Uzasadnienie
J. M. pismem z dnia 20 października 2012r. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na bezczynność Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Z. w zakresie niewydania aktu administracyjnego w sprawie robót budowlanych prowadzonych w budynku przy ul. O. w Z.. W skardze wskazano, iż organ wyższego rzędu wyznaczył skarżonemu organowi, po rozpoznaniu zażalenie skarżącego, termin załatwienia sprawy do dnia 20 stycznia 2012r., czego również organ nie dotrzymał. W uzupełnieniu skargi w piśmie z dnia 14 października 2015r. szczegółowo przedstawiono przebieg postępowania toczącego się od listopada 2007r. podtrzymując skargę. Skarżący wniósł o wymierzenie organowi grzywny, oraz o zasądzenie kosztów.
W odpowiedzi na skargę Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Z. pismem z dnia 3 sierpnia 2015r. wskazał na przyczyny ponad 2,5 letniego opóźnienia w przekazaniu skargi do WSA w Krakowie, jako błędnego przesłania jej do WINB w K. wraz z innym pismem skarżącego i odesłania dopiero przez ten organ do sądu. Organ podkreślił przy tym, iż skarżący nie występował w tym czasie o wyjaśnienie sprawy jego skargi. Skarżony organ wskazał na wydanie w dniu 25 października 2012r. decyzji nr [...] nakazującej rozbiórkę w sprawie jakiej dotyczyła skarga na bezczynność, opisując również przy tym szczegółowo przebieg postępowania prowadzącego do wydania tej decyzji, jak również czynności dokonywanych po wydaniu tej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Przedmiotem kontrolowanej sprawy jest bezczynność Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Z. w zakresie niewydania aktu administracyjnego w sprawie robót budowlanych prowadzonych przez Z. i J. M. w budynku przy ul. O. w Z. co do wykonania nowego przewodu kominowego. Wobec wydania aktu administracyjnego kończącego to postępowanie przed skarżonym organem I instancji tj. jak wyżej wskazano już po wniesieniu skargi - decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Z. nr [...] z dnia 25 października 2012r., załatwiającej sprawę administracyjną, stan bezczynności skarżonego organu już nie występował. Postępowanie sądowe jest zatem bezprzedmiotowe w zakresie zobowiązania organu do wydania określonego aktu. To zaś jest powodem umorzenia postępowania sądowego, o czym sąd orzekł w pkt II sentencji wyroku. Podstawą prawną umorzenia postępowania jest art. 161 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej określana jako "p.p.s.a.").
Nie ulega przy tym wątpliwości, że organ wydał w/w decyzję administracyjną już po wniesieniu do sądu skargi na jego bezczynność. Jak wynika z akt sprawy, skarga została złożona za pośrednictwem organu w dniu 20 października 2012r., natomiast decyzję administracyjną wydano 25 października 2012r.
Wydanie decyzji, jak to miało miejsce w rozpatrywanej sprawie, nie zwalnia sądu z obowiązku orzekania w przedmiocie stwierdzenia, czy bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Obowiązek ten wynika z art. 149 § 1 zd. 2 p.p.s.a. Oceniając powyższy aspekt sprawy sąd uznał, iż bezczynność organu miała niewątpliwie miejsce z rażącym naruszeniem prawa (pkt I wyroku). Ocena ta wynika przede wszystkim z oceny samych okoliczności opisanych wprost przez skarżony organ w odpowiedzi na skargę, ale także z analizy akt administracyjnych. Postępowanie w niniejszej sprawie tj. robót budowlanych prowadzonych przez J. M. i Z. M. w budynku przy ul. O. w Z. w zakresie wykonania nowego przewodu kominowego, toczy się od października 2007r. W dniu 23 listopada 2007r. postanowieniem skarżonego organu wstrzymano prowadzenie tych robót, które WINB w K. utrzymał w mocy postanowieniem z dnia 9 marca 2009r., a WSA w Krakowie wyrokiem z dnia 7 października 2009r. sygn. II SA/Kr 1046/09 oddalił skargę na to postanowienie.
W oparciu o w/w postanowienie organ I instancji wydał w dniu 22 stycznia 2008r. decyzję nr [...] nakładająca na J. M. i Z. M. w oparciu o art. 51 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane, obowiązek przedłożenia oceny technicznej oraz ekspertyzy technicznej do dnia 15 marca 2008r. Z uwagi na toczące się postępowanie zażaleniowe i sądowe żądane dokumenty zostały przedstawione w dniu 13 sierpnia 2009r., lecz z uwagi na braki nakazano ich uzupełnienie do 30 kwietnia 2010r. Następnie dopiero 25 października 2012r. wydana została decyzja nr [...] nakazująca rozbiórkę. A zatem nawet pomijając okresy faktycznego zawieszenia postępowania wynikające z rozpoznawania zażalenia przez organ wyższej instancji, skargi przez sąd administracyjny oraz wyznaczania skarżącym dodatkowych terminów do uzupełniania braków w dokumentacji, skarżony organ niewątpliwie pozostawał w bezczynności, ponieważ wszystkie opisane powyżej okoliczności nie uzasadniały tak długich okresów w których organ nie dokonywał czynności procesowych i nie wydał decyzji, zwłaszcza w okresie od maja 2010r. do października 2012r.
Dodać należy - choć okoliczności te nie mają decydującego znaczenia dla oceny bezczynności z uwagi na datę wniesienia skargi - że już po uchyleniu decyzji nr [...], decyzją WINB w K. nr [...] z dnia 31 lipca 2013r. znak: [...], do listopada 2014r. tj. przez okres dwóch lat organ nie przeprowadził żadnych czynności w sprawie, pozostając całkowicie bezczynnym. Ponowną decyzję tj. nr [...], skarżony organ wydał dopiero w dniu 13 maja 2015r. Wobec tego zupełnie niezrozumiałe jest wskazywanie w odpowiedzi na skargę, że przyczyną tego mogło być błędne przesłanie skargi do WINB w K. wraz z innym pismem skarżącego czy brak upominania się skarżącego w tym okresie o wydanie decyzji, czy rozpoznano skargę na bezczynność. Skarżony organ nie przedstawił zatem żadnych racjonalnych okoliczności opóźnienia, mogących zmniejszać winę organu w niezachowaniu ustawowego terminu do załatwienia sprawy. Brak również jakichkolwiek podstaw aby z urzędu uznać, że sporne postępowanie było prowadzone z rzetelnością i skrupulatnością mającą na celu efektywne wydanie rozstrzygnięcia.
Powyższe znaczne opóźnienie w rozpoznaniu sprawy jest wysoce naganne i nie powinno się zdarzyć w organie administracji publicznej, nawet przy nadzwyczajnych i zaskakujących okolicznościach obiektywnie niezależnych od organu, jakie jednak w niniejszej sprawie nie wystąpiły, gdyż za takie nie można uznać faktycznego zagubienia pisma skarżących stanowiącego skargę na bezczynność. Stąd powyżej opisane działanie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego skutkuje, w ocenie Sądu, grzywną w wysokości 500 zł (pkt III wyroku). W zaistniałych okolicznościach orzeczona grzywna w minimalnej wysokości mając na uwadze maksymalne progi zawarte w art. 154 § 6 w zw. z art. 149 § 2 p.p.s.a., będzie, w ocenie Sądu, spełniać cele, dla jakich winna być orzekana, zarówno cechując się adekwatną karą za konkretne wyżej opisane zaniechanie, jak i skutkować będzie prewencyjnie na przyszłość w celu uniknięcia takich zaniechań.
O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a. (pkt IV wyroku).
Mając powyższe na uwadze orzeczono jak w wyroku.