Uzasadnienie
K. P. w dniu 18 lipca 2018 r. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie - za pośrednictwem organu - skargę na bezczynność Starosty T. w zakresie udostępnienia przez niego informacji publicznej na wniosek z dnia 18 czerwca 2\018 r. Skarżący wniósł o
- 1) zobowiązanie Starosty T. do udzielenia żądanej informacji publicznej w terminie czternastu dni od daty doręczenia akt organowi,
- 2) na podstawie art. 6 ustawy o odpowiedzialności funkcjonariuszy publicznych za rażące naruszenie prawa (Dz.U z 2011 r. Nr34, póz 173) w związku z art 149 ustawy
Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, póz.
1270 ze zm) wnoszę o orzeczenie, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa,
- 3) wymierzenie organowi grzywny na postawie art. 149 § 2 p.p.s.a w maksymalnej wysokości określonej w art. 154 § Gp.p.s.a.,
- 4) zasądzenie kosztów postępowania wg. norm przepisanych.
W uzasadnieniu skargi podniesiono, że we wniosku z 18 czerwca 2018 r. domagał się od Starosty T.\udostępnienia informacji publicznej w zakresie prowadzonych przez organ postępowań\administracyjnych względem działki ewid. nr [...] obr.[...] w Z.. Do dnia złożenia skargi, tj. do 16 lipca 2018 r. organ administracji publicznej nie udostępnił skarżącemu żądanej informacji, ani też nie wydał decyzji odmownej zgodnie z art. 16 pkt. ustawy o dostępie do informacji publicznej, czym naruszył 14- dniowy termin zapisany w art. 13 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej.
Dalej powołano się na orzecznictwo\ sądów administracyjnych celem wywiedzenia, że strona przeciwna pozostaje\ w bezczynności, a skarga na bezczynność w zakresie udostępnienia informacji publicznej nie musi być poprzedzona żadnym środkiem zaskarżenia.
W odpowiedzi na skargę Starosta przyznał, że wniosek skarżącego z 18 czerwca 2018 r. nie został rozpatrzony w ustawowym terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku na skutek braków kadrowych i planu urlopów oraz z uwagi na kolejność rozpatrywanych spraw. Odpowiedź na ww. wniosek została udzielona skarżącemu dnia 17 lipca 2018 r. Ponadto Starosta zwrócił uwagę, iż udostępnienie informacji publicznej dotyczyło sprawy, do której skarżącemu przysługuje tytuł strony postępowania, zatem w myśl art. 73 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r. póz. 1257 z późn. zm.) skarżący ma prawo wglądu w akta sprawy, sporządzania z nich notatek, kopii lub odpisów. Prawo to przysługuje również po zakończeniu postępowania.
Ponadto na podstawie art. 10 § 1 k.p.a. obowiązane są zapewnić stronom czynny udział w każdym stadium postępowania, a przed wydaniem decyzji umożliwić im wypowiedzenie się, co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań.
W piśmie z dnia 13 sierpnia 2018 r. skarżący odniósł się do stanowiska wyrażonego w odpowiedzi na skargę. Wskazał, że "wytłumaczenie organu jest całkowicie bezzasadne i nie podlega uwzględnieniu". Podkreślił, że zawiadomienie przesłano mu 17 lipca 2018 r., a więc już po wniesieniu przez niego skargi do WSA w Krakowie. Wobec tego podtrzymał żądania zawarte w skardze.
Rozpoznając sprawę Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Sąd Administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2017 r. póz. 2188 z późn. zm.). Kontrola ta obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w zakresie wydawania przez nie decyzji administracyjnych - art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. póz. 1302 z późn. zm.) - dalej określanej jako "p.p.s.a.".
W myśl art. 119 pkt 4 p.p.s.a. sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. W trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawę na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów. Na podstawie tego przepisu Sąd rozpoznał sprawę bez wyznaczania rozprawy.
Zgodnie z art. 149 § 1 p.p.s.a. sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 §2 pkt4a p.p.s.a.:
- 1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności;
- 2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa;
- 3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania.
Stosownie do art. 149 § 1a p.p.s.a. jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Z kolei § 1b tego przepisu stanowi, że sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1 pkt 1 i 2, może ponadto orzec o istnieniu lub nieistnieniu uprawnienia lub obowiązku, jeżeli pozwala na to charakter sprawy oraz niebudzące uzasadnionych wątpliwości okoliczności jej stanu faktycznego i prawnego. Na podstawie art. 149 § 2 sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6.
Dla oceny zasadności skargi na bezczynność kluczowy jest moment jej wniesienia. W sytuacji, gdy bezczynność istniała w tej dacie, lecz ustała po wniesieniu skargi postępowanie sądowe podlega umorzeniu w zakresie zobowiązania do wydania aktu lub dokonania czynności przy jednoczesnym rozstrzygnięciu, czy bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa oraz ewentualnie o kwestiach wymienionych w art. 149 § 1b i § 2 p.p.s.a. Natomiast w sytuacji, gdy już w dacie wniesienia skargi bezczynność nie istniała - skargę należy oddalić.
Bezczynność podmiotu zobowiązanego do udzielenia informacji publicznej ma miejsce wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie podmiot ten nie podjął żadnych czynności w sprawie lub prowadził postępowanie, ale mimo istnienia ustawowego obowiązku nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu, albo nie podjął stosownej czynności. Zgodnie z art. 13 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2018 r. póz. 1330 - dalej "u.d.i.p.") udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, z zastrzeżeniem ust. 2 i art. 15 ust.
2. Jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia* w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku. Z kolei zgodnie z art. 16 ust. 1 u.d.i.p. odmowa udostępnienia informacji publicznej oraz umorzenie postępowania o udostępnienie informacji w przypadku określonym w art. 14 ust. 2 przez organ władzy publicznej następują w drodze decyzji.
Poza sporem w niniejszej sprawie pozostaje, że wniosek skarżącego o udostępnienie informacji publicznej z dnia 18 czerwca 2018 r. dotyczył informacji publicznej. Obejmował on udostępnienie informacji na temat postępowań administracyjnych toczących się względem działki nr [...] obr[...] w Z.. Zgodnie z art. 6 ust. 1 pkt 3 lit. "e" u.d.i.p. udostępnieniu podlega informacja publiczna, w szczególności o stanie przyjmowanych spraw, kolejności ich załatwiania lub rozstrzygania. Niewątpliwie również Starosta T., jako organ administracji publicznej jest podmiotem zobowiązanym przepisami u.d.i.p. do udostępniania informacji publicznej.
Nie budzi równiej wątpliwości przebieg wydarzeń poprzedzających wniesienie niniejszej skargi, a więc złożenie wniosku przez skarżącego w dniu 18 czerwca 2018 r., brak jakiejkolwiek reakcji organu na ten wniosek, a także wniesienie skargi do WSAza pośrednictwem organu 18 lipca 2018 r.
Z przesłanych do WSA akt sprawy wynika, że pismo z dnia 17 lipca 2018 r., stanowiące odpowiedź na wniosek, zostało wysłane 20 lipca 2018 r. (kopia zwrotnego potwierdzenia odbioru - k. 30 akt administracyjnych).
Czternastodniowy termin załatwienia wniosku wynikający z powołanego wyżej art. 13 ust. 1 u.d.i.p. upłynął bezskutecznie w dniu 2 lipca 2018 r. W dacie wniesienia skargi na bezczynność organ w dalszym ciągu pozostawał w bezczynności, która ustała po upływie 3 kolejnych dni. Nie ulega, bowiem wątpliwości, że przesyłając skarżącemu pismo z 17 lipca 2018 r. organ załatwił wniosek skarżącego w całości, udzielając mu żądanej informacji publicznej.
Ponieważ w dacie wyrokowania stan bezczynności nie istniał, Sąd w pkt l wyroku umorzył postępowanie w zakresie zobowiązania do wydania aktu lub dokonania czynności - na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a.
Skoro jednak w dacie wniesienia skargi bezczynność istniała, Sąd w pkt II orzekł, że Starosta T. dopuścił się bezczynności. Jednocześnie stwierdzono, że nie miała ona miejsca z rażącym naruszeniem prawa, - ponieważ obejmowała ona stosunkowo krótki okres czasu, a nadto był to okres urlopowy. Oczywiście okoliczności te nie zwalniają organu administracji publicznej z obowiązku terminowego załatwienia wniosku, jednakże wpływają na ocenę kwestii rażącego naruszenia prawa. Rozstrzygnięcie to oparto na art. 149 § 1 pkt 3 w zw. z § 1a p.p.s.a.
O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a., zasądzając od Starosty T. na rzecz skarżącego kwotę [...]zł, którą wniósł on tytułem wpisu od skargi.