę na podstawie art.58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30.08.2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz.1270), który mówi, iż sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne.
Na zasadzie art. 232 § 1 pkt 1 oraz § 2 p.p.s.a. orzeczono o zwrocie skarżącej B.B. uiszczonego wpisu.