Uzasadnienie
W dniu 21 maja 2015 r. Z. N. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] w przedmiocie załatwienia sprawy z jej wniosku z dnia 20 października 2014 r. o stwierdzenie nieważności decyzji Burmistrza z dnia 22 września 2014 r. znak: [...] o odmowie udostępnienia wnioskodawczyni informacji publicznej.
Wraz ze skargą na bezczynność organu administracji, skarżąca wniosła o zobowiązanie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] w terminie określonym przez Sąd do załatwienia sprawy stwierdzenia nieważności, jak również o orzeczenie, że bezczynność Kolegium Odwoławczego w [...] w przedmiocie załatwienia sprawy stwierdzenia nieważności decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej miała charakter rażącego naruszenia prawa, a także o wymierzenie grzywny organowi z tytułu pozostawania w rażącej bezczynności w przedmiocie załatwienia sprawy oraz o zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania sądowoadministracyjnego zgodnie z normami przepisanymi.
Skarżąca podała także, że w dniu 20 października 2014 r. wniosła o stwierdzenie przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] nieważności decyzji Burmistrza Miasta z dnia 22 września 2014 r. znak: [...] o odmowie udostępnienia informacji publicznej. W dniu 26 marca 2015 r. wystosowała do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] wezwanie do niezwłocznego załatwienia sprawy z wniosku skarżącej. Do dnia złożenia skargi Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] nie załatwiło sprawy z tego odwołania.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] wniosło o jej oddalenie. Ustosunkowując się do zarzutów podniesionych przez skarżącą Samorządowe Kolegium Odwoławcze wyjaśniło, że Burmistrz dnia 22 września 2014 r., wydał decyzję o odmowie udostępnienia Z. N. informacji publicznej znak: [...].
W dniu 21 października 2014 r. do Kolegium Odwoławczego wpłynął wniosek Z. N. o stwierdzenie przez ten organ nieważności decyzji Burmistrza Miasta z dnia 22 września 2014 r.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] w związku z otrzymanym wnioskiem, pismem z dnia 27 października 2014 r. wystąpiło do Burmistrza o przesłanie akt sprawy.
W odpowiedzi na powyższe Burmistrz w piśmie z dnia 7 listopada 2014 r. poinformował, że akta sprawy o znaku [...] zostały w dniu 3 października 2014 r. przesłane do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie w związku ze skargą Z. N. z dnia 19 września 2014 r. na bezczynność organu administracji w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej. W związku z brakiem akt administracyjnych organ I instancji nie mógł ich przesłać do Kolegium Odwoławczego.
Następnie pismem z dnia 21 listopada 2014 r. Kolegium Odwoławcze wystąpiło do Wojewódzkiego Administracyjnego w Krakowie o wypożyczenie akt sprawy znak: [...]. Pismem dnia 21 listopada 2014 r. poinformowano wnioskodawcę – Z. N., że sprawa z jej wniosku nie może zostać załatwiona w terminie określonym w art. 35 K.p.a. z uwagi na brak akt sprawy, a zostanie załatwiona po otrzymaniu akt sprawy z Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze wyjaśniło, że w wyniku rozpatrzenia odwołania Z. N. od decyzji Burmistrz z dnia 14 maja 2014 r. znak: [...] o odmowie udostępnienia informacji publicznej, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] decyzją z dnia 11 lipca 2014 r., znak: [...] uchyliło zaskarżoną decyzję Burmistrza w części dotyczącej odmowy udostępnienia informacji o oznaczeniu i położeniu nieruchomości znajdującej się w umowach nr [...] z dnia 19 września 2007 r. i w [...] z dnia 6 czerwca 2007 r., zawartych pomiędzy Gminą a Pracownią Architektury i Urbanistyki J. B. i w tym zakresie umorzyło postępowanie pierwszej instancji w sprawie odmowy udostępnienia Z. N. żądanej informacji publicznej.
Burmistrz decyzją z dnia 22 września 2014 r. znak: [...] ponownie odmówił udostępnienia wnioskodawcy Z. N. informacji publicznej, znajdującej się w zawartych pomiędzy Gminą a Pracownią Architektury i Urbanistyki J. B., umowach nr [...] z dnia 19 września 2007 r. i nr [...] z dnia 6 czerwca 2007 r., w części dotyczącej informacji o oznaczeniu nieruchomości występującym w przedmiotowych umowach.
Wszystkie powyższe decyzje zostały wydane w sprawie z wniosku Z. N. z dnia 18 marca 2014 r. o udostępnienie informacji publicznej - kopii wszystkich umów zawartych w okresie od dnia 1 stycznia 2006 r. do dnia złożenia wniosku pomiędzy Gminą a Pracownią Architektury i Urbanistyki J. B..
Na decyzję Kolegium Odwoławczego znak: [...] z dnia 11 lipca 2014 r. Prokurator Rejonowy w N. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie.
W dniu 27 kwietnia 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie przesłał do Kolegium Odwoławczego odpis prawomocnego wyroku tego Sądu z dnia 23 stycznia 2015 r. (sygn. akt II SA/Kr 1693/14), którym uchylono decyzję Kolegium Odwoławczego z dnia 11 lipca 2014 r. znak: [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie odmowy udostępnienia informacji publicznej. Przesyłając do Kolegium Odwoławczego odpis prawomocnego wyroku z dnia 23 stycznia 2015 r. (sygn. akt II SA/Kr 1693/14) wraz z uzasadnieniem poinformowano, iż akta administracyjne dołączono do sprawy sygn. akt II SA/Kr 375/15 w sprawie ze skargi M. G..
Kolegium Odwoławcze podniosło, że zgodnie z art. 56 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz.270 z późn. zm.) - dalej w skrócie P.p.s.a., w razie wniesienia skargi do sądu po wszczęciu postępowania administracyjnego w celu zmiany, uchylenia, stwierdzenia nieważności aktu lub wznowienia postępowania, postępowanie sądowe podlega zawieszeniu. Artykuł 56 P.p.s.a. nie odnosi się do tego, czy dopuszczalne jest po wniesieniu skargi do sądu administracyjnego wszczęcie przez organ administracji publicznej postępowania w celu zmiany, uchylenia lub stwierdzenia nieważności zaskarżonego aktu lub wznowienia postępowania. Ustawy procesowe, które regulowały postępowanie sądowoadministracyjne przed wejściem w życie komentowanej ustawy, również nie zawierały takich unormowań. Jednakże na ich tle zarówno w doktrynie (por. A. Zieliński (w:) Kodeks postępowania administracyjnego.
Komentarz, red. J. Borkowski, Warszawa 1989, s. 333; L. Żukowski, glosa do wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 stycznia 1999 r., sygn. akt II SA/Gd 1353/98, OSP 2000, z. 5, s. 265-270; T. Woś, Postępowanie sądowoadministracyjne..., s. 180; B. Adamiak, J. Borkowski, Postępowanie administracyjne i sądowoadministracyjne, Warszawa 1999, s. 274), jak i w orzecznictwie (uchwała składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 czerwca 2000 r., sygn. akt FPS 12/99, opub. w ONSA 2001, nr 1, poz.
7) przyjmowano, że wniesienie prawnie skutecznej skargi do sądu administracyjnego stanowi przeszkodę do wszczęcia w sprawie nadzwyczajnego postępowania administracyjnego. Stanowisko to należy uznać za aktualne także na gruncie komentowanej ustawy (podobnie T. Woś (w.) T. Woś (red.), H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Postępowanie..., 2004, s. 236). Dlatego należy uznać, że jednoczesne prowadzenie dwóch postępowań w tej samej sprawie - administracyjnego oraz sądowoadministracyjnego - jest co najmniej niepożądane.
Powyższe rozważania prowadzą do wniosku, że Kolegium Odwoławcze zawiadamiając o nowym terminie załatwienia sprawy, działało w prawidłowy w tej sytuacji sposób. O bezczynności organu można bowiem mówić wówczas, gdy w prawnie określonym terminie organ nie podejmie żadnych działań, czynności w sprawie lub gdy działania takie wprawdzie podejmie, jednakże wszczęte w ich wyniku postępowanie nie zakończy się wydaniem stosownego aktu lub podjęciem czynności, do których organ był zobowiązany, a zobowiązanie to jest wprost określone w konkretnym przepisie prawa, wynika z ustawowego obowiązku. Tymczasem w niniejszej sprawie należy uznać, że powstrzymanie się przez organ od kontynuowania postępowania nie stanowi bezczynności tego organu, ale - z uwagi na groźbę niepożądanej dwutorowości postępowań - jest zachowaniem prawidłowym. Wyznaczenie nowego terminu załatwienia sprawy było związane nie tylko z brakiem akt sprawy, ale z zamiarem uniknięcia dwutorowości postępowania.
W związku z powyższym, zdaniem Kolegium Odwoławczego, za niezasadne należy uznać zarzuty skargi Z. N. dotyczące bezczynności tego organu.
Podniesiono również, że w sprawach dotyczących udostępniania Z. N. informacji publicznej przez Burmistrza, zwłaszcza tych dotyczących umów zawieranych z podmiotami, w jednej sprawie toczą się różne postępowania tak administracyjne - zwyczajne jak i nadzwyczajne - jak i sądowoadministracyjne zarówno przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Krakowie jak i Naczelnym Sądem Administracyjnym, inicjowane przez skarżącą lub podmioty, których żądane informacje dotyczą, a także Prokuratorów Rejonowych, co wymaga szczególnej ostrożności zarówno przy wszczynaniu jak i prowadzeniu tych postępowań oraz kompletnych akt postępowania, aby uniknąć jednoczesnego prowadzenia postępowań administracyjnych i sądowoadministracyjnych - co już miało miejsce.
Odnosząc się do zarzutu bezczynności Kolegium Odwoławcze podniosło, iż zarówno w piśmiennictwie, jak i w orzecznictwie sądowym ugruntował się pogląd, że złożenie wniosku o udostępnienie informacji publicznej nie wszczyna postępowania administracyjnego w oparciu o przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego. Natomiast stosowanie przepisów tego Kodeksu, w postępowaniu o udostępnienie informacji publicznej, ma miejsce w ograniczonym zakresie, a postępowanie to zasadniczo nie toczy się w trybie unormowanym w K.p.a. Ustawa o dostępie do informacji publicznej w art. 16 ust. 1 zawiera odesłanie sensu stricte do stosowania Kodeksu postępowania administracyjnego tylko w odniesieniu do decyzji o odmowie udzielenia informacji, bądź decyzji o umorzeniu postępowania, nie zaś do czynności materialno-technicznej polegającej na udzieleniu informacji publicznej. Użycie w art. 16 ustawy o dostępie do informacji publicznej zwrotu "do decyzji", oznacza wyłączenie stosowania reguł K.p.a. do faz postępowania poprzedzających wydanie decyzji w sprawie odmowy udostępniania informacji lub umorzenia postępowania (M. Bernarczyk, M. Jabłoński, K. Wygoda, Biuletyn Informacji Publicznej, Informatyzacja administracji, Wrocław 2005 r., s. 85; A. Knopkiewicz, Tryby udostępniania informacji publicznej, "Ruch Prawniczy Ekonomiczny i Socjologiczny", 2004 r., nr 4, s. 97 i n.; wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 30 listopada 2012 r., sygn. I OSK 1991/12, opub. w Lex nr 1291370; z dnia 24 maja 2006 r., sygn. I OSK 601/05, opub. w Lex nr 236545).
Wobec powyższego zastosowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej ma art. 35 § 3 K.p.a., zgodnie z którym załatwienie sprawy szczególnie skomplikowanej powinno nastąpić nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje
Właściwym do rozpoznania niniejszej skargi jest Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, który w ramach kontroli działalności administracji publicznej, przewidzianej w art. 3 P.p.s.a., uprawniony jest do badania, czy miała w sprawie miejsce bezczynność organu w zakresie załatwienia wniosku skarżącej z dnia 20 października 2014 r. w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Burmistrza z dnia 22 września 2014 r. znak: [...] o odmowie udostępnienia wnioskodawcy informacji publicznej. Sąd rozpoznając sprawę, nie jest związany granicami skargi (art. 134 P.p.s.a.).
Skarga na bezczynność może być wniesiona w każdej sprawie, w której organ administracji winien sprawę zakończyć wydaniem decyzji administracyjnej (art. 3 § 2 pkt 8 P.p.s.a.).
Skarżąca przed wniesieniem skargi wyczerpała tryb określony w art. 37 § 1 K.p.a., złożyła zażalenie na bezczynność do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...].
O bezczynności w rozpoznaniu danej sprawy można mówić wówczas, gdy organ administracyjny nie załatwia sprawy administracyjnej w ustawowo wyznaczonym czasie lub w innym niezbędnym okresie wyznaczonym do załatwienia danej sprawy. Czas oczekiwania przez stronę na załatwienie sprawy powinien być rozsądny i dający się usprawiedliwić zachowaniem organ. Niezależnie bowiem od treści art. 35 K.p.a. zakreślającego okres maksymalnie 2 miesięcy na prowadzenie sprawy szczególnie skomplikowanej, zawsze organ administracyjny może przedłużyć okres prowadzenia takiego postępowania. Przedłużanie jednak prowadzonego postępowania musi mieć charakter wyjątkowy i szczególny i być w należyty sposób uzasadnione. Przedłużanie postępowania ponad zakreślony maksymalnie (i to ustawowo) limit czasu zawsze winno być oceniane z uwagi na prawidłowość podejmowania czynności dowodowych bądź skomplikowany charakter ustalania stanu faktycznego sprawy.
Porównując w tej sprawie datę wniesienia wniosku o wszczęcie sprawy w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji Burmistrza [...] z dnia 22 września 2014 r. znak: [...] o odmowie udostępnienia wnioskodawcy informacji publicznej, z datą wniesienia skargi należy stwierdzić, że w sprawie zachodzi stan bezczynności organu.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] w dniu 21 października 2014 r. otrzymało wniosek skarżącej o stwierdzenia nieważności decyzji Burmistrza z dnia 22 września 2014 r. znak: [...].
Pismem z dnia 27 października Samorządowe Kolegium Odwoławcze zwróciło się do Burmistrza o ustosunkowanie się do zarzutów zawartych we wniosku i niezwłoczne przekazanie całości akt sprawy (akta administracyjne sprawy, karta nr 11).
Pismem z daty 7 listopada 2014 r. Burmistrz poinformował organ, że akta administracyjne sprawy zakończonej decyzją z 22 września 2014 r. znak: [...] są w posiadaniu Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie (akta administracyjne sprawy, karta nr 11). Pismo to dostarczone zostało do Kolegium Odwoławczego w dniu 12 listopada 2014 r. (akta administracyjne sprawy, karta nr 13).
Kolejnym pismem z dnia 21 listopada 2014 r. Kolegium Odwoławcze zwróciło się do Sądu o wypożyczenie akt (akta administracyjne sprawy, karta nr 14). Pismem z tej samej daty Kolegium Odwoławcze poinformowało skarżącą, że jej sprawa nie może być w ustawowym terminie (akta administracyjne sprawy, karta nr 15).
Pismem z dnia 16 grudnia 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny powiadomił Kolegium Odwoławcze, że z powodu wyznaczonego i nieodległego już terminu rozprawy, wnioskowane akta nie mogą być wypożyczone, ale z nimi można zapoznać się w siedzibie Sądu (akta administracyjne sprawy, karta nr 17).
Kolejnym pismem z dnia 9 czerwca 2015 r. Kolegium Odwoławcze zwróciło się o wypożyczenie akt, jednakże akta te i tym razem nie zostały przekazane z powodu bliskiego terminu rozpoznania sprawy na wokandzie.
Mając powyższe okresy na uwadze, należy stwierdzić, że od dnia 21 października 2014 r. do dnia wniesienia skargi (21 maja 2015 r.) upłynął okres 7 miesięcy na załatwienie wniosku skarżącej, a wniosek ten załatwiony nie został.
Tak długi okres prowadzenia postępowania w okolicznościach tej sprawy nie jest uzasadniony. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wskazuje, że z powodu braku akt administracyjnych nie mogło wniosek rozpoznać. W tej sprawie powoływanie się na taką przyczynę braku załatwienia sprawy nie może uzasadniać bezczynności.
Decyzja Burmistrza z 22 września 2014 r. bardzo precyzyjnie opisywała i stan faktyczny sprawy i stan prawny sprawy. Składając w dniu 20 października 2014 r. wniosek o stwierdzenie nieważności tej decyzji, Kolegium Odwoławcze powinno ten wniosek rozpoznać bazując przede wszystkim na treści ww. decyzji Burmistrza i zarzutach zawartych w samym wniosku skarżącej. W szczególności Sąd nie dostrzega w tej sprawie konieczności prowadzenia daleko idącego postępowania dowodowego obejmującego, co oczywiste, ustalanie stanu faktycznego sprawy. Stan faktyczny tej sprawy w istotnie nie wymagał żadnego dodatkowego postępowania dowodowego. Sprawę z wniosku skarżącej o stwierdzenie nieważności decyzji Burmistrza z 22 września 2014 r. można było załatwić opierając się przede wszystkim o treść tej decyzji i dokonując wykładni prawa.
Ponadto, co ma znaczenie w tej sprawie, wnioskowane przez Kolegium Odwoławcze akta administracyjne o znaku: [...] było dostępne w siedzibie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie. Informację o tym uzyskało Kolegium Odwoławcze już 12 listopada 2014 r. (akta administracyjne sprawy, karta nr 13). Można było od tego dnia zapoznać się z aktami sprawy. W ocenie Sądu nie stanowiłoby to nadmiernego zaangażowania organizacyjnego i technicznego zapoznanie się przez członka Samorządowego Kolegium Odwoławczego z tymi aktami w siedzibie Sądu i ewentualne sporządzenie kopii z takiego fragmentu tych akt, który byłby w ocenie tego organu przydatny dla załatwienia sprawy.
Sąd wyjątkowo, na potrzeby tej sprawy takie kopie sporządził. Niewątpliwie w przypadku wniesienia środków zaskarżenia w sprawie, w której akta administracyjne niejako są "wspólne" dla kilku odrębnych postępowań, istnieje dodatkowa trudność w załatwianiu kolejnych spraw. Tym niemniej w takich szczególnych okolicznościach nie tylko że nie jest wykluczone, ale wręcz jest pożądane, aby organ podjął wszystkie niezbędne czynności celem załatwienia wniosku strony, zwłaszcza wtedy, gdy jego załatwienie nie wymaga dokonywania nowych ustaleń dowodowych i nie jest niezbędnych posiadanie całości akt administracyjnych innej sprawy.
W okolicznościach tej sprawy nawet wyznaczanie nowych terminów załatwienia sprawy (bez podania końcowych terminów) nie było uzasadnione.
Sąd nie podziela stanowiska Kolegium Odwoławczego, jakoby w tej sprawie uzasadnionym był brak prowadzenia postępowania nadzwyczajnego dotyczącego unieważnienia decyzji Burmistrza z dnia 22 września 2014 r. z powodu niedopuszczalności, a przynajmniej niecelowości dwutorowego prowadzenia postępowań kontrolujących ten sam przedmiot postępowania. W ocenie Sądu powołanie się na art. 56 P.p.s.a. także w tej sprawie nie jest uzasadnione. Zgodnie bowiem z art. 56 P.p.s.a. w przypadku wniesienia skargi do sądu po wszczęciu postępowania administracyjnego w celu stwierdzenia nieważności aktu, postępowanie sądowe podlega zawieszeniu. Powołany przepis wyraźnie dotyczy sytuacji, w której ten sam akt administracyjny jest zarówno przedmiotem skargi do sądu administracyjnego, jak i wniosku np. o jego unieważnienie składanym w trybie art. 156-158 K.p.a. Powoływane w odpowiedzi na skargę stanowiska dotyczyły dopuszczalności prowadzenia przez organ administracyjny postępowania w trybie nadzwyczajnym w przypadku, gdy w pierwszej kolejności wnosi się skargę na daną decyzję do sądu administracyjnego, a potem strona składa wniosek o np. stwierdzenie nieważności tej samej decyzji.
Taka sytuacja w tej sprawie nie zachodzi. Ani z akt sądowych, ani z odpowiedzi na skargę nie wynika, aby decyzja Burmistrza z dnia 22 września 2014 r. znak: [...] została zaskarżona skargą do sądu administracyjnego. Fakt zaskarżenia decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia 11 lipca 2014 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie nie mógł uzasadniać ani skorzystania z art. 56 P.p.s.a., ani też uznania, że wniosek o unieważnienie decyzji Burmistrza z 22 września 2014 r. dotyczy wprost także i decyzji Kolegium Odwoławczego z 11 lipca 2014 r.
Niewątpliwie tak decyzja Burmistrza z 14 maja 2014 r., jak i decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z 11 lipca 2014 r. oraz decyzja Burmistrza z 22 września 2014 r. dotyczą kwestii dostępu do informacji publicznych w zakresie umów zawieranych między Gminą a przedsiębiorcą. Nie oznacza to jednak, że zaskarżenie decyzji z 11 lipca 2014 r. która zakończyła określony etap postępowania zwyczajnego, stanowiło przeszkodę przed rozpoznaniem wniosku o stwierdzenie nieważności innej decyzji, wydanej w dniu 22 września 2014 r.
Jako całkowicie niezasadne jest też stanowisko Kolegium Odwoławczego dotyczące w tej sprawie wątpliwości co do stosowania przepisów K.p.a. Ta sprawa nie dotyczy udostępniania informacji publicznej, ale braku rozpoznania wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji, który to wniosek wszczyna postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji (art. 157 § 2 K.p.a. w związku z art. 61 § 3 K.p.a.).
Sąd w tym składzie podziela pogląd, że art. 149 § 1 P.p.s.a. w aktualnym brzmieniu zawiera normę według której uwzględnienie skargi na bezczynność polega na zobowiązaniu organu do wydania aktu w określonym terminie, ale także na rozstrzygnięciu o tym, czy bezczynność stanowiła rażące naruszenie prawa albo nie miała charakteru rażącego naruszenia prawa.
W tej sprawie ze skargi na bezczynność organu administracyjnego sąd administracyjny na podstawie okoliczności sprawy, a zwłaszcza oceny czynności podejmowanych w toku postępowania administracyjnego uznał, że bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa i w żadnej mierze nie uzasadniała braku załatwienia wniosku skarżącej z dnia 20 października 2014 r. do dnia wniesienia skargi na bezczynność, a w istocie aż do daty rozpoznania tej skargi (31 sierpnia 2015 r.).
Zgodnie z art. 149 § 2 P.p.s.a. sąd może na wniosek orzec o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 P.p.s.a.
Artykuł 154 § 6 P.p.s.a. stanowi, że grzywnę wymierza się do wysokości dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie odrębnych przepisów. Zgodnie z komunikatem Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego z dnia 10 lutego 2015 r. w sprawie przeciętnego wynagrodzenia w gospodarce narodowej w 2013 r., przeciętne wynagrodzenie w gospodarce narodowej w 2014 r. wyniosło 3.783,46 zł.
Tym samym kwota 200 zł stanowi i tak mniej niż 10 % wielkości jednego miesięcznego przeciętnego wynagrodzenia i w ocenie Sądu nawet taka wysokość grzywny powinna spowodować w przyszłości eliminowanie bezczynności w rozpoznawaniu spraw.
Sąd nie uznał w okolicznościach tej sprawy za celowe wydawanie postanowienia sygnalizacyjnego, ponieważ bezczynność w tej sprawie nie wynika z nieprawidłowości funkcjonowania SKO, ale z błędnej wykładni przepisów procesowych (art. 35 K.p.a.) oraz błędnego uznania, że w tej sprawie organ ten miał usprawiedliwione podstawy do niezałatwiania wniosku skarżącej.
W niniejszej sprawie Sąd o kosztach orzekł na podstawie art. 200 P.p.s.a. w związku z art. 210 § 1 P.p.s.a.