Uzasadnienie
Zgodnie z art. 53 § 2b ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.) - dalej określanej jako p.p.s.a. - skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania można wnieść w każdym czasie po wniesieniu ponaglenia do właściwego organu.
Instytucja ponaglenia została uregulowana w art. 37 k.p.a. Zgodnie z § 1 tego przepisu stronie służy prawo do wniesienia ponaglenia, jeżeli:
- 1) nie załatwiono sprawy w terminie określonym w art. 35 lub przepisach szczególnych ani w terminie wskazanym zgodnie z art. 36 § 1 (bezczynność);
- 2) postępowanie jest prowadzone dłużej niż jest to niezbędne do załatwienia sprawy (przewlekłość).
Pismem z 21 sierpnia 2024 r. skarżący został wezwany do przedstawienia dowodu, że przed wniesieniem skargi wyczerpał tryb określony w art. 37 k.p.a. tj. wniósł ponaglenie na niezałatwienie sprawy w terminie.
W odpowiedzi na wezwanie skarżący wyjaśnił, że nie posiada dowodu nadania ponaglenia na przewlekłość prowadzonego postępowania. Czyni to wniesioną skargę niedopuszczalną.
Ponadto skarga na przewlekłe prowadzenie postępowania została wniesiona 19 czerwca 2024 r. (data nadania przesyłki poleconej – koperta k. 5). Natomiast postępowanie objęte skargą zostało zakończone decyzją z dnia 12 kwietnia 2024 r. Oznacza to, że skarga na przewlekłe prowadzenie postępowania została wniesiona w stosunku do sprawy już zakończonej decyzją ostateczną – co również czyni ją niedopuszczalną w świetle uchwały składu siedmiu sędziów NSA z dnia 7 marca 2022 r., sygn. II OPS 1/21.
W tej sytuacji – z obu wskazanych wyżej przyczyn wniesiona skarga podlegała odrzuceniu jako niedopuszczalna na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a.