Uzasadnienie
Pismem z dnia 21 listopada 1997 r. K.G. wniósł skargę na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w N. dotyczącą przywrócenia użyteczności działki nr [...] położonej przy ul. [...] w M. oraz o nakazanie podjęcia działań mających na celu przywrócenie stosunków wodnych i możliwość wykorzystania działki nr [...] na cele zgodne z planem zagospodarowania przestrzennego. Skarżący podniósł, że w następstwie robót drogowych związanych z urządzeniem infrastruktury technicznej zasypane i uszkodzone zostały rowy i urządzenia odwadniające prowadzące od 10 działek budowlanych (od nr [...] do nr [...]) położonych nad ul [...]. Konsekwencją tych robót jest zaleganie wód opadowych spływających na działki budowlane, w tym działkę skarżącego.
Skarżący podniósł, że już w 1994 r. wystąpił do Samorządowego Kolegium Odwoławczego przy Sejmiku Samorządowym w N. o podjęcie działań zmierzających do przywrócenia użyteczności działki. Właściwe organy potwierdziły fakt podmakania terenów budowlanych, jednakże nie podjęły żadnych działań, które przywróciłyby przydatność działki.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w N. pismem z dnia 11 października 1998 r. wniosło o umorzenie postępowania wobec wydania w dniu 5 października 1998 r. decyzji, która uwzględnia wniosek skarżącego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje.
Na wstępnie wskazać należy, że postanowieniem z dnia 22 czerwca 1999r. Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie – Ośrodek Zamiejscowy w Krakowie zawiesił postępowanie sądowe w niniejszej sprawie z uwagi na śmierć skarżącego. Postanowieniem z dnia 7 sierpnia 2012 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie podjął zawieszone postępowanie z udziałem następców prawnych zmarłego skarżącego.
Wyjaśnić należy również, że w związku z wejściem w życie z dniem 1 stycznia 2004 r. ustaw: z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2002 r. Nr 153 poz. 1269 ze zm.) i ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270), na podstawie art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002 r. Nr 153 poz. 1271 ze zm.), sprawa niniejsza podlega rozpoznaniu przez właściwy wojewódzki sąd administracyjny, na podstawie przepisów ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Zgodnie z dyspozycją art. 161 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2012 r. poz. 270), dalej w skrócie "p.p.s.a." sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania:
- 1) jeżeli skarżący skutecznie cofnął skargę;
- 2) w razie śmierci strony, jeżeli przedmiot postępowania odnosi się wyłącznie do praw i obowiązków ściśle związanych z osobą zmarłego, chyba że udział w sprawie zgłasza osoba, której interesu prawnego dotyczy wynik tego postępowania;
- 3) gdy postępowanie z innych przyczyn stało się bezprzedmiotowe.
Postanowienie o umorzeniu postępowania może zapaść na posiedzeniu niejawnym (§2).
Zgodnie z ugruntowanym w orzecznictwie poglądem, który skład orzekający w niniejszej sprawie podziela, powołany powyżej przepis art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. będzie miał zatem zastosowanie także w przypadku, gdy po wniesieniu skargi na bezczynność organu - organ wyda akt lub dokona czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, co do których pozostawał w bezczynności (por. uchwała siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 listopada 2008 r., sygn. akt I OPS 6/08). O bezczynności organu administracji można mówić jedynie wtedy, gdy wbrew swemu obowiązkowi nie wydaje on decyzji. W przypadku wydania decyzji opóźnionej (z uchybieniem ustawowego terminu załatwienia sprawy) organ pozostaje w bezczynności od dnia po którym minął mu termin do wydania decyzji do dnia w którym decyzję tę wydaje. Przyjąć zatem należy, że bezczynności organu ustaje w momencie wydania decyzji objętej żądaniem lub odwołaniem.
Rozpoznając skargę na bezczynność organu administracji zastosowanie znajduje przepis art. 149 p.p.s.a. który stanowi, iż sąd, uwzględniając skargę na bezczynność organów w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4a, zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub interpretacji lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. W sytuacji, kiedy ustaje bezczynność organu, przed wydaniem orzeczenia przez sąd, brak jest podstaw do zobowiązania organu do wydania decyzji, skoro ta już w obrocie prawnym istnieje. Postępowanie sądowe staje się więc bezprzedmiotowe. Wydanie decyzji przez organ, po złożeniu skargi na bezczynność a przed rozpoznaniem sprawy przez sąd, skutkować musi zatem uznaniem postępowania za bezprzedmiotowe.
Sytuacja taka miała miejsce w niniejszym postępowaniu. Po złożeniu skargi na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w N. organ ten wydał w dniu [...] października 1998 r. decyzję, w której uznał zażalenie skarżącego złożone na bezczynność Burmistrza Miasta i Gminy M. w sprawie naruszenia stosunków wodnych za uzasadnione oraz zobowiązał organ I instancji do załatwienia sprawy w terminie 30 dni od dnia otrzymania decyzji. Nie oceniając prawidłowości tego rozstrzygnięcia, uznać należy, iż organ administracji wydał decyzję, co skutkuje tym, iż nie pozostaje on już w bezczynności. Postępowanie sądowe stało się więc bezprzedmiotowe.
Mając na uwadze powyższe okoliczności, na mocy wyżej przytoczonych przepisów, orzeczono jak w sentencji.