Uzasadnienie
Skarżący L.S. wniósł skargę na bezczynność Prezydenta Miasta K. Podniósł, iż w trakcie budowy stacji paliw u zbiegu ul. [...] i ul. [...] w K. podniesiono teren działek 1, 2 i 3 o około l m oraz zlikwidowano istniejący na działce nr 2 kanał deszczowy. Inwestor wybudowanej stacji paliw nie dokonał przebudowy kanału tak, aby woda gruntowa spływająca z okolicznych działek mogła dalej spłynąć. Stan taki powoduje zalewanie działki nr 4, co powoduje ograniczenia w użytkowaniu tej działki przez skarżącego. Wojewoda w dniu [...] kwietnia 2003 r. uznał zażalenie na zwłokę w załatwieniu sprawy przez Urząd Miasta K. za uzasadnione. Do dnia złożenia skargi tj. 18 września 2003 r. urząd nie zakończył postępowania wydaniem w terminie decyzji, a ograniczył się do działań na obszarze drogi publicznej, co w niczym nie zmieniło stanu powodującego ograniczenie w użytkowaniu działki skarżącego.
W odpowiedzi na skargę Prezydent Miasta K. wniósł o jej oddalenie.
W uzasadnieniu podniósł, iż sprawa zagospodarowania przedmiotowych działek o nr 1, 2 i 3 toczy się od 1998 r. Stwierdził, iż zgodnie z projektem ukształtowania terenu poziom stacji paliw został podniesiony od strony południowej. W narożniku południowo-wschodnim przylegającym do działki skarżącego L.S. został zachowany istniejący poziom terenu. Z terenu stacji paliw woda deszczowa odprowadzana jest za pomocą kanalizacji deszczowej. Z terenu nieutwardzonego, który zajmuje zieleń wody opadowe spływają zgodnie z naturalnym ukształtowaniem terenu. Odległość muru akustycznego od granicy z działką 5 wynosi 3 m. Poziom ul. [...] jest podniesiony w stosunku do przylegających do niego działek.
Analizując dokumentację projektową nie stwierdzono, ażeby podniesienie terenu na stacji paliw powodowało zalewanie działki L. S.. Problem zalewania działki L. S. wynika z naturalnego ukształtowania terenu pomiędzy ul. [...]., [...], [...] i [...] oraz spadku terenu w kierunku południowo-zachodnim. Ponieważ w tym samym czasie pojawiły się następne interwencje dotyczące zalewania działek w sąsiedztwie działki skarżącego zwrócono się do Miejskiego Zarządu Dróg w K. z prośbą o rozwiązanie powyższego problemu pismem z dnia 14 kwietnia 2003r.
W lecie 2003 r. wykonany został wpust do kanalizacji deszczowej przy narożniku południowo-zachodnim działki skarżącego i udrożniony został częściowo rów przydrożny ul. [...]. W dniu 7 sierpnia 2003 r. [...] Grupa Inwestycyjna wystąpiła z wnioskiem o budowę kanału deszczowego w ul. [...]. Obecnie toczy się postępowanie administracyjne w sprawie pozwolenia na budowę.
Odpowiadając na zarzuty zawarte w skardze Prezydent wyjaśnił, że zagospodarowanie stacji paliw zostało zaprojektowane i wykonane zgodnie z zasadami kształtowania stacji paliw i ochrony środowiska. Spływ wód powierzchniowych przed zabudową obiektem stacji paliw z działek Nr 1, 2, 3 i 4 następował na teren działek Nr 1,,2 i ul. [...], gdzie woda tworzyła w okresach mokrych zastoisko. Ze względu na występowanie w podłożu w tym rejonie gruntów gliniastych zastoiska wody występowały na wymienionych działkach. Częściowo były one usuwane przez niezalegalizowany wpust deszczowy wykonany w tym miejscu i podłączony do kanalizacji sanitarnej. Wpust ten jako kolidujący z projektowaną stacją paliw i ulicą [...]. oraz zasadami ochrony środowiska przed zanieczyszczeniami, a także nieistotny dla odwodnienia opracowanego terenu został zlikwidowany. Wody powierzchniowe z terenu działek [...] zostały przejęte przez system odwodnienia stacji, a wody z powierzchni ul. [...] wzdłuż stacji paliw i sąsiadującej zlewni przez kanalizację deszczową zaprojektowanej w ul. [...].
Zgodnie z dokumentami załączonymi do pozwolenia na użytkowanie stacji paliw rozwiązanie spływu wody zostało wykonane zgodnie z projektem.
Kwestia zalewania działki L. S. Nr 5 nie jest wynikiem wybudowania stacji paliw i wykonania ukształtowania terenu wokół niej, ale problemem szerszym wychodzącym poza obszar bezpośredniego styku działek Nr 5 i Nr 1, 2, 3.
Nie jest więc zasadne - zdaniem Prezydenta - twierdzenie skarżącego, że stacja paliw została oddana do użytkowania niezgodnie z pozwoleniem na budowę i że Urząd Miasta K. nic nie zrobił w kierunku wyjaśnienia zarzutów skargi z dnia 30 grudnia 2002 r. i poprawy odprowadzenia wód deszczowych z działki skarżącego.
Stan faktyczny sprawy przedstawia się następująco:
W dniu 30 grudnia 2002 r. skarżący wystąpił do Urzędu Miasta K. z wnioskiem o przywrócenie poziomu gruntu na działkach nr 1, 2 i 3 przy ul. [...] w K. do poziomu sprzed budowy stacji paliw oraz odbudowanie kanału deszczowego.
Organ I instancji pismem z dnia 14 stycznia 2003 r. zwrócił się do inwestora A. spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w W. z prośbą o wypowiedzenie się w przedmiotowej sprawie w terminie jednego miesiąca od otrzymania pisma i ewentualne opracowanie rozwiązania technicznego zmierzającego do wyeliminowania zaistniałej sytuacji.
W dniu 5 marca 2003 r. L.S. złożył zażalenie na zwłokę w załatwieniu sprawy przez Urząd Miasta K., zarzucając naruszenie przepisu art. 35 i 36 kpa.
Po rozpatrzeniu zażalenia Wojewoda uznał je za uzasadnione i wyznaczył dodatkowy termin załatwienia sprawy - jeden miesiąc, licząc od daty otrzymania postanowienia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga jest uzasadniona.
Bezsporne jest, iż sprawa o przywrócenie poziomu gruntu została wszczęta wnioskiem skarżącego złożonym dnia 30 grudnia 2002 r.
Przedmiotowa skarga nie została załatwiona w terminie ustawowym wynikającym z art. 35 kpa, ani też w terminie wyznaczonym przez Wojewodę w postanowieniu z dnia [...] kwietnia 2003 r.
Do dnia rozpoznania skargi przez Sąd Prezydent Miasta K. nie wydał żadnej decyzji administracyjnej.
Przesądza to o istnieniu zarzucanej skargą bezczynności.
Z bezczynnością organu administracji publicznej mamy do czynienia wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ ten nie podał żadnej czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie, ale - mimo istnienia ustawowego obowiązku nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu lub nie podjął stosownej czynności (por: wyrok NSA z dnia 19 lutego 1999 r., IV SAB 153/98).
Wobec powyższego orzeczono jak w sentencji na podstawie art. 149 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w zw. z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002r. Nr 153 poz. 1271 z późn. zmianami).
O kosztach postępowania orzeczono w oparciu o przepis art. 200 powołanej wyżej ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.