Uzasadnienie
A. F. wniósł w dniu 21 sierpnia 2020 r. za pośrednictwem Starosty skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na bezczynność Starosty w sprawie znak: [...]
W odpowiedzi na skargę Starosta wniósł o jej oddalenie, wskazując m.in., że postępowanie prowadzone do ww. sygnatury zakończyło się postanowieniem Starosty z dnia 25 lutego 2020 r. w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania administracyjnego z wniosku A. F. o zwrot nieruchomości oznaczonej jako parcela gruntowa l. [...] i parcela budowlana [...] zapisanych w LWH nr [...] gm. kat. Z..
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje
Skarga podlegała odrzuceniu.
Sądy administracyjne, stosownie do art. 1 § 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. 2019, poz. 2167 ze zm., dalej: p.p.s.a.) sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (art. 1 § 2 ww. ustawy) w trybie i na zasadach określonych w przepisach ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2019, poz. 2325, dalej: p.p.s.a.). Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1 – 4a tego przepisu.
W tym miejscu wskazać należy, że Naczelny Sąd Administracyjny podjął w dniu 22 czerwca 2020 r. w składzie siedmiu sędziów uchwałę sygn. akt II OPS 5/19 (orzeczenia.nsa.gov.pl), w której stwierdził, że wniesienie skargi na bezczynność po zakończeniu przez organ administracji publicznej prowadzonego postępowania przez wydanie decyzji ostatecznej stanowi przeszkodę w merytorycznym rozpoznaniu takiej skargi przez sąd administracyjny w zakresie rozstrzygnięcia podjętego na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Z uzasadnienia uchwały NSA wynika m.in., że skarga na bezczynność nie może być wnoszona po zakończeniu postępowania administracyjnego. Zasadniczym bowiem celem skargi na bezczynność organu administracji publicznej, jak i skargi na naruszenie prawa strony do rozpoznania sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki, jest doprowadzenie do usunięcia stanu bezczynności.
Podkreślić należy, że choć uchwała dotyczy bezpośrednio postępowań kończących się decyzją administracyjną, to zawarte w uzasadnieniu uchwały rozważania mają również znaczenie dla postępowań kończących się innymi aktami niż decyzja. Istoty stanowiska wyrażonego w ww. uchwale siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego należy dopatrywać się bowiem w tym, że jako nieprawidłowy przyjęto pogląd o dopuszczalności rozstrzygania spraw ze skargi na bezczynność w razie załatwienia sprawy przed wniesieniem skargi.
Odnosząc powyższe do okoliczności rozpatrywanej sprawy wskazać należy, że A. F. wniósł skargę na bezczynność Starosty w dniu 21 sierpnia 2020 r., tj. po wydaniu przez Starostę postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania, co nastąpiło 25 lutego 2020 r. Postanowienie to, wydane na podstawie art. 61a §1 k.p.a. kończy postępowanie administracyjne na wstępnym etapie i podlega kontroli instancyjnej, jak również kontroli sądu administracyjnego.
W tej sytuacji wniesiona skarga na bezczynność nie mogła odnieść skutku i podlega odrzuceniu, zgodnie z art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. Na podstawie tego przepisu sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn (niż podane w punktach 1-5a) wniesienie skargi jest niedopuszczalne.
Mając powyższe na uwadze Sąd orzekł jak w punkcie 1 sentencji postanowienia. W przedmiocie zwrotu wpisu orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a. w punkcie 2 sentencji postanowienia.