Uzasadnienie
A. F. wniósł w dniu 21 sierpnia 2020 r. (ponownie w dniu 3 września 2020 r.) za pośrednictwem Starosty [...] skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na bezczynność Starosty [...] w sprawie znak: [...] "w wykonaniu ustawy dekomunizacyjnej z dnia 1.04.2016 zgodnie z wnioskiem A. F., w związku ze stwierdzeniem, że urzędnik ma problemy z rozeznaniem rzeczywistości - w terminie z art. 35 kpa, czego organ nie uczynił, a termin upłynął 30 lat temu, a wiec mamy do czynienia z urzędnikiem który narusza praworządność."
W odpowiedzi na skargę Starosta [...] wniósł o jej oddalenie. Podał, że postępowanie, którego dotyczy skarga na bezczynność zakończone zostało postanowieniem Starosty [...] z 25 lutego 2020 r., znak: [...], którym organ odmówił wszczęcia postępowania administracyjnego z wniosku A. F. o zwrot nieruchomości oznaczonej jako parcela gruntowa l. kat. [...] i parcela budowlana l. kat. [...] zapisanych w LWH nr [...] i [...] gm. kat. Z.. Obecnie przed Wojewodą [...] prowadzone jest postępowanie odwoławcze pod sygn.: [...] zmierzające do rozpoznania zażalenia A. F. na ww. postanowienie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje
Sądy administracyjne, stosownie do art. 1 § 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. 2019, poz. 2167 ze zm., dalej: p.p.s.a.) sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (art. 1 § 2 ww. ustawy) w trybie i na zasadach określonych w przepisach ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2019, poz. 2325, dalej: p.p.s.a.). Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1 – 4a tego przepisu.
Pojęcie bezczynności zdefiniowane zostało w art. 37 § 1 pkt 1 i pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. 2020, poz. 256, dalej k.p.a.) jako niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35 k.p.a. lub przepisach szczególnych, ani w terminie wskazanym zgodnie z art. 36 § 1 tej ustawy, zaś przewlekłość określono jako prowadzenie postępowania dłużej, niż jest to niezbędne do załatwienia sprawy. Z powyższego wynika, że organ jest bezczynny, jeśli nie zakończy postępowania w przewidziany prawem sposób w ustawowym terminie lub w terminie wyznaczonym na podstawie art. 36 § 1 k.p.a.
W tym kontekście wskazać należy, że Naczelny Sąd Administracyjny podjął 22 czerwca 2020 r. uchwałę w sprawie o sygn. akt II OPS 5/19 (orzeczenia.nsa.gov.pl), w której stwierdził, że wniesienie skargi na bezczynność po zakończeniu przez organ administracji publicznej prowadzonego postępowania przez wydanie decyzji ostatecznej stanowi przeszkodę w merytorycznym rozpoznaniu takiej skargi przez sąd administracyjny w zakresie rozstrzygnięcia podjętego na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Z uzasadnienia uchwały NSA wynika m.in., że skarga na bezczynność nie może być wnoszona po zakończeniu postępowania administracyjnego. Zasadniczym bowiem celem skargi na bezczynność organu administracji publicznej, jak i skargi na naruszenie prawa strony do rozpoznania sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki, jest doprowadzenie do usunięcia stanu bezczynności.
Odnosząc powyższe do okoliczności rozpatrywanej sprawy Sąd wskazuje, że A. F. wniósł skargę na bezczynność Starosty [...] w dniu 21 sierpnia 2020 r., tj. po wydaniu przez Starostę [...] postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania, co nastąpiło 25 lutego 2020 r. Postanowienie to, wydane na podstawie art. 61a §1 k.p.a. zakończyło postępowanie administracyjne na wstępnym etapie i podlega kontroli instancyjnej, jak również kontroli sądu administracyjnego.
W tej sytuacji wniesiona skarga na bezczynność nie mogła odnieść skutku i jako niedopuszczalna podlega odrzuceniu, zgodnie z art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. Na jego bowiem podstawie sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn (niż podane w punktach 1-5a) wniesienie skargi jest niedopuszczalne.
Mając powyższe na uwadze Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia w punkcie 1 sentencji postanowienia. W przedmiocie zwrotu wpisu orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a. w punkcie 2 sentencji postanowienia.