Uzasadnienie
J.S. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na bezczynność [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. w przedmiocie rozpoznania odwołania od decyzji PINB w W. nr [...] z dnia 30 lipca 2015 r. znak. [...].
Skarżący, wnosząc skargę, nie wykazał, że przed wniesieniem skargi na bezczynność wyczerpał tryb określony w art. 37 § 1 K.p.a., tj. że wniósł do organu wyższego stopnia zażalenie na bezczynność.
W związku z tym, zarządzeniem z dnia 4 października 2016 r., skarżący został wezwany do usunięcia braku formalnego skargi – w terminie 7 dni od doręczenia wezwania - pod rygorem odrzucenia skargi – poprzez wykazanie, że przed wniesieniem skargi na bezczynność skarżący wyczerpał tryb określony w art. 37 § 1 K.p.a., tj. że wniósł do organu wyższego stopnia zażalenie na bezczynność.
Powyższe wezwanie zostało doręczone skarżącemu w dniu 11 października 2016 r..
Zakreślony termin do uzupełnienia ww. braku skargi upłynął bezskutecznie z dniem 18 października 2016 r., jednakże ww. brak skargi nie został uzupełniony.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje.
Jak wynika z treści art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.), dalej "P.p.s.a.", dopuszczalność drogi sądowoadministracyjnej jest uzależniona od uprzedniego wyczerpania środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy, stosownie do treści § 2 powyższego przepisu, rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie (art. 52 § 2 P.p.s.a.). Przepisy te wyrażają generalną zasadę, że wniesienie skargi do sądu administracyjnego wymaga uprzedniego uruchomienia środków prawnych dostępnych w administracyjnym toku instancji.
Warunek uprzedniego wyczerpania środków zaskarżenia dotyczy także bezczynności organu, czy przewlekłego prowadzenia postępowania przez organ. Jak wynika bowiem z treści art. 37 § 1 K.p.a. na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35 K.p.a., w przepisach szczególnych, ustalonym w myśl art. 36 K.p.a. lub na przewlekłe prowadzenie postępowania stronie służy zażalenie do organu administracji publicznej wyższego stopnia, a jeżeli nie ma takiego organu – wezwanie do usunięcia naruszenia prawa.
Wobec treści przywołanych przepisów warunkiem wniesienia do sądu administracyjnego skargi na bezczynność organu administracji publicznej jest uprzednie wystąpienie przez stronę skarżącą z zażaleniem na niezałatwienie sprawy w terminie do organu wyższego stopnia nad organem, który, w ocenie strony skarżącej, pozostaje w bezczynności.
Zażalenie takie, zgodnie z art. 37 § 1 K.p.a. i art. 128, art. 129 w zw. z art. 144 K.p.a., powinno być skierowane – za pośrednictwem organu, którego bezczynności zażalenie dotyczy – do organu wyższego stopnia nad organem, który nie załatwił sprawy w terminie i winno z niego wynikać co najmniej niezadowolenie strony ze stanu bezczynności.
Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy należy wskazać, że przedmiotem zaskarżenia jest zarzucana przez skarżącego bezczynność MWINB w K. w sprawie odwołania od decyzji PINB w W. nr [...] z dnia 30.07.2015r. znak.[...].. Skarżący podnosi, że MWINB w K. pozostaje w bezczynności polegającej na niewydaniu kolejnej decyzji na skutek odwołania od decyzji z dnia 30.07.2015 r., wydanej przez PINB w W. W tym miejscu należy zwrócić uwagę, że skarżący, powołując art. 154 § 4 i 6 P.p.s.a., zawarł w skardze wniosek o wymierzenie kary pieniężnej w sprawie przewlekłości prowadzenia postępowania, jednakże z całości treści skargi wynika, że w istocie przedmiotem skargi jest bezczynność (niedziałanie) WINB w K. w sprawie odwołania od decyzji PINB w W. z dnia 30.07.2015r.. Na marginesie zatem Sąd wskazuje, że żądanie oparte na art. 154 P.p.s.a. nie jest adekwatne w niniejszej sprawie, gdyż nie zapadł wyrok w sprawie bezczynności lub przewlekłości dotyczący prowadzonego postępowania, którego niewykonanie mógłby zarzucać skarżący.
Powoływany w treści skargi wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 219/10 z dnia 14.04.2010 r., dotyczy postępowania prowadzonego przed organami architektoniczno-budowlanymi w sprawie wznowienia postępowania.
Przechodząc do meritum niniejszej sprawy należy stwierdzić, że skarżący J.S., przed wniesieniem do Sądu skargi na bezczynność, nie wystąpił z zażaleniem na niezałatwienie w terminie sprawy do organu wyższego stopnia nad [...] Wojewódzkim Inspektorem Nadzoru Budowlanego w K., tj. do Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego w W. W aktach administracyjnych sprawy brak jest informacji, z której wynikałoby wyczerpanie przez skarżącego środków zaskarżenia. Faktu wniesienia do organu wyższego stopnia zażalenia na bezczynność nie wykazał także skarżący, który o wykazanie tego faktu – w terminie 7 dni od doręczenia wezwania - pod rygorem odrzucenia skargi – został wezwany przez Sąd, jednakże wezwanie to, doręczone skarżącemu w dniu 11 października 2016 r., pozostało bez odpowiedzi.
Oznacza to, że skarżący, składając niniejszą skargę do Sądu Administracyjnego w Krakowie, nie wyczerpał przysługującego mu w postępowaniu administracyjnym środka zaskarżenia. Oceniając zarówno treść akt administracyjnych, jak i czynności skarżącego podjęte w niniejszym postępowaniu sądowym, brak jest jakichkolwiek podstaw, by można było wyprowadzić wniosek przeciwny.
W tym miejscu należy zaznaczyć, że z akt administracyjnych sprawy wynika, że zażalenie na przewlekłość postępowania prowadzonego przez [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. wnieśli Z.G. oraz W.C., jednakże nie oznacza to wyczerpania przez skarżącego J.S. środków zaskarżenia, jakie służyły skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie.
Jedynie na marginesie należy zauważyć, że z zażaleniem na bezczynność strona może wystąpić do organu administracji publicznej wyższego stopnia w każdym czasie, a fakt odrzucenia skargi z powodu niedopełnienia tego warunku nie stoi na przeszkodzie ponownemu wystąpieniu ze skargą na bezczynność organu administracji publicznej przez tą samą osobę, jeśli w późniejszym czasie warunek ten zostanie spełniony.
Przesłanki odrzucenia skargi określa natomiast art. 58 § 1 P.p.s.a., który w punkcie szóstym stanowi, że sąd odrzuca skargę, jeżeli jej wniesienie jest "niedopuszczalne z innych przyczyn". Brak wyczerpania środków zaskarżenia stanowi inną przyczynę, o której mowa w ww. przepisie i skutkuje odrzuceniem skargi (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 września 2007 r., sygn. akt II GSK 136/07, LEX nr 374841).
W oparciu o powyższy przepis art. 58 § 1 pkt 6 oraz § 3 P.p.s.a. skarga, jako niedopuszczalna, podlegała odrzuceniu na posiedzeniu niejawnym, o czym Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.