Uzasadnienie
Stosownie do treści art. 52 § 1 ustawy 30 sierpnia 2002r- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U Nr 153, póz. 1270 z późn. zm. - oznaczanej dalej jako p.p.s.a.), skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Zgodnie z art. 52 § 2 p.p.s.a. przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie. Art. 37 § 1 k.p.a. przewiduje możliwość wniesienia przez stronę postępowania zażalenia na niezałatwienie sprawy w obowiązującym terminie przez organ administracji publicznej. Zażalenie to służy do organu administracyjnego wyższego stopnia nad organem pozostającym w bezczynności.
Zażalenie, o jakim mowa w art. 37 § 1 k.p.a., jest środkiem zaskarżenia przewidzianym w art. 52 § 2 p.p.s.a., który skarżący musi wyczerpać, by skutecznie wnieść skargę do sądu administracyjnego na bezczynność organu administracji publicznej lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez ten organ. Niewyczerpanie środków zaskarżenia sprawia, że wniesienie skargi nie jest dopuszczalne i obliguje sąd administracyjny do jej odrzucenia, co wynika z art. 58 pkt 6 p.p.s.a.
W rozpatrywanej sprawie, pismem z dnia 1 sierpnia 2011 r. B.J.,, działając w imieniu własnym, wniosła skargę na bezczynność Starosty T. w przedmiocie postępowania o zwrot nieruchomości, znak [...]. W uzasadnieniu podniosła, że nie otrzymała decyzji w sprawie, mimo upływu terminu z art. 35 k.p.a.
W postępowaniu administracyjnym, którego dotyczy niniejsza skarga na bezczynność Starosty, B.J. występowała natomiast jako pełnomocnik strony – B.M. [...]kt administracyjnych). Analiza akt tego postępowania administracyjnego wskazuje, że B.J. składała w imieniu własnym zażalenia na bezczynność Starosty T. Nie wyczerpała zatem przysługującego jej środka zaskarżenia, koniecznego do wniesienia skargi do sądu administracyjnego. Należało zatem uznać, że nie został spełniony wymóg, od którego art. 52 § 1 p.p.s.a. uzależnia dopuszczalność skargi do sądu administracyjnego.
Mając na uwadze powyższe, należało skargę odrzucić w oparciu o przepis art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. O zwrocie uiszczonego wpisu orzeczono w oparciu o art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a., przewidujący że sąd z urzędu zwraca stronie cały uiszczony wpis od pisma odrzuconego lub cofniętego.