Uzasadnienie
Pismem datowanym na 5 czerwca 2023r., które wpłynęło do organu 30 czerwca 2023r. M. C. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na bezczynność Dyrektora Powiatowego Zarządu Dróg w Wieliczce w zakresie rozpoznania jego wniosku z 4 czerwca 2023 r. o udostępnienie informacji publicznej w zakresie określonym we wniosku.
Organowi zarzucono naruszenie: art. 4 ust. 1 pkt 1, art. 1 ust.1, art.3 ust. 1 pkt 1, art. 13 ust 1 i 2 oraz art. 16 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (dalej jako: "UDIP")
Na podstawie tych zarzutów skarżący wniósł o:
- 1. zobowiązanie organu do załatwienia wniosku z 4 czerwca 2023r. o udostępnienie informacji publicznej w zakresie określonym we wniosku;
- 2. uznanie, że bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa;
- 3. wymierzenie organowi grzywny;
- 4. zasądzenie od organu kosztów postępowania według norm przepisanych.
W uzasadnieniu skargi wskazano, że w dniu 4 czerwca 2023 roku przesłanym w formie wiadomości e-mail skarżący wystąpił do Dyrektora Powiatowego Zarządu Dróg w Wieliczce (PZD w Wieliczce) z wnioskiem o udostępnienie informacji publicznej poprzez udzielenie odpowiedzi na następujące pytania: 1) Czy inwestor - Gmina Wieliczka dokonała przed dniem 21 marca 2018 roku uzgodnienia z Powiatowym Zarządem Dróg w Wieliczce odnośnie lokalizacji przystanków autobusowych dla potrzeb realizacji zadania pn: "Budowa infrastruktury do obsługi transportu zbiorowego" działanie: Przygotowanie infrastruktury przystankowej na potrzeby transportu zbiorowego I w ramach projektu: "Organizacja transportu metropolitalnego gminy Wieliczka poprzez zakup niskoemisyjnych autobusów oraz budowę i integrację infrastruktury komunikacyjnej współfinansowana z Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego w ramach osi Priorytetowej 4 - "Regionalna Polityka energetyczna" Działanie 4.5 - "Niskoemisyjny transport miejski" Poddziałanie 4.5.1, "Niskoemisyjny transport miejski - ZIT" z Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa Małopolskiego na lata 2014 - 2020?
2) W przypadku jeśli odpowiedź na pytanie w pkt 1 powyżej jest twierdząca (tak), to proszę) udzielenie informacji w jakiej dokładnie dacie uzgodnienia te zostały przez Powiatowy Zarząd Dróg w Wieliczce dokonane? 3) W przypadku jeśli odpowiedź na pytanie w pkt 1 powyżej Jest przeczące (nie), to proszę o udzielenie informacji: Czy w okresie po dniu 21 marca 2018 roku uzgodnienia, o których mowa zostały dokonane? 4) W przypadku jeśli odpowiedź na pytanie z pkt 3 powyżej Jest twierdząca (tak), to proszę o udzielenie informacji w jakiej dokładnie dacie uzgodnienia te zostały przez Powiatowy Zarząd Dróg w Wieliczce dokonane i na czyj wniosek tzn. Gminy Wieliczka czy innego podmiotu (w szczególności wykonawcy robót objętych w/w zadaniem)? Organ do którego w/w wniosek został skierowany - Dyrektor Powiatowego Zarządu Dróg w Wieliczce, pomimo upływu 14 dni od dnia otrzymania rzeczonego wniosku o udostępnienie informacji publicznej nie zajął żadnego stanowiska w jego przedmiocie tzn. nie odpowiedział na niego w żaden sposób. Dyrektor Zarządu Dróg Powiatowych jest organem zobowiązanym do udostępnienia informacji publicznej. Skarga na bezczynność organu administracji przysługuje w sprawach, w których mogą być wydawane decyzje i postanowienia (art. 3 § 2 pkt 1, 2 i 3 p.p.s.a.) oraz w tych sprawach, w których mogą być wydawane akty lub podejmowane czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa (art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a.). Przez bezczynność organu należy rozumieć sytuację, w której organ - mimo ciążącego na nim obowiązku - w prawnie ustalonym terminie nie podjął żadnych czynności w sprawie, lub gdy wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie, lecz nie zakończył go wydaniem w terminie stosownego aktu lub nie podjął właściwej czynności. Ustalenie czy organ nie dochował terminu wskazanego w art. 13 u.d.i.p. zależy więc od uprzedniego wyjaśnienia czy wniosek w ogóle został skutecznie złożony". Należy więc zwrócić uwagę, że udostępnienie informacji publicznej na wniosek następuje bel zbędnej informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1, podmiot zobowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku (art. 13 ust. 1 i 2 ustawy). Stosownie do treści art. 14 ust, 1 ustawy udostępnienie informacji publicznej na wniosek następuje w sposób i w formie zgodnych z wnioskiem, chyba że środki techniczne, którymi dysponuje podmiot zobowiązany do udostępnienia, nie umożliwiają udostępniania informacji w sposób i w formie określonych we wniosku. Bezczynność organu rozpoznającego wniosek o udostępnienie informacji publicznej, występuje wówczas, gdy w ustawowym terminie organ nie rozpoznał złożonego wniosku. Taka sytuacja ma miejsce w ocenie skarżącego w niniejszej sprawie.
Ustawa o dostępie do informacji publicznej przewiduje kilka sposobów załatwienia wniosku. W przedmiotowej sprawie skarżony organ - Dyrektor Powiatowego Zarządu Dróg w Wieliczce pozostaje z całą pewnością w bezczynności, albowiem przyjmując, że żądanie skarżącego zawarte we wniosku udostępnienia informacji publicznej, zobowiązany organ nie załatwił tego wniosku w prawem przewidzianej formie to znaczy nie udostępnił żądanej informacji, ani nie wydał decyzji odmownej. W tym stanie skarga niniejsza w ocenie skarżącego jest konieczna i w pełni uzasadniona.
W odpowiedzi na skargę strona przeciwna wniosła o umorzenie postępowania. W uzasadnieniu odpowiedzi na skargę opisano przebieg postępowania zainicjowanego wnioskiem skarżącej z dnia 4 czerwca 2023r. W dniu 4 czerwca 2023r. skarżący przesłał do Zarządu Dróg Powiatowych w Wieliczce wniosek o udostępnienie informacji publicznej. Z wnioskiem Organ miał możliwość zapoznania się w najbliższym dniu roboczym, tj. w poniedziałek 5 czerwca 2023 r., a to z tej przyczyny, że wiadomość e-mail zawierająca wniosek została przesłana do Organu przez Skarżącego w niedzielę.
Skarżący żądał udzielenia odpowiedzi niezwłocznie, podnosząc, że jest to możliwe w przedmiotowym przypadku przed upływem ustawowego terminu. Jako, iż udzielenie żądanej przez Skarżącego informacji wiązało się z koniecznością zweryfikowania dokumentów obejmujących okres od początku 2017 r. do dnia udzielenia odpowiedzi na wniosek, organ nie mógł udzielić informacji w terminie określonym w art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej, toteż zamierzał sporządzić i przekazać skarżącemu informację w tym przedmiocie zgodnie z art. 13 ust. 2 w/w ustawy, do czego jednak omyłkowo nie doszło. W dniu 30 czerwca 2023 r., po uprzedniej weryfikacji dokumentów z okresu od początku 2017 r. do dnia 30 czerwca 2023 r., Organ przygotował odpowiedź na wniosek i przesłał ją skarżącemu w dniu 3 lipca 2023 r. W tym też czasie, w dniu 30 czerwca 2023 r. do organu wpłynęła skarga na bezczynność opatrzona datą 5 czerwca 2023 r. Z uwagi na okoliczność, że odpowiedź na wniosek została skarżącemu udzielona, organ wniósł o umorzenie postępowania, zaznaczając jednocześnie, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa.
W orzecznictwie wskazuje się, że przy ocenie, czy bezczynność miała charakter kwalifikowany, znaczenie będą miały w szczególności działania organu w toku rozpoznawania sprawy oraz stopień przekroczenia terminów. Rażące naruszenie prawa oznacza bowiem wadliwość o szczególnie dużym ciężarze gatunkowym i ma miejsce w razie oczywistego braku podejmowania jakichkolwiek czynności, oczywistego lekceważenia wniosków i jawnego natężenia braku woli do załatwienia sprawy. Rażącym naruszeniem prawa jest przy tym takie naruszenie, które wywołuje dotkliwe skutki społeczne lub indywidualne. W okolicznościach przedmiotowej sprawy czynności organu mające na celu udzielenie odpowiedzi skarżącemu zostały podjęte, a sama odpowiedź była przygotowana w dniu 30 czerwca 2023 r. Skarżący otrzymał żądane informacje w dniu 3 lipca 2023 r. Uchybienie terminowi określonemu w art. 13 ust. 1 w/w ustawy należy ocenić jako nieznaczne - wyniosło 14 dni, zaś do jego wystąpienia nie doszłoby, gdyby nie incydentalna sytuacja w postaci braku informacji o konieczności przedłużenia terminu na udzielenie odpowiedzi na wniosek.
W tym też czasie prowadzona była analiza dokumentacji, tj. podejmowane były czynności w sprawie na potrzeby udzielenia żądanej informacji. Z wystąpieniem przedmiotowej sytuacji nie wiązały się również jakiekolwiek - dające się określić jako dotkliwe - skutki społeczne lub indywidualne.
Rozpoznając skargę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje
Sprawa została rozpoznana w trybie uproszczonym, bowiem zgodnie z art. 119 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325.) - dalej określanej, jako "p.p.s.a." - sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania.
Stosownie do art. 1 § 1 i 2 i ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 137) w zw. z art. 3 § 1 p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Wspomniana kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W myśl art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. kontrola ta obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1- 4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a. W tym zakresie przedmiotem sądowej kontroli nie jest określony akt lub czynność organu administracji, lecz ich brak w sytuacji, gdy organ miał obowiązek podjąć działanie w danej formie i w określonym przez prawo terminie.
Na podstawie art. 149 § 1 p.p.s.a. sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1–4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a: 1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności;
- 2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa;
- 3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Z kolei § 1a powołanego przepisu stanowi, że jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa.
Dla dopuszczalności skargi na bezczynność organu w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej nie jest wymagane poprzedzenie jej jakimkolwiek środkiem zaskarżenia na drodze administracyjnej, ani wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa.
W sprawach dostępu do informacji publicznej zakres przedmiotowy wyznacza pojęcie informacji publicznej (art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej, t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 1429 z późn. zm. – dalej jako "u.d.i.p."), zaś zakres podmiotowy - wykonywanie zadań publicznych przez adresata wniosku (art. 4 ust. 1 tej ustawy). Rzeczą organu, do którego wpływa wniosek o udostępnienie informacji publicznej jest załatwienie go w przepisany sposób, czyli udostępnienie informacji, jeśli ją wytworzył bądź jest w jej posiadaniu, albo odmowa lub umorzenie postępowania z przyczyn uregulowanych ustawą, albo wreszcie poinformowanie, że żądane dane nie stanowią informacji publicznej w rozumieniu ustawy.
W przypadku złożenia skargi na bezczynność w zakresie udostępnienia informacji publicznej obowiązkiem sądu jest zbadanie, czy sprawa mieści się w zakresie podmiotowym i przedmiotowym u.d.i.p. Stwierdzenie, że podmiot, do którego zwrócił się wnioskodawca, był zobowiązany do udzielenia informacji publicznej, oraz że żądana informacja miała charakter informacji publicznej w rozumieniu przepisów u.d.i.p., pozwala na dokonanie oceny, czy w konkretnej sprawie można skutecznie zarzucić wskazanemu podmiotowi bezczynność w zakresie realizacji wniosku o udostępnienie informacji publicznej.
Skuteczne złożenie wniosku o udostępnienie informacji publicznej inicjuje postępowanie, w ramach którego organ zobowiązany jest w pierwszej kolejności ocenić charakter żądanej informacji pod kątem uznania jej za informację publiczną w rozumieniu art. 1 ust. 1 u.d.i.p., a następnie, w razie uznania żądanej informacji za publiczną, informację tę udostępnić bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, w sposób i w formie zgodnych z wnioskiem (art. 13 ust. 1 w zw. z art. 14 ust. 1 u.d.ip. – z zastrzeżeniem art. 13 ust. 2, art. 14 ust. 2 i art. 15 ust. 2), lub w tym terminie wydać na podstawie art. 16 ust. 1 u.d.ip. decyzję o odmowie jej udostępnienia, bądź też – w razie uznania, że żądana informacja nie spełnia kryteriów informacji publicznej, lub, że jest ona dostępna w innym trybie (art. 1 ust. 2), powiadomić wnioskodawcę, że w przypadku jego żądania przepisy u.d.i p. nie znajdują zastosowania.
Ustawa o dostępie do informacji publicznej odsyła do przepisów k.p.a. jedynie w odniesieniu do decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej oraz o umorzeniu postępowania o udostępnienie informacji (art. 16 u.d.ip.). We wcześniejszym etapie postępowanie w przedmiocie udzielenia informacji publicznej jest natomiast postępowaniem odformalizowanym, a przepisy u.d.i.p. nie wskazują jakichkolwiek wymagań formalnych wniosku. Wniosek o udzielenie informacji publicznej może więc przybrać każdą formę, o ile wynika z niego w sposób jasny, co jest przedmiotem wniosku. Wobec braku jakichkolwiek wymagań formalnych wniosku o udostępnienie informacji publicznej, o istocie takiego wniosku rozstrzygać winna jego treść. W żaden sposób nie dyskwalifikuje natomiast kwalifikacji wniosku, jako wniosku o udostępnienie informacji publicznej, brak wskazania, że wniosek skierowany został w trybie i na zasadach przewidzianych w u.d.i.p. (por. wyrok NSA z dnia 4 listopada 2016 r., I OSK 1621/16, CBOSA).
Przechodząc do analizy przedmiotowej sprawy stwierdzić należy, iż pismem z dnia 4 czerwca 2023 roku przesłanym w formie wiadomości e-mail skarżący wystąpił do Dyrektora Powiatowego Zarządu Dróg w Wieliczce z wnioskiem o udostępnienie informacji publicznej o zakresie wskazanym we wniosku, a opisanym już wyżej. Nie było wątpliwym ani nawet spornym w sprawie, że zakres przedmiotowy i podmiotowy złożonego wniosku mieści się w zakresie regulacji ustawy o dostępie do informacji publicznej (art. 1 ust. 1 w zw. z art. 6 oraz art. 4 u.d.i.p).
Wskazać należy, iż sam organ podzielił prawidłowość powyższego ustalenia, skoro ostatecznie udzielił wnioskodawcy żądanej informacji publicznej, a co potwierdza również w treści odpowiedzi na skargę. W przedmiotowej sprawie zachodzi zatem sytuacja, że podmiot zobowiązany zareagował i podjął działania związane z wnioskiem o udzielenie informacji publicznej przy czym nastąpiło to z przekroczeniem ustawowego 14-dniowego terminu na udzielenie informacji. Wniosek pochodził bowiem z daty 4 czerwca 2023r., odpowiedzi na wniosek zaś udzielono w dniu 3 lipca 2023r. (tj. już po złożeniu skargi na bezczynność datowanej na dzień 30 czerwca 2023r.). Termin 14 dni wynikający z art. 13 ust. 1 udip został przekroczony. Istotne z punktu widzenia właściwego rozstrzygnięcia Sądu w tej sprawie jest jednak również to, że po złożeniu skargi na bezczynność a przed wyrokowaniem w niniejszej sprawie podmiot zobowiązany odpowiedział na wniosek o informację publiczną.
W sprawie nastąpiło więc uchybienie obowiązkowi udostępnienia informacji publicznej w zakreślonym przez ustawę 14-dniowym terminie, przy czym wniosek skarżącego został załatwiony w dniu 3 lipca 2023r. Należało zatem uznać, że w tej dacie stan bezczynności podmiotu zobowiązanego ustał. Nie budzi żadnych wątpliwości, że reakcja podmiotu zobowiązanego w powyższym zakresie wniosku jest właściwa - tj. zgodna z przepisami udip, przewidującymi określone możliwe działania ze strony zobowiązanego w realizacji obowiązku rozpoznania wniosku o udzielenie informacji publicznej.
Wobec udzielenia odpowiedzi na wniosek o udostępnienie informacji publicznej przed wydaniem wyroku w niniejszej sprawie, Sąd nie miał podstaw by zobowiązywać podmiot do wydania w określonym terminie aktu albo do dokonania czynności. W tym zakresie postępowanie sądowe, jako bezprzedmiotowe podlegało umorzeniu na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. - o czym orzeczono w pkt I sentencji wyroku.
Wniosek o udostępnienie informacji publicznej w przedmiotowej sprawie nosi datę 4 czerwca 2023 r. (przy czym organ najwcześniej mógł się zapoznać z jego treścią w dniu 5 czerwca 2023r. – albowiem wniosek został złożony (przesłany meilem) do organu w dniu wolnym od pracy – tj. niedzielę). Odpowiedź na ten wniosek udzielona została dopiero 3 lipca 2023r, a zatem z przekroczeniem 14-dniowego terminu przewidzianego na załatwienie wniosku o udzielenie informacji publicznej. Nastąpiło zatem opóźnienie w załatwieniu wniosku skarżącej, zatem podmiot dopuścił się bezczynności w rozpoznaniu wniosku skarżącego. Podkreślić jednak należy, iż po wpływie skargi na bezczynność w rozpoznaniu wniosku o udzielenie informacji - podmiot zobowiązany udzielił odpowiedzi na ten wniosek. Nastąpiło to co prawda z przekroczeniem ustawowego terminu do załatwienia wniosku, przy czym przekroczenie to było nieznaczne.
W ocenie Sądu zaistniałe opóźnienie w załatwieniu wniosku przy uwzględnieniu całości okoliczności niniejszej sprawy uznać należy za bezczynność bez rażącego naruszeniem prawa. Wskazać też należy, iż bezczynność dotycząca załatwienia wniosku nie wynikała ze zlekceważenia przez podmiot zobowiązany swoich obowiązków związanych z udzieleniem informacji publicznej w powyższym zakresie, lecz z konieczności zebrania danych pozwalających na udzielenie żądanej informacji. W przypadku przekroczenia przez organ/podmiot zobowiązany ustawowego terminu załatwienia sprawy, o tym, czy bezczynność i przewlekłe prowadzenie sprawy przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa, nie decyduje sam tylko przedmiot sprawy, ale wszystkie okoliczności z tym związane, w tym także czas trwania przewlekłości. W niniejszej sprawie biorąc ogół powyższych przesłanek, w szczególności czasookresu opóźnienia oraz działania podmiotu zobowiązanego podjęte na skutek złożonego wniosku - stwierdzić należy, iż bezczynność nie miała charakteru szczególnie kwalifikowanego.
W ocenie Sądu zaistniałe opóźnienie w załatwieniu wniosku uznać należy za bezczynność bez rażącego naruszeniem prawa – o czym orzeczono w pkt II i III wyroku na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 oraz § 1a p.p.s.a.
Jakkolwiek w przedmiotowej sprawie ustalono, że organ dopuścił się bezczynności (która miała miejsce z bez rażącego naruszenia prawa) brak jest podstaw do uwzględnienia wniosku skarżącego o wymierzenie organowi grzywny na podstawie art. 149 § 2 p.p.s.a. Zgodnie z art. 149 § 2 p.p.s.a.: "Sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6". Podkreślić jednak trzeba, że ocena czy zachodzi konieczność przyznania na rzecz skarżącego sumy pieniężnej lub zastosowania grzywny pozostawiona jest uznaniu Sądu, który ma w tym zakresie do wyboru dwa środki o charakterze finansowym, mające na celu dyscyplinowanie organu. Nałożenie grzywny lub przyznanie sumy pieniężnej byłoby uzasadnione w sytuacji, gdy jest to potrzebne dla osiągnięcia celu orzeczenia rozstrzygającego skargę na bezczynność czy przewlekłość, zwalczenia bezczynności organu oraz zdyscyplinowania organu (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 kwietnia 2017 r. sygn. akt I OSK 1506/165).
Ponadto wskazać należy, że grzywna, o której mowa w art. 149 § 2 p.p.s.a., ma charakter fakultatywny. Skoro zatem w sprawie podmiot zobowiązany podjął działania nie ignorując wniosku skarżącego o udzielenie informacji publicznej, i co prawda z opóźnieniem, niemniej jednak udzielił odpowiedzi czyniąc zadość wnioskowi – to odpada przesłanka konieczności dyscyplinowania podmiotu w tej sprawie, skoro sprawa na dzień orzekania przez Sąd została już załatwiona. Nie jest już w tej sytuacji celowym nakładanie grzywny, jako środka mającego doprowadzić do definitywnego załatwienia w/w wniosku.
Zauważyć też należy, iż skarżący właściwie w żaden sposób nie uzasadnił swojej skargi inicjującej niniejsze postępowanie, w zakresie żądania nałożenia grzywny, a aktywność sądu jest w takim przypadku uwarunkowana przede wszystkim wskazaną przez skarżącą argumentacją. W ocenie Sądu z powyższych przyczyn w przedmiotowej sprawie nie było podstaw i konieczności obciążania podmiotu zobowiązanego grzywną, dlatego w tym zakresie skargę należało oddalić – co znalazło odzwierciedlenie w pkt. IV wyroku.
O kosztach orzeczono, na zasadzie art. 200 p.p.s.a. zasądzając kwotę 100 zł, - tj. kwotę opłaty uiszczonej przez skarżącego tytułem wpisu od skargi.