Uzasadnienie
M.C. pismem z dnia 4 kwietnia 2017r. złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na bezczynność [....] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K., polegającą w jej ocenie na niezałatwieniu w terminie sprawy dotyczącej odwołania z dnia 20 grudnia 2016 r. od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla powiatu [....] - ziemskiego z dnia 30 listopada 2016r. znak: [....] w przedmiocie legalizacji robót budowlanych. Skarżąca wskazała na przekroczenie terminów z kpa i niewydanie aktu administracyjnego, wnosząc o zobowiązanie organu do wydania aktu, stwierdzenie czy niezałatwienie sprawy miało miejsce z rażącym naruszeniem prawa, wymierzenie organowi grzywny w maksymalnej wysokości i zasądzenie kosztów.
W odpowiedzi na skargę pismem z dnia 10 maja 2017r. [....] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K., wniósł o umorzenie postępowania sądowego z uwagi na wydanie przez niego aktu administracyjnego w spornej sprawie tj. decyzji nr [....] z dnia 9.05.2017r. znak: [....], załatwiającej sprawę administracyjną i załączając akta administracyjne wraz z tą decyzją. Organ wyjaśnił przyczyny swojej zwłoki wskazując na czynności strony odwołującej oraz własne problemy organizacyjne.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Przedmiotem kontrolowanej sprawy jest bezczynność [....] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K., polegającą na niezałatwieniu w terminie sprawy dotyczącej odwołania z dnia 20 grudnia 2016r. od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla powiatu [....] - ziemskiego z dnia 30 listopada 2016r. znak: [....].
Wobec wydania aktu administracyjnego kończącego postępowanie przed skarżonym organem tj. jak wyżej wskazano już po wniesieniu skargi - decyzji nr [....] z dnia 9.05.2017r. znak: [....], załatwiającej sprawę administracyjną przed organem odwoławczym, stan bezczynności skarżonego organu już nie występuje. Postępowanie sądowe jest zatem bezprzedmiotowe w zakresie zobowiązania organu do wydania określonego aktu. To zaś jest powodem umorzenia postępowania sądowego, o czym sąd orzekł w pkt I sentencji wyroku. Podstawą prawną umorzenia postępowania jest art. 161 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej określana jako "p.p.s.a.").
Nie ulega przy tym wątpliwości, że organ wydał w/w decyzję administracyjną już po wniesieniu do sądu skargi na jego bezczynność. Jak wynika z akt sprawy, skarga została złożona za pośrednictwem organu w dniu 6 kwietnia 2017r. (data nadania), natomiast decyzję administracyjną wydano 9 maja 2017r. Wydanie decyzji, jak to miało miejsce w rozpatrywanej sprawie, nie zwalnia sądu z obowiązku orzekania w przedmiocie stwierdzenia, że organ dopuścił się bezczynności (art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a., oraz czy bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Obowiązek ten wynika z art. 149 § 1a p.p.s.a. Oceniając powyższy aspekt sprawy sąd uznał, iż bezczynność organu miała bez wątpienia miejsce z uwagi na niedochowanie terminów przewidzianych do rozpatrzenia niniejszej sprawy tj. określonych w art. 35 § 3 w zw. § 5 kpa w postępowaniu odwoławczym – jednego miesiąca bez wliczenia terminów do dokonania określonych czynności czy wynikłych z winy strony lub niezależnych od organu (pkt II wyroku).
Odwołanie w niniejszej sprawie wpłynęło do organu w dniu 5 stycznia 2017r. i o ile skarżąca złożyła wniosek o przeprowadzenie dowodu, co wydłużyło postępowanie, to brak było jednak uzasadnionych podstaw do jego wydłużenia do okresu pięciu miesięcy. Natomiast z uwagi na okoliczności wskazane przez organ w postaci oczekiwania na zadeklarowane przez pełnomocnika skarżącej pismo zawierające planowane odniesienie się do zgromadzonego materiału dowodowego, które spowodowało około miesięczne przedłużenie postępowania, kolejnego pisma strony co do kwestii ustalenia stron postępowania, a także konieczności analizy otrzymanego dopiero w dniu 20 kwietnia 2017r. dowodu w postaci opinii hydrologicznej, oraz niezwłoczne potem wydanie decyzji, w ocenie Sądu bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa (pkt III wyroku). Ocena ta wynika również z konieczności uwzględnienia, iż w pozostałym okresie prowadzenia sprawy skarżony organ przeprowadził kilka czynności procesowych, pomiędzy którymi nie następowały znaczne przerwy. Z racji tego nastąpiło w ocenie Sądu zmniejszenie stopnia naruszenia prawa i działanie skarżonego organu nie może zostać całościowo ocenione jako wysoce naganne i rażące.
Stąd również działanie [....] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. nie skutkowało grzywną (pkt IV wyroku). W zaistniałych okolicznościach w postaci wyżej opisanego zachowania skarżonego organu charakteryzującego się dodatkowo respektowaniem praw strony do deklarowanego w przyszłości wypowiedzenia się w sprawie, a także poziom skomplikowania sprawy (ocena faktycznie wykonanych robót budowlanych i kwestii projektu zamiennego) orzeczenie wnioskowanej grzywny byłoby nieuzasadnione i nie odniosłoby żadnych oczekiwanych na przyszłość skutków prewencyjnych i profilaktycznych.
O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a. (pkt V wyroku).
Mając powyższe na uwadze orzeczono jak w wyroku.