Uzasadnienie
Pismem z dnia 7 listopada 2011 r. skarżący J. B., reprezentowany przez pełnomocnika adwokat A. K., wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na bezczynność Komornika Sądowego przy Sądzie Rejonowym [...] w Krakowie w zakresie braku udzielenia informacji publicznej.
Pismem z dnia [...] stycznia 2012 r. skarżący J. B. złożył wniosek o cofnięcie skargi i wniósł o umorzenie postępowania sądowego, a także zwrócił się o zasądzenie na jego rzecz kwoty 357 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania.
W uzasadnieniu wniosku o cofnięcie skargi skarżący podniósł, że organ wydał decyzję w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej, a wiec nie jest już w stanie bezczynności. Uzasadniając żądanie zasądzenia kosztów postępowania podniósł, że istnieją podstawy do ich zwrotu w oparciu o art. 201 § 1 P.p.s.a., a koszty te obejmują opłatę sądową, opłatę skarbową i opłatę za czynności adwokacie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), zwanej dalej w skrócie "P.p.s.a.", strona skarżąca może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi jest wiążące dla Sądu poza przypadkiem, gdyby zmierzało ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętej wadą nieważności. Oznacza to, że w przypadku złożenia przez stronę skarżącą wniosku o cofnięcie skargi, obowiązkiem Sądu jest zbadanie, czy uznanie cofnięcia skargi za skuteczne nie spowodowałoby bądź to obejścia prawa bądź utrzymania w mocy decyzji zawierającej przynajmniej jedną z wad określonych w art. 156 § 1 K.p.a.
W rozpatrywanej sprawie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie uznał, że cofnięcie skargi nie spowoduje naruszenia art. 60 P.p.s.a. Cofnięcie skargi dotyczy bowiem – jak podnosi to skarżący - stanu bezczynności organu i cofając skargę skarżący uważa, że stan ten już ustał. Tym samym uznane za zasadnym cofnięcie skargi nie spowoduje utrzymania w mocy decyzji zawierającej jedną z wad wymienionych w art. 156 § 1 K.p.a. lub powodującej obejście prawa. Mając powyższe na uwadze należy uznać, że w tej sprawie cofnięcie skargi jest wiążące dla Sądu. Taka zaś sytuacja oznacza, że bezprzedmiotowym stało się postępowanie sądowe, co z kolei nakłada obowiązek umorzenia tego postępowania wywołanego skargą na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 P.p.s.a.
Stosownie bowiem do art. 161 § 1 pkt 1 P.p.s.a Sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, gdy strona skarżąca skutecznie cofnęła skargę.
Sąd stosownie do art. 232 § 1 pkt 1 P.p.s.a. orzekł o zwrocie skarżącemu kwoty uiszczonego wpisu sądowego w wysokości 100 zł. Sąd nie zasądził zwrotu pozostałej kwoty kosztów postępowania żądanych przez skarżącego, a to dlatego, że podstawą umorzenia postępowania było cofniecie skargi. Art. 201 § 1 P.p.s.a. ma zastosowanie wówczas, gdy sąd umarza postępowanie nie z tej przyczyny, że skarżący cofa skargę, ale z tej przyczyny, że organ administracyjny np. uwzględnił skargę w całości do dnia rozpoczęcia rozprawy (art. 54 § 3 P.p.s.a.). Taka jednak sytuacja w tej sprawie nie miała miejsca, w szczególności Sąd nie badał, czy stanowisko Komornika Sądowego przy Sądzie Rejonowym [...] w Krakowie w zakresie wykonania wniosku skarżącego w przedmiocie dostępu do informacji publicznej stanowi uwzględnienie skargi skarżącego w całości.
Sąd umorzył postępowanie w związku ze skutecznym cofnięciem skargi przez skarżącego, czyli na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 P.p.s.a., a nie z powodu uznania przez organ skargi za zasadnej w całości - co mogłoby skutkować umorzeniem postępowania sądowego na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 P.p.s.a. W związku z powyższym żądanie skarżącego w zakresie przekraczającym kwotę uiszczonego wpisu należało oddalić.
Mając powyższe na uwadze należało, na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 P.p.s.a. oraz art. 232 § 1 pkt 1 P.p.s.a. orzec jak w sentencji postanowienia.