Uzasadnienie
A. P. (zwany dalej skarżącym) pismem z dnia 8 września 2003r. (nadane w tym samym dniu w Urzędzie Pocztowym T. i które wpłynęło do Sądu w dniu 10 września 2003r.) wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę na bezczynność Prezydenta Miasta T. w przedmiocie pozwolenia na użytkowanie obiektu. W uzasadnieniu skargi skarżący wskazał, iż "po przeprowadzeniu (wyjątkowo przewlekłego) postępowania - wydano decyzję administracyjną z dnia [...].10.2002r. [...] - uchylającą pozwolenia na użytkowanie obiektu, m.in. w związku z faktem przedłożenia przez developera fałszywych dowodów oraz potwierdzenia nieprawdy (art.145 par. 1 pkt 1 Kpa). (...) W dniu 22.01.2003r. Wojewoda [...] w postępowaniu z urzędu -decyzją [...] stwierdził nieważność ww. decyzji Prezydenta Miasta T.", a Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego utrzymał tę decyzję w mocy. W istniejącym stanie rzeczy - sprawa powraca do stadium postępowania wznowionego postanowieniem Prezydenta Miasta T. z dnia 16.05.2002r., a tym samym organ ten zobowiązany był wydać decyzję administracyjną. Mimo wielokrotnego zwracania się do organu administracyjnego do chwili obecnej nie zakończył on postępowania w sprawie.
Sąd wezwał skarżącego pismem z dnia 7 stycznia 2005r. o podanie czy przed wniesieniem skargi do Sądu występował on do organu administracji wyższego stopnia z zażaleniem na niezałatwienie sprawy w obowiązującym terminie w trybie art. 37 k.p.a.
W odpowiedzi na wezwanie Sądu skarżący podał, iż pismem z dnia 10 września 2003r. wniósł zażalenie do Wojewody [...] na bezczynność Prezydenta Miasta T.. Na zażalenie to otrzymał odpowiedź Wojewody [...] w piśmie z dnia [...].10.2003r., nr [...], w którym organ ten stwierdził, iż Prezydent Miasta T. nie pozostaje w bezczynności. Zgodnie bowiem z zasadą przestrzegania właściwości organów administracyjnych cała sprawa została przekazana pismem z dnia [...].09.2003r. do rozpatrzenia Powiatowemu Inspektorowi Nadzoru Budowlanego.
Dodatkowo w piśmie z dnia 24 lutego 2005r. skarżący podtrzymał swoją skargę na bezczynność Prezydenta Miasta T. podnosząc, że przekazanie sprawy właściwemu organowi miało miejsce dopiero po wniesieniu samej skargi do Sądu. Dlatego wnosi o przeprowadzenie przez Sąd kontroli wszystkich poszczególnych podejmowanych przez organ czynności tamujących bieg sprawy oraz zastosowanie wszelkich przewidzianych prawem środków "mających na celu przerwanie bezczynności organów administracji w tej sprawie jak i spowodowanie poniesienia odpowiedzialności przez osoby winne nie wydania decyzji w ustawowym terminie."
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje
Zgodnie z brzmieniem art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1271 z późn. zm.) sprawy, w których skargi wniesione zostały do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem l stycznia 2004r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy - Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi. W konsekwencji przedmiotowa skarga podlega rozpoznaniu zgodnie z wyżej wskazaną zasadą.
Na wstępie wskazać należy, iż sądy administracyjne dokonują wyłącznie kontroli działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów we wskazanych ustawą przypadkach (art.3 § 1 pkt 8 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). Przepis ten wskazuje, iż skarga na bezczynność organu administracji publicznej przysługuje jedynie wtedy, gdy jego działanie zakończyć się powinno wydaniem: decyzji administracyjnej; postanowienia w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończącym postępowanie, a także postanowienia rozstrzygającego sprawę co do istoty; postanowienia w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, a także innych niż wymienione wcześniej aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa.
Co więcej zgodnie z brzmieniem art.52 § 1 i 2 ustawy z dnia 30.08.2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270) skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie. Brzmienie art.37 k.p.a. w sposób jednoznaczny wskazuje, iż na nie załatwienie sprawy w terminie określonym przez art.35 k.p.a. lub ustalonym w myśl art.36 k.p.a. stronom służy zażalenie do organu administracji publicznej wyższego stopnia. Zatem niezbędną przesłanką do złożenia skargi do sądu administracyjnego na bezczynność organu administracji publicznej jest wcześniejsze złożenie w/w zażalenia do organu wyższego stopnia.
Odnośnie skargi A. P. stwierdzić należy, iż została ona wniesiona do Sądu w dniu 8.09.2003r. (w świetle art. 83 § 3 oddanie pisma w polskim urzędzie pocztowym jest równoznaczne z wniesieniem go do sądu), a więc przed złożeniem przez skarżącego zażalenia na bezczynność Prezydenta Miasta T. do organu wyższej instancji w trybie art. 37 k.p.a. - co nastąpiło wedle oświadczenia samego skarżącego najwcześniej w dniu 10.9.2003r.
Zgodnie z brzmieniem art. 149 ustawy z dnia 30.08.2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270) sąd uwzględniając skargę na bezczynność organów administracyjnych może jedynie zobowiązać je do wydania w określonym terminie aktu lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa.
Celem podejmowania przez sąd administracyjny kontroli bezczynności organu administracyjnego jest zatem stwierdzenie czy rzeczywiście mamy do czynienia z bezczynnością oraz doprowadzenie do podjęcia przez organ pozostający w bezczynności prawem przewidzianych działań (np. wydania aktu) lub podjęcia czynności. Tymczasem na podstawie art. 1 pkt 62 oraz art.7 ust. 1 i 4 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz o zmianie niektórych ustaw (Dz. U. nr 80, poz.718) nastąpiła z dniem 11 lipca 2003r. zmiana brzmienia art.83 ustawy prawo budowlane, a tym samym również zmiana właściwości organów administracyjnych. Organem właściwym do orzekania w przedmiotowej sprawie ze wskazanym wyżej dniem stał się Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego.
W konsekwencji po dniu 11 lipca 2003r. Prezydent Miasta T. nie mógł prowadzić w przedmiotowej sprawie żadnego postępowania administracyjnego, a jedynie powinien przekazać sprawę do rozpatrzenia właściwemu organowi tj. Powiatowemu Inspektorowi Nadzoru Budowlanego Miasta T. - co nastąpiło pismem z dnia 18.09.2003r., nr [...]. Nie sposób zatem zarzucać bezczynności w załatwianiu sprawy organowi administracyjnemu, skoro w dniu wniesienia skargi organ administracyjny, któremu zarzuca się niezałatwienie sprawy w terminie, nie był organem właściwym do jej załatwienia.
W konsekwencji w takim przypadku nie można żądać zobowiązania organu administracyjnego do wydania aktu, który to organ nie jest właściwy do załatwienia sprawy, ani też żądać badania przyczyn opóźnienia w załatwieniu takiej sprawy. Z chwilą przeniesienia przez ustawodawcę kompetencji do załatwienia sprawy na rzecz innego organu, przedmiotowa sprawa nie leży w kognicji organu administracyjnego, którego bezczynność zaskarżono.
Jak wskazano wyżej bezczynność zarzucić można jedynie organowi administracyjnemu, który jest właściwy do załatwienia przedmiotowej sprawy tj. posiada kompetencje do prowadzenia postępowania jurysdykcyjnego w tej materii, a więc i do jej rozstrzygania. Przedmiotem kontroli Sądu w przedmiotowej sprawie jest wyłącznie bezczynność Prezydenta Miasta T., a nie przerwanie bezczynności innych organów administracji w tej sprawie, których działalność nie została zaskarżona, czy też spowodowanie poniesienia odpowiedzialności przez osoby winne nie wydania decyzji w ustawowym terminie - należy to wyłącznie do właściwych organów administracyjnych sprawujących nadzór.
Mając powyższe na uwadze, Sąd odrzucił skargę na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30.08.2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270), który mówi, iż sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne.