Uzasadnienie
Stosownie do treści art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2017r., poz. 1369 - dalej p.p.s.a.) skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. W myśl art. 52 § 2 p.p.s.a. przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub ponaglenie, przewidziany w ustawie.
Zgodnie z art. 37 § 1 k.p.a. w brzmieniu, obowiązującym do dnia 1 czerwca 2017 r., na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35, w przepisach szczególnych, ustalonym w myśl art. 36 lub na przewlekłe prowadzenie postępowania stronie służy zażalenie do organu wyższego stopnia, a jeżeli nie ma takiego organu - wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Zażalenie, o którym mowa w tym przepisie, uznawano za środek zaskarżenia w rozumieniu art. 52 § 1 p.p.s.a. (zob. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 października 2013 r., sygn. akt I OZ 893/13, Lex Omega nr 1385941).
Wobec tego wniesienie skargi na bezczynność do sądu administracyjnego, nie poprzedzone zażaleniem w trybie art. 37 § 1 k.p.a., powoduje odrzucenie takiej skargi jako niedopuszczalnej na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. Zgodnie z art. 37 § 1 k.p.a. w brzmieniu, nadanym przez ustawę z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 935) stronie służy prawo do wniesienia ponaglenia, jeżeli:
- 1) nie załatwiono sprawy w terminie określonym w art. 35 lub przepisach szczególnych ani w terminie wskazanym zgodnie z art. 36 § 1 (bezczynność);
- 2) postępowanie jest prowadzone dłużej niż jest to niezbędne do załatwienia sprawy (przewlekłość).
Wniesienie skargi na przewlekłość, nie poprzedzone zażaleniem lub (po dniu 1 czerwca 2017 r.) ponagleniem należy uznać za niedopuszczalne.
Niniejsza sprawa została wszczęta wskutek skargi Przedsiębiorstwa [...] sp. z o.o. w Z. na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Burmistrza Miasta Z. w przedmiocie wykreślenia budynku z gminnej ewidencji zabytków, wniesionej dnia 9 czerwca 2017 r. W wykonaniu zarządzenia z dnia 19 lipca 2017 r. strona skarżąca została wezwana do wykazania, że przed wniesieniem skargi wyczerpała tryb określony w art. 37 § 1 k.p.a. W odpowiedzi skarżąca spółka przedłożyła pismo z dnia 23 czerwca 2017 r., skierowane do Wojewody [...]. Było ono zatytułowane "skarga", dotyczyło jednak przewlekłego prowadzenia postępowania przez Burmistrza Miasta Z. i zawierało m. in. wniosek o zobowiązanie tego organu do wydania odpowiedniego aktu administracyjnego we wskazanym terminie. Z uwagi na treść i zakres żądania pismo to należy uznać bądź za zażalenie w rozumieniu art. 37 § 1 k.p.a. w brzmieniu sprzed 1 czerwca 2017 r, bądź za ponaglenie w rozumieniu art. 37 § 1 k.p.a. w brzmieniu obowiązującym od tej daty.
Niemniej jednak środek zaskarżenia został wniesiony już po złożeniu skargi na przewlekłość do sądu administracyjnego. Oznacza to, że skarga została wniesiona bez wyczerpania środków zaskarżenia, a jako taka jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu.
Na marginesie należy wyjaśnić, że Sąd nie mógł uczynić zadość wnioskowi, zawartemu w piśmie strony skarżącej z dnia 2 sierpnia 2017 r., zgodnie z którym w razie przeszkód w rozpatrzeniu skargi spółka wnosiła, aby to pismo potraktować jako kolejną skargę na przewlekłość. Skarga do sądu administracyjnego jest środkiem sformalizowanym, winna być wnoszona za pośrednictwem organu administracji (art. 54 § 1 p.p.s.a.), który może we własnym zakresie taką skargę uwzględnić (54 § 3 p.p.s.a.). Brak zatem przeszkód, by strona skarżąca wniosła taką skargę z zachowaniem ustawowego trybu, tym bardziej, że środki zaskarżenia już wyczerpała wnosząc pismo z dnia 23 czerwca 2017 r.
Uwzględniając,że skarga została wniesiona bez uprzedniego wyczerpania środków zaskarżenia i wobec tego była niedopuszczalna, Sąd orzekł jak w sentencji, za podstawę przyjmując art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a.