Uzasadnienie
W dniu [....] 2009 r. skarżący G.S., B.S., M.S. i W.H., reprezentowani przez pełnomocnika adwokata J.D. wnieśli skargę na bezczynność Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla Powiatu N. z siedzibą w N. w zakresie braku wydania decyzji nakazującej rozbiórkę obiektu [....] zlokalizowanego w C. przy ul. [....].
W dniu 3 marca 2010 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla Powiatu N. przedłożył do akt sprawy kopię decyzji kończącej w I instancji postępowanie, co do którego skarżący wnieśli skargę na bezczynność.
Po wniesieniu skargi, a w przed jej rozpoznaniem, skarżący pismem z dnia [....] marca 2010 r. cofnęli skargę, wnosząc o umorzenie postępowania i zasądzenie kosztów postępowania procesowego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), zwanej dalej w skrócie "P.p.s.a.", skarżący mogą cofnąć skargę. Cofnięcie skargi jest wiążące dla Sądu, poza przypadkiem, gdyby zmierzało ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętej wadą nieważności. Oznacza to, że w przypadku złożenia przez skarżących wniosku o cofnięcie skargi, obowiązkiem Sądu jest zbadanie, czy uznanie cofnięcia skargi za skuteczne nie spowodowałoby bądź to obejścia prawa bądź utrzymania w mocy decyzji zawierającej przynajmniej jedną z wad określonych w art. 156 § 1 k.p.a.
W rozpatrywanej sprawie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie uznał, że cofnięcie skargi nie spowoduje naruszenia art. 60 P.p.s.a. Sprawa dotyczy bowiem skargi na bezczynność organu administracji, tym samym Sąd nie ma możliwości badania wystąpienia wad określonych w art. 156 § 1 K.p.a., ani też uznania, że cofnięcie skargi spowoduje utrzymania w mocy decyzji powodującej obejście prawa. Mając powyższe na uwadze należy uznać, że w tej sprawie cofnięcie skargi jest wiążące dla Sądu. Taka zaś sytuacja oznacza, że bezprzedmiotowym stało się samo postępowanie sądowe, co z kolei nakłada obowiązek umorzenia tego postępowania na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 P.p.s.a.. Stosownie bowiem do art. 161 § 1 pkt 1 P.p.s.a Sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, gdy strona skarżąca skutecznie cofnęła skargę.
W tej sprawie występuje również druga przesłanka uzasadniająca umorzenie postępowania. Do chwili rozpoczęcia rozprawy organ, któremu zarzucano bezczynność, uwzględnił skargę i wydał decyzję załatwiającą sprawę.
Tym samym odrębną podstawą do umorzenia postępowania jest art. 161 § 1 pkt 3 P.p.s.a.
Zgodnie z art. 232 § 1 pkt 1 lit. a P.p.s.a. sąd z urzędu zwraca skarżącym cały uiszczony przy nich wpis w przypadku, gdy odrzucenie nastąpiło przed wysłaniem skargi organowi, którego bezczynność dotyczy. W tej sprawie wprawdzie wraz ze skargą odpowiedź na nią przedłożył Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego, ale to nie uchybia obowiązkowi zasądzenia zwrotu całego uiszczonego wpisu.
Dodatkowo należy wskazać, że do chwili cofnięcia skargi ustała bezczynność Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego i w związku z tym stosownie do art. 201 § 1 P.p.s.a., zgodnie z którym w razie umorzenia postępowania w związku z uwzględnieniem skargi do chwili rozpoznania sprawy, sąd zasądza zwrot kosztów postępowania, została zasądzona od Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego na rzecz skarżących kwota wysokości wynagrodzenia profesjonalnego pełnomocnika, stosownie do § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. z 2002 r. Nr 163, poz. 1348 z późn. zm.).
Mając powyższe na uwadze należało, na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 i pkt 3 P.p.s.a., oraz art. 201 § 1 i art. 232 § 1 pkt 1 lit. a i § 2 orzec jak w sentencji postanowienia.