Uzasadnienie
M. C., pismem z dnia 10.12.2010. wniosła skargę na bezczynność Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla powiatu [...] - ziemskiego, podnosząc w uzasadnieniu, że w dniu 26.10.2010 r. złożyła wniosek dotyczący wyjaśnienia nieprawidłowości jakie powstały w czasie użytkowania ruchomości położonej w S. przy ul. [...]. Do chwili obecnej nie uzyskała żadnej merytorycznej odpowiedzi mimo upływu ustawowego terminu.
W odpowiedzi na skargę Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie i podniósł, że:
- - wyrok WSA w Krakowie sygn. akt II SA/Kr 321/08 nie jest prawomocny z uwagi na złożenie skargi kasacyjnej do NSA w Warszawie przez B. M., wyrokiem z dn. 9.10.2009 r., NSA uchylił zaskarżony wyrok WSA i w dniu 07.07.2010 r., Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] odmówiło stwierdzenia nieważności decyzji Burmistrza Miasta i Gminy S. z dn.11.07.2002 r. nr [...].
w związku z decyzją GINB z dn. 26.04.2007 r. (znak:[...]) Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego wydał decyzję nr [...] z dnia 27.01.2009 r. (znak; [...]). W związku ze złożeniem odwołania w dn. 18.02.2009 r. do WINB akta tej sprawy nie zostały zwrócone do dnia dzisiejszego.
niezależnie od powyższego PINB zawiadomieniem z dnia 22.02.2011 r., zawiadomił strony na podstawie art. 61 § 4 kpa o wszczęciu postępowania w sprawie budynku mieszkalno- handlowego na dz. nr [...] w S., własności B. M., które wobec treści przesłanych w dn. 25.01.2011 r. kopii wyroków sądów administracyjnych przez M. C. będzie miało na celu doprowadzenie obiektu do stanu zgodnego z prawem.
Przy piśmie z dnia 21.06.2011 r., skarżąca przesłała kserokopię decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla powiatu [...]-ziemskiego nr [...] z dnia 15.06.2011 r. (znak: PINB –[...]) odmawiającej uchylenia decyzji własnej PINB z dnia 06.06.2005 r. (znak: [...]) udzielającej pozwolenia na częściowe użytkowanie w zakresie parteru budynku mieszkalno-handlowego w S. ul. [...] uzasadniając to iż uchylenie decyzji nie może nastąpić jeżeli od dnia doręczenia tej decyzji upłynęło 5 lat. W ocenie skarżącej jest to istotny dokument świadczący o bezczynności urzędu który wznowił postępowanie w sprawie częściowego odbioru przedmiotowej inwestycji w dn.28.01.2008 r., a zakończył je decyzją nr [...] z dnia 15.06.2011r.(znak: PINB –[...]).
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje.
Zgodnie z art. 52 § 1 ustawy z dnia 30.08.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153 póz. 1270 z późn.zm. - w skrócie p.o.p.s.a.) skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżania jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Do skargi na bezczynność organu mają zastosowanie wszelkie unormowania dotyczące w ogóle warunków wnoszenia skarg do sądu administracyjnego. Jednym z warunków wniesienia skargi do sądu, w myśl wyżej powołanego przepisu, jest "wyczerpanie środków zaskarżania". Takim środkiem odwoławczym jest, zażalenie na nie załatwienie sprawy w terminie (art. 37 § 1 kpa), które składa się do organu administracji publicznej wyższego stopnia.
Skarżąca mimo prawidłowego zawiadomienia nie stawiła się na rozprawie w dniu 20.09.2011 r., więc musiał się Sąd opierać tylko wyłącznie na tym co zostało przedstawione przez strony i co wiadome mu było z urzędu. Z akt sprawy tut. Sądu sygn.akt II SAB/Kr 68/11 wynika, że identyczną skargę wniosła skarżąca, tyle, że w tamtej sprawie działała przez pełnomocnika swego męża. Skarga ta została odrzucona z uwagi na nie wyczerpanie trybu zażalenia na niezałatwienie sprawy w terminie (art. 37 kpa). W sprawie niniejszej - tak jak i w sprawie oznaczonej sygn.akt II SAB/Kr 68/11 -stwierdzono, że skarżąca przed złożeniem skargi nie skorzystała z zażalenie na niezałatwienie sprawy w terminie. Wprawdzie w aktach sprawy znajdują się takie zażalenia z dnia 17.04.2011 r. i z dnia 28.04.2011 r., - ale nie mogą one przesądzać o wyczerpaniu środków zaskarżenia o których mowa w art. 52 § 1 p.o.p.s.a - bowiem pochodzą z daty późniejszej niż data skargi (10.12.2010 r.).
Skoro więc skarżąca nie wyczerpała środków zaskarżenia, o którym wyżej była mowa, należy uznać, że skarga jest niedopuszczalna, co na podstawie art. 58 § 1 pkt. 6 p.o.p.s.a. musi prowadzić do jej odrzucenia.