Uzasadnienie
W dniu 24 maja 2017 r. do Dyrektora Tatrzańskiego Parku Narodowego drogą elektroniczną wpłynął wniosek L. Z. o udostępnienie informacji publicznej poprzez przesłanie na piśmie oraz za pośrednictwem poczty elektronicznej informacji o nazwie i siedzibie podmiotu badającego sprawozdanie finansowe Tatrzańskiego Parku Narodowego w Zakopanem za rok 2016 r.
W dniu 20 czerwca 2017 r. (data wpływu 23 czerwca 2017 r.) L. Z. złożył skargę na bezczynność Dyrektora Tatrzańskiego Parku Narodowego w Zakopanem w zakresie rozpatrzenia ww. wniosku.
Pismem z dnia 21 czerwca 2017 r. (data wpływu 26 czerwca 2017 r.) L. Z. cofnął skargę na bezczynność.
Kolejnym pismem z dnia 21 czerwca 2017 r. wnioskodawca wniósł ponaglenie do Dyrektora Tatrzańskiego Parku Narodowego w Zakopanem w związku z niezałatwieniem w terminie wniosku z dnia 24 maja 2017 r.
Pismem z dnia 22 czerwca 2017 r. (data wpływu 26 czerwca 2017 r.) L. Z. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie za pośrednictwem Dyrektora Tatrzańskiego Parku Narodowego w Zakopanem skargę na bezczynność Dyrektora Tatrzańskiego Parku Narodowego w Zakopanem w rozpatrzeniu wniosku z dnia 24 maja 2017 r. o udostępnienie informacji publicznej, zarzucając Dyrektorowi Tatrzańskiego Parku Narodowego w Zakopanem naruszenie przepisów art. 13 ust. 1 i 2 w zw. z art. 1 ust. 1 oraz art. 2 ustawy o dostępie publicznej.
Skarżący podał, że pomimo upływu terminu, o którym mowa w art. 13 ust. 1 ww. ustawy, żądane informacje nie zostały udostępnione. W okresie tym Dyrektor Tatrzańskiego Parku Narodowego w Zakopanem nie zawiadomił też skarżącego o przyczynach niedotrzymania terminu.
Mając na uwadze powyższe L. Z. wniósł o zobowiązanie Dyrektora Tatrzańskiego Parku Narodowego w Zakopanem do udzielenia informacji publicznej zgodnie z wnioskiem z dnia 24 maja 2017 r. w terminie 7 dni od daty uprawomocnienia się wyroku; stwierdzenie, że bezczynność Dyrektora Tatrzańskiego Parku Narodowego w Zakopanem miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa; zasądzenie od Dyrektora Tatrzańskiego Parku Narodowego w Zakopanem grzywny w wysokości 2000 zł oraz kosztów postępowania według norm przepisanych.
W odpowiedzi na skargę Dyrektor Tatrzańskiego Parku Narodowego wniósł o umorzenie postępowania, stwierdzenie, że bezczynność Dyrektora Tatrzańskiego Parku Narodowego nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa i obciążenie skarżącego kosztami postępowania.
Organ podał, że o przedmiotowym wniosku dowiedział się dopiero w dniu 23 czerwca 2017 r.(w dniu doręczenia skargi). Po sprawdzeniu elektronicznej skrzynki pocztowej okazało się, że wniosek został zakwalifikowany do zbioru "SPAM". Nadto w okresie od 29 maja 2017 r. do dnia 26 czerwca 2017 r. Dyrektor Tatrzańskiego Parku Narodowego przebywał na urlopie wypoczynkowym i nie miał możliwości kontrolowania zawartości skrzynki elektronicznej. Pismem z dnia 30 czerwca 2017 r. udzielono skarżącemu żądanej informacji.
Wedle organu opóźnienie w udzieleniu żądanych informacji nie było spowodowane celowym działaniem, a wnikało z nieprawidłowego zakwalifikowania wiadomości e-mail skarżącego do zbioru "SPAM" przez system informatyczny. Wprawdzie 14 – dniowy termin do załatwiania sprawy w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej upłynął w dniu 7czerwca 2017 r., to jednak Dyrektor Tatrzańskiego Parku Narodowego przesłał żądane informacje niezwłocznie po otrzymaniu skargi. Nie można więc stwierdzić rażącego naruszenia prawa.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył:
Zgodnie z art. 14 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku. Niewątpliwie terminu tego nie dochował Dyrektor Tatrzańskiego Parku Narodowego w załatwieniu wniosku skarżącego, popadając w stan bezczynności, utrzymujący się w dniu wniesienia skargi.
Stan ten ustał chwilą udzielenia skarżącemu żądanej informacji, co nastąpiło po wniesieniu skargi. W konsekwencji postępowanie sądowe jako bezprzedmiotowe zostało umorzone na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnym (ppsa).
Zgodnie z art. 149 § 1a w/w ustawy sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy jednocześnie stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Sąd fakt bezczynności stwierdził, choć nie ocenił tego stanu jako rażąco naruszającego prawo. Ustawa nie reguluje przesłanek takiej oceny, niewątpliwie jednak kryteria muszą nawiązywać do okoliczności danej sprawy.
Jakkolwiek organu nie zwalnia z odpowiedzialności brak należytej kontroli skrzynki "spam", to jednak należy uwzględnić to, że reakcja na wniosek skarżącego nastąpiła bezzwłocznie po faktycznym ujawnieniu faktu złożenia wniosku i jego treści oraz że od daty złożenia wniosku do daty udzielenia odpowiedzi upłynął okres nieco przekraczający 1 miesiąc. Organowi nie można zarzucić działania celowo opieszałego, lekceważącego czy nacechowanego niedbalstw. Nie ma zdaniem Sądu podstaw do przyjęcia, nawet przy uwzględnieniu specyfiki postępowania w sprawach o udostepnienie informacji publicznej, że stwierdzona bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa, nie ma też uzasadnienia dla wymierzenia organowi grzywny. Dlatego na podstawie art. 149 § § 1 i 2 ppsa orzeczono jak w pkt II i III wyroku.
Rozstrzygnięcie o kosztach postępowania nastąpiło na podstawie art. 200 w/w ustawy.