Uzasadnienie
sygn. akt II SAB/Kr 160/14 Kraków, dnia 31 października 2014 r.
M. W. K. wniósł skargę na bezczynność Dyrektora Zarządu Infrastruktury Komunalnej i Transportu w K. w sprawie wniosku o udostępnienie informacji publicznej oraz przewlekłość postępowania w tym przedmiocie.
Skarga została zarejestrowana pod sygn. akt II SAB/Kr 159/14. Zarządzeniem z dnia 30 maja 2014r. rozłączono sprawy w ten sposób, że sprawa w zakresie dotyczącym skargi na przewlekłość postępowania Dyrektora Zarządu Infrastruktury Komunalnej i Transportu w K. została wyłączona do odrębnego prowadzenia pod sygn. akt II SAB/Kr 160/14.
Zarządzeniem z dnia 2 czerwca 2014 r., sygn. akt II SAB/Kr 160/14, wezwano M. W. K. do uiszczenia wpisu sądowego od skargi na przewlekłość postępowania Dyrektora Zarządu Infrastruktury Komunalnej i Transportu w K., w kwocie 200 zł – w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi.
Na powyższe zarządzenie M. W. K. wniósł zażalenie podnosząc, że złożył jedną skargę w sprawie bezczynności i przewlekłości, która została niezasadnie rozdzielona na dwa postępowania (II SAB/Kr 159/14 oraz II SAB/Kr 160/14). Ponadto wskazał, że skarga o sygn. akt II SAB/Kr 159/14 została już opłacona.
Postanowieniem z dnia 16 października 2014r., sygn. akt I OZ 871/14, Naczelny Sąd Administracyjny uchylił zarządzenie z dnia 2 czerwca 2014r.
Sąd odwoławczy wskazał, że stosownie do art. 199 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednol.: Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm. – dalej p.p.s.a), strony zobowiązane są do ponoszenia kosztów postępowania związanych ze swoim udziałem w sprawie. W przypadku skargi, jako pisma wszczynającego postępowanie w sprawie, na skarżącym spoczywa obowiązek uiszczenia wpisu (art. 230 § 1 i 2 p.p.s.a.). Zgodnie z art. 220 § 1 p.p.s.a. sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata.
W myśl art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a., sądy administracyjne sprawując kontrolę administracji publicznej orzekają w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1- 4a. Z kolei, w art. 149 p.p.s.a. wskazane zostały skutki prawne uwzględnienia tych skarg. Należy zauważyć, że ustawodawca nie zróżnicował konsekwencji prawnych bezczynności organu i przewlekłości postępowania organu. Zarówno w jednej, jak i w drugiej sprawie ustawodawca pozostawił tożsamy środek prawny. Zarzucenie w jednym piśmie bezczynności organu i przewlekłości prowadzonego przez niego postępowania nie stanowi skumulowania dwóch skarg, o ile kwestionowana jest terminowość i sprawność postępowania w zakończeniu tej samej sprawy administracyjnej. W takiej sytuacji dopuszczalność objęcia jedną skargą obu form opieszałości organu inicjuje jedną sprawę sądowoadministracyjną, w której sąd ma obowiązek rozpoznać i rozstrzygnąć spór o legalność braku wydania aktu lub podjęcia czynności.
Pozostaje to w związku z zasadą, że przedmiotem zaskarżenia w konkretnym postępowaniu może być tylko jedna decyzja, postanowienie, inny akt lub podjęta czynność. Liczba zaskarżonych aktów lub czynności determinuje zatem liczbę spraw sądowoadministracyjnych. Przedmiotem postępowania w sprawie ze skargi zarówno na bezczynność, jak i przewlekłość organu stanowi ustalenie, czy zachodzi potrzeba zobowiązania organu do wydania w określonym terminie aktu lub dokonania czynności. W obu przypadkach sąd administracyjny dysponuje tymi samymi środkami prawnymi, ich zastosowanie jest zaś obowiązkowe w razie stwierdzenia jakiejkolwiek postaci niesprawnego funkcjonowania organu, niezależnie od podniesionych w skardze zarzutów i wniosków oraz podstawy prawnej.
Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, w niniejszej sprawie sąd pierwszej instancji nieprawidłowo potraktował skargę M. W. K. na bezczynność i przewlekłość postępowania prowadzonego przez Dyrektora Zarządu Infrastruktury Komunalnej i Transportu w K. w sprawie wniosku z dnia 31 marca 2014 r. o udostępnienie informacji publicznej, jako dwie odrębne skargi. W konsekwencji, nieprawidłowe było zarejestrowanie dwóch odrębnych spraw i wezwanie do uiszczenia odrębnego wpisu sądowego od każdej z tych skarg. Skarga M. W. K. na bezczynność i przewlekłość postępowania organu w przedmiocie wniosku z dnia 31 marca 2014 r. winna być bowiem rozpoznana pod sygn. akt II SAB/Kr 159/14.
Wyrokiem z dnia 22 lipca 2014r., sygn. akt II SAB/Kr 159/14, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie – w punkcie I – umorzył postępowanie w przedmiocie zobowiązania Dyrektora Infrastruktury Komunalnej i Transportu w K. do wydania aktu lub podjęcia czynności w przedmiocie udzielenia informacji publicznej; w punkcie II stwierdził, że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, zaś w punkcie III wyroku zasądził od Dyrektora Infrastruktury Komunalnej i Transportu w K. na rzecz skarżącego M. W. K. kwotę 100 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania, w pozostałym zakresie oddalając wniosek skarżącego o zwrot kosztów postępowania.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
W myśl art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, gdy stało się ono bezprzedmiotowe.
Zgodnie ze stanowiskiem, wyrażonym w niniejszej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 16 października 2014r., sygn. akt I OZ 871/14, sprawa ze skargi M. W. K. na bezczynność i przewlekłość postępowania prowadzonego przez Dyrektora Zarządu Infrastruktury Komunalnej i Transportu w K. nie powinna być rozdzielana. Należało ją rozpoznać jako jedną skargę, pod sygn. akt II SAB/Kr 159/14. Stosownie z art. 190 zd. 1 w zw. z art. 197 § 2 i art. 198, sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Pogląd, wyrażony w postanowieniu Naczelnego Sądu Odwoławczego z dnia 16 października 2014r., sygn. akt I OZ 871/14 jest zatem w niniejszej sprawie wiążący.
Ponieważ skarga M. W. K. została już rozpoznana w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 22 lipca 2014r., sygn. akt II SAB/Kr 159/14, postępowanie w niniejszej sprawie należało uznać za bezprzedmiotowe i umorzyć, wobec czego Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia, za podstawę biorąc art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a.