Uzasadnienie
S.Z. w piśmie z dnia 5 stycznia 2017 r. wniósł do Prezesa Sądu Rejonowego dla K. w K. o udostępnienie informacji publicznej poprzez podanie wszystkich kosztów procesu sygnatura II W 4601/15/S. Zestawienie kosztów powinno zawierać:
- - koszty 9 rozpraw (wynagrodzenie Przewodniczącego, protokolanta);
- - zwroty kosztów podróży, diet - oskarżyciela aspiranta sztabowego W.F.;
- - zwroty kosztów podróży, diet wszystkich świadków;
- - koszty transportu p. Z.M. z więzienia w W. na rozprawy przez Wydział Konwojowy Komendy Wojewódzkiej Policji w K.;
- - koszty zastępstw procesowych;
- - koszty udziału w rozprawach policjantów z Wydziału Konwojowego Komendy Wojewódzkiej Policji w K. Prezes Sądu Rejonowego dla K. w K. w piśmie z dnia 19 stycznia 2017r., Adm. [....] ustosunkował się do ww. wniosku z dnia 5 stycznia 2017r. W piśmie tym poinformowano wnioskodawcę o braku możliwości przeliczenia wynagrodzenia sędziego i protokolanta za prowadzenie posiedzeń w konkretnej sprawie, wskazano wysokości należności za czynności konwojowe oraz zastępstw procesowych. Poinformowano również wnioskodawcę, że z uwagi na to, że Sąd nie dysponuje pozostałymi objętymi wnioskiem informacjami, nie ma możliwości wyliczenia pozostałych kosztów poniesionych w związku z toczącym się postępowaniem.
S.Z. w piśmie z dnia 18 kwietnia 2017 r. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, za pośrednictwem Prezesa Sądu Okręgowego w K., skargę na bezczynność Prezesa Sądu Okręgowego w K. oraz Prezesa Sądu Rejonowego dla K. w K. w przedmiocie realizacji wniosku skarżącego z dnia 5 stycznia 2017r. odnośnie wykorzystania funduszy publicznych w sprawie o sygn. II W 2148/16/S (podanie kosztów rozprawy).
W uzasadnieniu skarżący podał, że Prezes Sądu Rejonowego dla K. w K. nie udzielił żądanej informacji publicznej. Brak udzielenia odpowiedzi na wniosek w formie prawem przewidzianej jest okolicznością stwierdzającą stan bezczynności. Nadto wyjaśnił, że nigdy nie wnioskował o wynagrodzenie protokolanta.
W odpowiedzi na skargę Prezes Sądu Rejonowego dla K. w K., reprezentowany przez pełnomocnika wskazał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem na wniosek skarżącego z dnia 5 stycznia 2017r. w przedmiocie informacji o kosztach procesu w sprawie II W 4601/15/S (nie zaś II W 2148/16/S) skarżący otrzymał od organu odpowiedź za pismem dnia 19 stycznia 2017r.
Zarządzeniem z dnia 28 kwietnia 2017 r. rozłączono sprawę ze skargi S.Z. na bezczynność Prezesa Sądu Rejonowego dla [....] w K. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej, nadając jej sygn. akt II SAB/Kr 103/17.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył co następuje
Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r., poz. 1647), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę zgodności z prawem działalności administracji publicznej, która w myśl art. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), dalej w skrócie "p.p.s.a.", odbywa się na zasadach określonych w przepisach tej ustawy.
W myśl art. 119 pkt 4 i art. 120 p.p.s.a. sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. W trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawę na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów.
Stosownie do art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1 - 4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a. W sprawie niniejszej, z uwagi na przedmiot zaskarżenia, należy mieć na względzie przepisy ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2016 r., poz. 1764 ze zm.), dalej w skrócie "u.d.i.p.", która kształtuje prawo do informacji publicznej, a także określa zasady i tryb jej udostępniania. Kognicja sądów administracyjnych do rozpoznania skarg na bezczynność w takich sprawach wynika z art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a., zaś potwierdza ją dodatkowo brzmienie art. 21 u.d.i.p.
Stosownie do art. 149 § 1 p.p.s.a., sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1 - 4: (1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności, (2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa, (3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (§ 1a). Sąd w przypadku, o którym mowa w § 1 pkt 1 i 2, może ponadto orzec o istnieniu lub nieistnieniu uprawnienia lub obowiązku, jeżeli pozwala na to charakter sprawy oraz niebudzące uzasadnionych wątpliwości okoliczności jej stanu faktycznego i prawnego (§ 1b).
Przepisy ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie definiują pojęcia bezczynności. W piśmiennictwie przyjmuje się jednak, że bezczynność organu administracji publicznej zachodzi wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ ten nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie, ale - mimo istnienia ustawowego obowiązku - nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu lub nie podjął stosownej czynności (T. Woś [w:] T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2011, s. 109).
Na gruncie ustawy o dostępie do informacji publicznej strona ma prawo kwestionowania bezczynności podmiotu zobowiązanego do udostępnienia informacji w przypadku, gdy uznaje, iż żądane informacje są informacjami publicznymi i powinny być udzielone w trybie wnioskowym na podstawie u.d.i.p. W przypadku takiej skargi sąd dokonuje kwalifikacji żądanych informacji i w zależności od ich charakteru podejmuje stosowne rozstrzygnięcie. Stwierdzając lub nie stwierdzając bezczynność adresata wniosku w zakresie udostępnienia informacji publicznej, ocenia wówczas prawidłowość dokonania kwalifikacji wniosku (por. postanowienie NSA z dnia 30 maja 2012 r., sygn. akt I OSK 1049/12; publ. jw.). Przy czym bezczynność zachodzi wówczas, gdy żądaniem wniosku objęta jest informacja mająca walor informacji publicznej, a podmiot zobowiązany nie podejmuje stosownej czynności materialno-technicznej w postaci udostępnienia informacji publicznej będącej w jego posiadaniu (art. 13 ust. 1 u.d.i.p.), nie wydaje decyzji o odmowie jej udostępnienia (art. 16 ust. 1 i art. 17 u.d.i.p.), ewentualnie nie informuje wnioskodawcy, że żądanej informacji nie posiada, bądź, że istnieje odrębny tryb dostępu do tej informacji (art. 1 ust. 2 u.d.i.p.).
Z bezczynnością organu w sprawie udostępnienia informacji publicznej będziemy mieli zatem do czynienia, gdy organ zobowiązany do podjęcia czynności materialno-technicznej w przedmiocie udostępnienia żądanej informacji publicznej, takiej czynności nie podejmuje, bądź nie podejmuje decyzji o odmowie jej udostępnienia.
Jak wyżej podano S.Z. wniósł skargę, w której zarzucił m.in. Prezesowi Sądu Rejonowego dla [....] w K. bezczynność w przedmiocie realizacji jego wniosku z dnia 5 stycznia 2017r.
W celu uściślenia należy wskazać, że powoływany przez skarżącego w skardze wniosek z dnia [....] 2017r. opiewał na podanie kosztów procesu w sprawie II W 4601/15/S, a nie jak podał skarżący w sprawie II W 2148/16/S. Drugiej z wymienionych spraw dotyczył bowiem inny wniosek skarżącego - z dnia 6 lutego 2017r.
Prezes Sądu Rejonowego dla [....] w K. nie popadł w stan bezczynności na gruncie u.d.i.p., bowiem już w piśmie z dnia 19 stycznia 2017r. podał skarżącemu żądane dane. Poinformował również wnioskodawcę, że z uwagi na to, że nie dysponuje pozostałymi objętymi wnioskiem informacjami, nie ma możliwości wyliczenia pozostałych kosztów poniesionych w związku z toczącym się postępowaniem. Odnośnie zawartego we wniosku pytania o wynagrodzenie przewodniczącego za 9 rozpraw, organ prawidłowo wyjaśnił skarżącemu, że sędzia otrzymuje wynagrodzenie zasadnicze, nie zaś za przewodniczenie poszczególnym sprawom w referacie.
Nadto skarżący wyjaśnił w skardze treść swojego wniosku, wskazując, że nigdy nie wnosił o podanie wynagrodzenia protokolanta. Zatem kwestia ta pozostaje poza merytoryczną kontrolą Sądu. Skarżący nie podał także jakich to informacji nie udzielił zobowiązany podmiot w piśmie z dnia 19 stycznia 2017r. stanowiącej odpowiedź na wniosek skarżącego z dnia 5 stycznia 2017 r.
Tym samym brak było podstaw do zobowiązania tego podmiotu do rozpoznania wniosku z dnia 5 stycznia 2017 r. w oparciu o art. 149 § 1 pkt 1 u.d.i.p.
Podsumowując, zarzuty skarżącego nie znalazły oparcia w obowiązujących przepisach prawa i ustalonym stanie faktycznym.
W tej sytuacji, mając powyższe na względzie stosownie do treści art. 151 p.p.s.a., Sąd skargę oddalił.