Uzasadnienie
Postanowieniem referendarza sądowego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 12 lutego 2013r. przyznane zostało skarżącemu A.O. prawo pomocy w zakresie ustanowienia dla strony skarżącej adwokata z urzędu w sprawie jego skargi na bezczynność Burmistrza T. Po wystąpieniu Sądu do Okręgowej Rady Adwokackiej w K., zarządzeniem Dziekana ORA z dnia 21 lutego 2013r. na pełnomocnika A.O. został wyznaczony adwokat A.W., wykonujący zawód w Kancelarii Adwokackiej w K. [...].
W dniu 21 marca 2013 roku adwokat A.W., działając poprzez swego substytuta adwokat J.L. złożył do Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie, za pośrednictwem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę kasacyjną dotyczącą postanowienia WSA w Krakowie z dnia 28 grudnia 2012r. odrzucającego skargę na bezczynność Burmistrza T. wnosząc równocześnie o zasądzenie na swoją rzecz kosztów sporządzenia skargi kasacyjnej do Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie w wysokości 6 – krotnej stawki minimalnej, oświadczając jednocześnie, iż koszty te nie zostały opłacone ani w całości ani w części. Wniosek tejże treści ponowiony został również w piśmie pełnomocnika skierowanym do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 8 października 2013r.
W skardze kasacyjnej znalazł się również wniosek pełnomocnika skarżącego o przywrócenie terminu do wniesienia tejże skargi kasacyjnej.
Rozpoznając wniosek pełnomocnika A.O,. o przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej złożony w skardze kasacyjnej, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, postanowieniem z dnia 29 marca 2013r. odrzucił wniosek o przywrócenie tego terminu. Na powyższe postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 29 marca 2013r. o odrzuceniu wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej - pełnomocnik skarżącego, działając przez substytuta adwokat J.L., wniósł zażalenie, które postanowieniem Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 7 czerwca 2013r. zostało uwzględnione, a zaskarżone postanowienie WSA z dnia 29 marca 2013r. uchylone. Również w swoim zażaleniu skierowanym do NSA pełnomocnik wystosował wniosek o zasądzenie kosztów udzielonej skarżącej z urzędu, oświadczając, iż nie zostały one opłacone w całości ani w części.
Zgodnie z art. 250 § 2 ustawy z dnia 30.08.2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – wyznaczony adwokat otrzymuje wynagrodzenie według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków.
Stosownie do treści § 18 ust. 1 pkt 1 lit c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu – stawka minimalna w postępowaniu przed sądami administracyjnymi w pierwszej instancji wynosi 240,00 zł. Stosownie zaś do § 18 ust. 1 pkt 2 b – za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej albo za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej – 50 % stawki minimalnej określonej w pkt 1. W postępowaniu zażaleniowym stawka ta wynosi 120 zł (§ 18 ust. 1 pkt 2 d). W myśl natomiast § 2 ust. 3 w/w rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości – w sprawach, w których strona korzysta z pomocy prawnej udzielonej przez adwokata ustanowionego z urzędu, opłaty, o których mowa w ust. 1, sąd podwyższa o stawkę podatku od towarów i usług przewidzianą dla tego rodzaju czynności w przepisach o podatku od towarów i usług, obowiązującą w dniu orzekania o tych opłatach tj. 23 %.
W związku z powyższym, na zasadzie art. 250, art. 258 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270), § 19 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163,poz.1348 z późn. zmianami) oraz § 18.1 pkt. 1,2 w zw. z § 2 pkt 3 cytowanego Rozporządzenia należało orzec jak w sentencji niniejszego postanowienia. Stawka podatku od towarów i usług została przyjęta na podstawie art. 41 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54 poz. 535 z późniejszymi zmianami).