Uzasadnienie
Fundacja [...] w K. pismem z dnia 9 maja 2022 r. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na bezczynność Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Nowym Sączu w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej. Organowi zarzucono naruszenie art. 61 ust. 1 i 2 Konstytucji RP oraz art. 1 ust. 1, art. 3 ust. 1 pkt 1 oraz art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (dalej w skrócie u.d.i.p.)
W uzasadnieniu Fundacja [...] w K. wskazała, że wnioskiem z dnia 26 stycznia 2022 r. zwróciła się do Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Nowym Sączu o udzielenie następujących informacji:
- 1) Ile było wydanych przez organ decyzji o nałożeniu kary administracyjnej w związku z nieprzestrzeganiem obostrzeń związanych z COYID-19?
- 2) Ile decyzji zostało zaskarżonych do Sądu?
- 3) Jaka była łączna suma nałożonych i wyegzekwowanych kar?
Wskazanych informacji Fundacja [...] w K. domagała się w ujęciu kwartalnym za okres od 1 kwietnia 2020 do 30 grudnia 2021 r., a wniosek został przesłany na adres mailowy wskazany na oficjalnych stronach internetowych organu. Strona skarżąca podkreślił również, że jest fundacją, której jednym z głównych celów statutowych jest pomoc przedsiębiorcom oraz osobom ubiegającym się o taki status. W tym celu skarżący m.in. buduje bazę danych mającą służyć analizie dotychczasowych problemów i rozwiązań związanych z pomocą tymże podmiotom. Jeden z projektów skarżącego obejmuje m.in. badanie wpływu epidemii Covid-19 na trudności związane z zakładaniem i prowadzeniem działalności gospodarczej.
W dalszej części skargi Fundacja [...] w K. stwierdziła, że nie została powiadomiona w ustawowo określonym terminie zarówno o powodach opóźnienia, terminie w jakim organ udostępni informacje, jak również o ewentualnych kosztach związanych ze wskazanym we wniosku sposobem udostępnienia lub koniecznością przekształcenia informacji w formę wskazaną we wniosku. Bez wątpienia bezczynność organu stanowi znaczące utrudnienie w wykonywaniu działalności statutowej fundacji. Nie budzi żadnych wątpliwości, że za wniosek pisemny w myśl u.d.i.p. uznać należy przesłanie zapytania pocztą elektroniczną (e-mail) - i to nawet, gdy do jego autoryzacji nie zostanie użyty podpis elektroniczny
Sygn. akt II SAB/Kr 120/22 (wyrok NSA z dnia 16 marca 2009 r. l OSK 1277/08). Jak wskazuje orzecznictwo, do obowiązków organu administracji publicznej należy taka konfiguracja poczty elektronicznej, w tym filtrów antyspamowych, oraz takie zorganizowanie obsługi technicznej poczty elektronicznej organu, aby zapewnić bezproblemowy i niezwłoczny odbiór przesyłanych na ten adres podań (postanowienie NSA z dnia 10 września 2015 r. l OSK 1968/15; post. NSA z dnia 3 listopada 2015 r. l OSK 1940/15). Konkludując powyższe, nieodebranie czy też nieodczytanie przez organ wysłanego do niego przy użyciu poczty elektronicznej wniosku, nie może obciążać wnioskodawcy.
W konkluzji strona skarżąca wniosła o zobowiązanie organu do rozpoznania wniosku o udostępnienie informacji publicznej z dnia 26 stycznia 2022 r. oraz zasądzenie na rzecz skarżącego od organu kosztów postępowania wraz z kosztami zastępstwa procesowego według norm przepisanych.
W odpowiedzi na skargę Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w Nowym Sączu wniósł o umorzenie postępowania, względnie o wydanie orzeczenia, że bezczynność organu nie nastąpiła z rażącym naruszeniem prawa i odstąpienie od
- • v obciążania organu kosztami postępowania.
Organ wskazał, że faktem jest, że wniosek z dnia 26 stycznia 2022 r. wpłynął do organu (w dniu 27 stycznia 2022 r. o godzinie 7:38) i do momentu złożenia skargi nie została udzielona odpowiedź. Działanie (a właściwie brak działania) organu w tym przedmiocie nie było jednak celowe ani zamierzone. W ocenie organu wpływ na to miał okres obowiązywania w kraju stanu epidemii, w czasie którego na państwową inspekcję sanitarną spadł ciężar ogromnej ilości obowiązków, na które nie była w pełni przygotowana, a które musiała realizować istniejącymi zasobami ludzkimi i sprzętowymi. W tym okresie jest oczywistym, iż priorytetem dla działania inspekcji było podejmowanie działań służących bezpośrednio i pośrednio zapobieżeniu szerzenia się zakażeniom wywołanym wirusem SARS-CoV-2 co powodowało, że realizacja pozostałych ustawowych kompetencji inspekcji podporządkowana była tym priorytetom. W okresie od początku obowiązywania stanu epidemii (poprzedzonego stanem zagrożenia epidemicznego), tj. od marca 2020 r: do miesiąca, w którym wpłynął wniosek skarżącego, tylko na skrzynki mailowe (oraz epuap) organu wpłynęło: - 61 tysięcy 460 wiadomości email, - 1 tysiąc 240 zapytań (wniosków) złożonych zarówno w trybie dostępu do informacji publicznej, jak i za pośrednictwem 2
Sygn. akt II SAB/Kr 120/22 specjalnej funkcjonalności udostępnionej na stronach internetowych inspekcji w ramach walki z epidemią. W tym okresie zatrudnionych w PSSE w Nowym Sączu było średnio 55-59 osób, w tym w sekcji Nadzoru Epidemiologicznego 8 osób. Dla porównania - w analogicznym okresie (wcześniejsze 23 miesiące), tj. od kwietnia 2018r. do lutego 2020 r. było to odpowiednio: - 24 tysiące 845 wiadomości email. W tym okresie zatrudnionych w PSSE w Nowym Sączu było średnio 55-59 osób, w tym w sekcji Nadzoru Epidemiologicznego 8 osób. Inspekcja sanitarna od początku epidemii boryka się z ogromną liczbą zapytań i wniosków, kierowanych także w trybie dostępu do informacji publicznej, formułowanych przez tzw. ruchy antyszczepionkowe, czy osoby je reprezentujące niejednokrotnie wręcz w celu paraliżowania działań inspekcji.
Od początku obowiązywania stanu epidemii niniejsza sprawa jest pierwszą i jak do tej pory jedyną skargą w przedmiocie bezczynności tut. organu, co także wskazuje, że PPIS w Nowym Sączu nie uchyla się w żadnym razie od wypełniania obowiązków ustawowych także i w tym zakresie. Skarżący w zaledwie kilka dni po wpłynięciu skargi otrzymał żądaną informację. Z uwagi na podniesione wyżej argumenty, organ uznał, że także żądanie dotyczące zasądzenia kosztów postępowania nie zasługuje na ochronę i uwzględnienie, gdyż skarżący mógł uniknąć powstania jakichkolwiek kosztów sprawy poprzez tak prostą czynność, jak wysłanie wiadomości email mającej charakter ponaglenia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje
W pierwszej kolejności wyjaśnić należy, że Sąd mając na uwadze treść art. 119 pkt 4 i art. 120 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2022 r. póz. 329 dalej w skrócie: "p.p.s.a.") rozpoznał sprawę w trybie uproszonym na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów.
Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a. Stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany wskazanymi przez stronę skarżącą zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Według art. 149 § 1 p.p.s.a., sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a: 1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności;
- 2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa;
- 3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania.
Zgodnie z art. 149 § 1a p.p.s.a., jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Zgodnie z § 1b - sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1 pkt 1 i 2, może ponadto orzec o istnieniu lub nieistnieniu uprawnienia lub obowiązku, jeżeli pozwala na to charakter sprawy oraz niebudzące uzasadnionych wątpliwości okoliczności jej stanu faktycznego i.prawnego; § 2 art. 149 p.p.s.a. stanowi, że sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 (art. 149 § 2 p.p.s.a.).
W kontrolowanej sprawie Fundacja [...] w K. domagała się udostępnienia informacji w trybie ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2020 r., póz. 2176). Ustawa ta reguluje zarówno zakres podmiotowy i przedmiotowy jej stosowania, jak i procedurę i tryb udostępniania informacji publicznej.
Zgodnie z art. 4 ust. 1 u.d.i.p. obowiązane do udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności: 1) organy władzy publicznej;
- 2) organy samorządów gospodarczych i zawodowych;
- 3) podmioty reprezentujące zgodnie z odrębnymi przepisami Skarb
Państwa;
- 4) podmioty reprezentujące państwowe osoby prawne albo osoby prawne samorządu terytorialnego oraz podmioty reprezentujące inne państwowe jednostki organizacyjne Jalbc3 jednostki organizacyjne samorządu terytorialnego;
- 5) podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym, oraz osobyprawne, w których Skarb
Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów ó ochronie • konkurencji i konsumentów.
Przy rozpoznawaniu skargi na bezczynność w zakresie udostępnienia informacji publicznej obowiązkiem sądu jest w pierwszej kolejności zbadanie, czy sprawa mieści się w zakresie podmiotowym i przedmiotowym u.d.i.p. Dopiero bowiem stwierdzenie, że podmiot, do którego zwrócił się skarżący, był obowiązany do udzielenia informacji publicznej oraz, że żądana przez skarżącego informacja miała charakter informacji publicznej w rozumieniu przepisów u.d.i.p., pozwala na dokonanie oceny, czy w konkretnej sprawie można skutecznie zarzucić wskazanemu podmiotowi bezczynność (por. P. Szustakiewicz, Postępowanie w sprawie bezczynności w zakresie udzielenia informacji publicznej w orzecznictwie sądów administracyjnych, Przegląd Prawa Publicznego 2012, nr 6, s. 75 i nast. wraz z powołanym orzecznictwem).
Stosownie do unormowania art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. obowiązane do udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności organy władzy publicznej. Nie ulega wątpliwości, że powiatowy inspektor sanitarny zalicza się do podmiotów, o których mowa w przywołanym unormowaniu. W świetle bowiem art. 10 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej (t.j. Dz. U. z 2021 r. póz. 195) zadania Państwowej Inspekcji Sanitarnej wykonuje państwowy powiatowy inspektor sanitarny, jako organ rządowej administracji zespolonej w powiecie. Państwowy powiatowy inspektor sanitarny, jako organ rządowej administracji zespolonej, jest zatem organem władzy publicznej, a tym samym jest podmiotem zobowiązanym do udostępniania informacji publicznych.
W niniejszej sprawie bezsporne jest również, że informacje objęte wnioskiem skarżącej z dnia 26 stycznia 2022 r., mają charakter informacji publicznej. Wyjaśnić należy, że w myśl art. 1 ust. 1 u.d.i.p., informację publiczną stanowi każda informacja o sprawach publicznych. Na podstawie tej definicji w orzecznictwie i doktrynie przyjmuje się, że informacją publiczną jest każda wiadomość wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów -wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub mieniem
Skarbu Państwa (zob. M. Jaśkowska, Dostęp do informacji publicznych w świetle orzecznictwa NSA, Toruń 2002, s. 28-29). Tę ogólną definicję doprecyzowuje art. 6 u.d.i.p., który w ust. 1 zawiera przykładowe wyliczenie rodzajów informacji publicznej.
podlegających udostępnieniu, pośród których znalazły się między innymi informacje o 5
Sygn. akt II SAB/Kr 120/22 podmiotach obowiązanych do udostępniania informacji publicznej, w tym o przedmiocie działalności i kompetencjach (pkt 2 lit. c) oraz o zasadach ich funkcjonowania, w tym o sposobach przyjmowania i załatwiania spraw m oraz o stanie przyjmowanych spraw, kolejności ich załatwiania lub rozstrzygania (pkt 3 lit. d i e). Informację publiczną stanowi również treść aktów administracyjnych i innych rozstrzygnięć, a także stanowiska w sprawach publicznych zajęte przez organy władzy publicznej i przez funkcjonariuszy publicznych w rozumieniu przepisów Kodeksu karnego (art. 6 ust. 1 pkt 4 lit a i b). Żądane przez skarżącą fundację informacje o ilości decyzji o nałożeniu kary administracyjnej w związku z nieprzestrzeganiem obostrzeń związanych z epidemią COVID-19, wydanych przez Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Nowym Sączu we wskazanym okresie, oraz o sumie nałożonych z tego tytułu kar, a także informacje dotyczące dalszego przebiegu postępowań w tych sprawach (tj. informacje o ilości decyzji w takim przedmiocie, które zostały zaskarżone do sądu oraz informacje o sumie wyegzekwowanych kar) niewątpliwie zalicza się do przywołanych wyżej kategorii informacji publicznych i jako takiej podlegają udostępnieniu w trybie przepisów u.d.i.p., co zresztą w niniejszej sprawie pozostaje poza sporem między stronami.
Publiczny charakter żądanych przez skarżącą informacji oraz fakt, iż jej wniosek został skierowany do podmiotu zobowiązanego do udostępnienia informacji publicznej, przesądzały o obowiązku załatwienia przedmiotowego żądania w trybie określonym przepisami u.d.i.p. Bezczynność na gruncie tej ustawy zachodzi zaś co do zasady wówczas, gdy podmiot zobowiązany do udostępniania informacji publicznych, pomimo dysponowania żądaną informacją publiczną, nie udostępnia jej zgodnie z art. 13 ust. 1 w zw. z art. 14 ust. 1 u.d.i.p., to jest bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, w sposób i w formie zgodnych z wnioskiem (za wyjątkiem sytuacji opisanych w art. 13 ust. 2 i art. 14 ust. 2 u.d.i.p.), bądź też w tym terminie nie wydaje na podstawie art. 16 ust. 1 u.d.i.p. decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej.
Przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego dotyczące instytucji ponaglenia w przypadku bezczynności organów nie mają zastosowania w sprawach o udostępnienie informacji publicznych. Zgodnie bowiem z art.16 u.d.i.p. Kodeks postępowania administracyjnego stosuje się jedynie w odniesieniu do decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej oraz o umorzeniu postępowania o udostępnienie informacji.
Stosownie do treści art. 14 ust. 1 u.d.i.p. udostępnienie informacji następuje w formie czynności materialno-technicznej, w sposób i w formie określonych we wniosku, i nie wymaga podjęcia jakiegokolwiek rozstrzygnięcia. Dopiero stwierdzenie, że dana informacja nie może zostać udostępniona, bądź też postępowanie podlega umorzeniu, nakłada na organ obowiązek wydania decyzji administracyjnej (art. 16 ust. 1 u.d.i.p.). Natomiast w formie zwykłego pisma informuje
- • się wnioskodawcę o tym, że podmiot nie jest zobowiązany do udostępnienia informacji publicznych, dana informacja nie jest informacją publiczną, organ lub podmiot zobowiązany informacją taką nie dysponuje, czy też zachodzi sytuacja wskazana w art. 1 ust. 2 u.d.i.p., a więc że informacja publiczna podlega udostępnieniu na podstawie innych ustaw, które ten tryb odmiennie regulują.
Bezczynność organu w sytuacji określonej przepisami u.d.i.p. polega więc na tym, że organ zobowiązany do podjęcia czynności materialno-technicznej w przedmiocie informacji publicznej, takiej czynności nie podejmuje i jednocześnie nie wydaje decyzji o odmowie jej udostępnienia, albo też udziela informacji niepełnej, czy też niezgodnej z wnioskiem, niejasnej, czy niewiarygodnej, oraz gdy odmawia jej udzielenia w nieprzewidzianej do tej czynności formie, ponadto nie informuje strony o tym, że nie posiada wnioskowanej informacji.
W niniejszej sprawie* Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w Nowym
Sączu niewątpliwie dopuścił się bezczynności w powyższym zakresie, albowiem wniosku skarżącej z dnia 26 stycznia 2022 r. - co pozostaje poza sporem - nie załatwił w przewidzianym w art. 13 ust. 1 u.d.i.p. 14-dniowym terminie, biegnącym od dnia jego otrzymania. Podkreślić należy, że załączony do skargi wydruk przedmiotowego wniosku potwierdza, iż został on prawidłowo nadany na oficjalny adres poczty elektronicznej organu w dniu 26 stycznia 2022 r. Należy bowiem mieć na względzie, że skuteczność zgłoszenia żądania udostępnienia informacji publicznej nie może być oceniana według reguł obowiązujących w klasycznym postępowaniu administracyjnym. Do stosowania k.p.a. ustawa o dostępie do informacji publicznej odsyła jedynie w odniesieniu do decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej oraz o umorzeniu postępowania o udostępnienie informacji (art. 16 u.d.i.p.). We wcześniejszym etapie postępowanie w przedmiocie udzielenia informacji* publicznej jest natomiast postępowaniem odformalizowanym, a przepisy u.d.i.p. nie 7
Sygn. akt II SAB/Kr 120/22 wskazują jakichkolwiek wymagań formalnych wniosku - poza utrwaleniem go w formie pisemnej (por. wyrok NSA z dnia 1 marca 2019 r. sygn. akt l OSK 708/17, LEX nr 2689879). Jednocześnie ugruntowane orzecznictwo sądowoadministracyjne nakazuje za wniosek pisemny uznawać również przesłanie zapytania pocztą elektroniczną (e-mail) - i to nawet, gdy do jego autoryzacji nie zostanie użyty podpis elektroniczny (por. wyrok NSA z dnia 16 marca 2009 r., sygn. akt l OSK 1277/08, ONSAiWSA 2010/5/91). Tak daleko odformalizowany tryb składania wniosków o udostępnienie informacji publicznej oznacza, że wykazanie skuteczności wniesienia żądania w tym przedmiocie do organu administracji publicznej za pośrednictwem poczty elektronicznej, wymaga jedynie potwierdzenia wysłania wniosku na oficjalny adres poczty elektronicznej organu.
Z powyższych względów uzasadnione było stwierdzenie przez Sąd zaistniałej w niniejszej sprawie bezczynności, na zasadzie art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Podkreślić przy tym należy, że zaistnieniu w sprawie tej formy naruszenia prawa nie mogły wyeliminować okoliczności przywołane przez organ w odpowiedzi na skargę, tj. znaczne obciążenie organu związane z epidemią COVID-19. W orzecznictwie sądowym ugruntowane jest stanowisko, że ewentualne problemy organizacyjno-kadrowe, nawet obiektywnie usprawiedliwione, nie wyłączają bezczynności organu w prowadzonym postępowaniu. Właściwa organizacja zadań i zapewnienie odpowiedniej kadry należy bowiem do zdań publicznych, które nie mogą być realizowane ze szkodą dla jednostki (zob. wyrok WSA w Poznaniu z dnia 11 grudnia 2019 r., sygn. akt II SAB/Po 107/19 - dostępny w CBOSA).
W związku z powyższym należy stwierdzić, że wyjaśnienia organu przedstawione w odpowiedzi na skargę nie dawały podstaw do oddalenia skargi, zaś mogą mieć znaczenie jedynie w kontekście oceny charakteru zaistniałej w sprawie bezczynności. Uwzględniając je w tym kontekście Sąd, na podstawie art. 149 § 1b p.p.s.a., stwierdził, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. Wyjaśnić trzeba, że rażące naruszenie prawa oznacza wadliwość o szczególnie dużym ciężarze gatunkowym i ma miejsce w razie oczywistego braku podejmowania jakichkolwiek czynności, oczywistego lekceważenia wniosków skarżącego i jawnego natężenia braku woli do załatwienia sprawy, jak w razie ewidentnego niestosowania przepisów prawa. W niniejszej sprawie taka sytuacji nie występuje, o czym świadczy nie tylko okoliczność, iż powodem nieudzielenia skarżącemu wnioskowanej informacji publicznej w terminie były problemy natury 8
Sygn. akt II SAB/Kr 120/22 organizacyjno-kadrowej (w pełni zrozumiałe wobec trwającej epidemii i związanego z nią znacznego obciążenia organów inspekcji sanitarnej), ale również fakt, iż organ po uzyskaniu z treści skargi informacji o złożonym wniosku, niezwłocznie podjął działania skutkujące ustaniem jego dotychczasowej bezczynności przed rozpoznaniem sprawy przez Sąd.
Ze względu na to, że w chwili rozpoznania skargi organ nie pozostawał już w niniejszej sprawie bezczynny, postępowanie sądowoadministracyjne w części dotyczącej zobowiązania tego organu do załatwienia wniosku skarżącej o udostępnienie informacji publicznej, należało umorzyć na podstawie art. 161 § 1 pkt3 p.p.s.a., gdyż stało się bezprzedmiotowe.
i. Zasadne jest jednak w tej sytuacji uwzględnienie wniosku skarżącej fundacji o zasądzenie od organu na jej rzecz zwrotu kosztów postępowania, niezbędnych do celowego dochodzenia jej praw, o czym orzeczono na podstawie art. 200, art. 201 § 1 i art. 205 § 2 p.p.s.a. (por. uchwała 7 sędziów NSA z dnia 26 listopada 2008 r., sygn. akt l OPS 6/08, publ. ONSA i WSA 2009/4/63, Lex nr 463487). Wyjaśnić w tym miejscu należy, że w ramach zasądzonych na rzecz Fundacji kosztów postępowania uwzględniono uiszczony wpis od skargi w wysokości 100 zł, wynagrodzenie pełnomocnika strony skarżącej, będącego adwokatem, w wysokości 480 zł oraz uiszczoną opłatę skarbową od pełnomocnictwa w wysokości 17 zł.
Z tych wszystkich względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie orzekł, jak w sentencji wyroku.