Uzasadnienie
W dniu 20 lipca 2010 r. B.J. złożyła do Wojewody wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji Prezydium Miejskiej Rady Narodowej w Z. nr [...] z dnia 2 maja 1968 r., którą udzielono J.L. pozwolenia na budowę przejścia pieszego przy ul. [...] w Z. W dniu 27 lipca 2011 r. skarżącą skierowała – przesyłką pocztową - do Wojewody zażalenie na niezałatwienie sprawy w terminie.
W dniu 12 sierpnia 2011 r. B.J. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na bezczynność Wojewody w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji Prezydium Miejskiej Rady Narodowej w Z. nr [...] z dnia 2 maja 1968 r. Skarżąca wniosła także o wymierzenie organowi grzywny w wysokości 2000 zł.
W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej odrzucenie twierdząc, iż skarżąca nie wyczerpała środków zaskarżenia określonych w art. 37 kodeksu postępowania administracyjnego, ponieważ do tej pory jej zażalenie nie zostało rozstrzygnięte przez właściwy organ. O wyczerpaniu środków zaskarżenia w sprawie o bezczynność można mówić dopiero po rozpoznaniu przez właściwy organ administracji publicznej zażalenia na niezałatwienie sprawy w terminie.
Z przedstawionych przez organ akt wynika, że zażalenie na niezałatweinie sprawy w terminie wpłynęło do organu w dniu 16 sierpnia 2011 r., a zostało przekazane organowi właściwemu (Głównemu Inspektorowi Nadzoru Budowlanego) w dniu 19 września 2011 r.
Postanowieniem z dnia 24 października 2011 r. znak [...] Wojewoda odmówił wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Prezydium Miejskiej Rady Narodowej w Z. nr [...] z dnia 2 maja 1968 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje
Zgodnie z art. 52 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (dalej p.p.s.a.), skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed właściwym organem w sprawie. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie. W rozumieniu tego przepisu środkiem zaskarżenia w przypadku bezczynności jest zażalenie do organu wyższego stopnia składane w trybie art. 37 kpa. Dla skuteczności wniesienia skargi nie jest co prawda konieczne załatwienie tego żalenia przez organ wyższego stopnia, konieczne jest jednak umożliwienie organowi zbadania sprawy i podjęcia stosownego działania.
Sąd w zupełności podziela pogląd wyrażony w postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 28 października 2004 r. w sprawie II SAB/Bk 16/04: "bez względu na formę czynności, jaką podejmie organ właściwy do rozpoznania zażalenia przewidzianego w art. 37 § 1 kpa, zażalenie można uznać za skuteczne w postępowaniu sądowym w przedmiocie bezczynności dopiero po upływie okresu umożliwiającego organowi wyższego stopnia dokonanie czynności, o których mowa w art. 37 § 2 kpa; ten okres wynosi jeden miesiąc (art. 35 § 3 kpa)" (ONSAiWSA 2005/6/114).
W rozpatrywanej sprawy skarga do Sądu została wniesiona po upływie 16 dni od daty przesłania pocztą, i to do organu niewłaściwego, zażalenia. Zażalenie zaś wpłynęło do tegoż organu niewłaściwego już po wniesieniu skargi do Sądu. W tej sytuacji nie można uznać, aby wymagany tryb "przdskargowy" został wyczerpany. Samo złożenie zażalenia nie jest jeszcze bowiem tożsame z wyczerpaniem tego trybu.
Z w/w powodów skargę należało uznać za niedopuszczalną i jako taką, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ppsa, odrzucić.