Uzasadnienie
Zgodnie z treścią art. 53 § 2b ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (zwanej dalej p.p.s.a.), który wszedł w życie 1 czerwca 2017 roku, skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania można wnieść w każdym czasie po wniesieniu ponaglenia do właściwego organu.
Zgodnie natomiast z art. 37 § 1 k,p.a. (w wersji obowiązującej od dnia 1 czerwca 2017 roku) stronie służy prawo do wniesienia ponaglenia, jeżeli: 1) nie załatwiono sprawy w terminie określonym w art. 35 lub przepisach szczególnych ani w terminie wskazanym zgodnie z art. 36 § 1 (bezczynność);
- 2) postępowanie jest prowadzone dłużej niż jest to niezbędne do załatwienia sprawy (przewlekłość). W myśl art. 37 § 3 k.p.a., ponaglenie wnosi się: 1) do organu wyższego stopnia za pośrednictwem organu prowadzącego postępowanie;
- 2) do organu prowadzącego postępowanie - jeżeli nie ma organu wyższego stopnia.
Z treści powołanych przepisów wynika jednoznacznie, że w stanie prawnym obowiązującym od 1 czerwca 2017 roku wniesienie ponaglenia stanowi niezbędny warunek poprzedzający wniesienie skargi do wojewódzkiego sądu administracyjnego na bezczynność i przewlekłość organu administracji publicznej.
W przedmiotowym wypadku, skarżący wniósł skargę na bezczynność Wojewody w dniu 31 sierpnia 2018 roku, czyli po ponad roku od czasu wejścia w życie w/w przepisów. Zarządzeniem z dnia 8 października 2018 roku, pełnomocnik skarżącego został wezwany do wykazania wyczerpania trybu określonego w art. 37 § 1 k.p.a. pod rygorem odrzucenia skargi. W odpowiedzi na wezwanie pełnomocnik skarżącego przedłożył odpis wniesionego do Ministra Infrastruktury i Budownictwa zażalenia z dnia 2 marca 2018 roku na niezałatwienie sprawy przez Wojewodę.
Z odpowiedzi udzielonej na wezwanie Sądu jak i akt sprawy wynika zatem, iż skarżący nie poprzedził skargi wniesieniem ponaglenia.
Podkreślić przy tym należy, że od 1 czerwca 2017 roku wniesienie skargi na bezczynność musi być poprzedzone wniesieniem ponaglenia, a nie zażalenia. Środków tych nie można stosować fakultatywnie albowiem ponaglenie nie jest takim środkiem zaskarżenia, jak w piśmiennictwie i orzecznictwie na tle poprzedniego stanu prawnego określano zażalenie na niezałatwienie sprawy w terminie lub przewlekłość postępowania. W doktrynie ponaglenie określa się bowiem jako podanie (żądanie) o rozpatrzenie sprawy bezczynności organu lub sprawy przewlekłości postępowania przez właściwy organ administracji publicznej. (Jaśkowska Małgorzata, Wilbrandt-Gotowicz Martyna, Wróbel Andrzej, Komentarz aktualizowany Kodeksu postępowania administracyjnego, LEX/el. 2018 - komentarz, stan prawny: 4 września 2018 r).
W tym stanie rzeczy należy uznać, że skarżący reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, nie wyczerpał przed wniesieniem skargi obligatoryjnego trybu o jakim stanowi art. 53 § 2b p.p.s.a., a zatem jego skarga jako niedopuszczalna podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., o czym orzeczono w punkcie I postanowienia. O zwrocie wpisu orzeczono w punkcie II postanowienia na podstawie art. 232 § 1 pkt. 1 p.p.s.a.