Uzasadnienie
Postępowanie sądowe w niniejszej sprawie zostało wszczęte na skutek skargi M. K. na bezczynność Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. w przedmiocie stwierdzenia samowoli budowlanej.
W wykonaniu zarządzenia z dnia 14 kwietnia 2010 roku skarżąca została wezwana do usunięcia braków formalnych skargi poprzez wykazanie zaskarżenia w trybie administracyjnym bezczynności organu, a nadto do uiszczenia wpisu od skargi w wysokości 100 zł – w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi. Wezwanie zostało doręczone M. K. 22 kwietnia 2010 roku. We wskazanym terminie skarżąca nie wykazała, że bezczynność organu została zaskarżona w trybie administracyjnym. Nadto do dnia 14 czerwca 2010 roku żądana kwota wpisu nie wpłynęła na konto Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Stosownie do treści art. 52 ustawy 30 sierpnia 2002r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U Nr 153, poz. 1270 z późn. zm. - oznaczanej dalej jako p.p.s.a.), skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie. Art. 37 § 1 k.p.a. przewiduje możliwość wniesienia przez stronę postępowania zażalenia na nie załatwienie sprawy w terminie przez organ administracji publicznej. Zażalenie to służy do organu administracyjnego wyższego stopnia nad organem pozostającym w bezczynności. Zażalenie, o jakim mowa w art. 37 § 1 k.p.a., jest środkiem zaskarżenia przewidzianym w art. 52 § 2 p.p.s.a., który skarżący musi wyczerpać, by móc skutecznie wnieść skargę do sądu administracyjnego. Niewyczerpanie środków zaskarżenia sprawia, że wniesienie skargi nie jest dopuszczalne i obliguje sąd administracyjny do jej odrzucenia, co wynika z art. 58 pkt 6 p.p.s.a.
Ponadto, stosownie do treści art. 214 § 1 o p.p.s.a., do uiszczania kosztów sądowych obowiązany jest ten, kto wnosi do sądu pismo podlegające opłacie lub powodujące wydatki, zaś w myśl art. 220 § 1 zdanie pierwsze i drugie p.p.s.a. - sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata; w tym przypadku, z zastrzeżeniem § 2 i 3, przewodniczący wzywa wnoszącego pismo, aby pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania uiścił opłatę w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania, przy czym w sytuacji nieopłacenia skargi § 3 art. 220 p.p.s.a. przewiduje jako skutek powyższego jej odrzucenie. Siedmiodniowy termin określony w art. 220 § 1 p.p.s.a. dla wykonania obowiązku opłacenia skargi jest terminem ustawowym, którego niezachowanie powoduje w myśl art. 85 p.p.s.a. bezskuteczność dokonanej po terminie czynności, co także prowadzi do odrzucenia skargi.
Skarżąca nie wykazała, aby został wyczerpany tryb określony w art. 52 p.p.s.a. Nie złożenie zażalenia we właściwym, wskazanym w art. 37 § 1 k.p.a. trybie przed wniesieniem skargi na bezczynność do sądu sprawia, że jest ona niedopuszczalna. Dodatkowym powodem odrzucenia skargi jest nie uiszczenie w terminie wpisu sądowego.
Mając na uwadze powyższe należało orzec jak w sentencji, za podstawę przyjmując art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. oraz art. 220 § 1 i § 3 p.p.s.a.