Uzasadnienie
Skarżąca wniosła skargę na bezczynność Wojewody.
Podniosła, iż bezczynność Wojewody polega na niewykonaniu decyzji Głównego Geodety Urzędu Wojewódzkiego w T. z dnia [...] stycznia 1986 r. utrzymanej w mocy decyzją Ministra Rolnictwa z 12 stycznia 1987 r. tj. braku zlecenia, mimo takiego obowiązku, wykonania korekty w ewidencji gruntów i braku skorygowania zaświadczeń wydanych do Sądu Rejonowego w S. z dnia 22 lutego 1986 r. dotyczącego księgi wieczystej nr [...] i zaświadczenia z dnia 8 czerwca 1988r. dotyczącego księgi wieczystej nr [...] - na podstawie ww. decyzji.
Na wezwanie Sądu do wykazania - pod rygorem odrzucenia skargi - że występowała do organu wyższego stopnia z zażaleniem na niezałatwienie sprawy w terminie /art. 37 kpa /, skarżąca przedstawiła kopię telegramu z 19 czerwca 2002r. skierowanego do Wojewody o podjęcie skutecznego działania w sprawie m.in. niewpisania jej jako właścicielki działek "1" i "2" zgodnie z decyzją z dnia 5 stycznia 1986 r. i decyzją Ministra Rolnictwa z 12 stycznia 1987 r. oraz przesłane, w odpowiedzi na powyższe, pismo Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego z dnia 18 lipca 2002r., w którym podniesiono, iż wyczerpującą informację skarżąca uzyskała już w piśmie Starostwa Powiatowego w S. z dnia 18 kwietnia 2002r.
Ponadto skarżąca przedłożyła wcześniejszą odpowiedź Wojewody z dnia 4 października 2000 r. na jej zażalenie z dnia 28 sierpnia 2000r. na niezałatwienie w terminie przez Starostę S. m.in. wniosku z dnia 11 września 2000 r. o zmianę w ewidencji gruntów miasta S. w odniesieniu do nieruchomości oznaczonej numerem działki "2", z której wynika, iż Wojewoda nie stwierdził bezczynności Starosty.
Na rozprawie w dniu 6 kwietnia 2005 r. skarżąca przedstawiła kserokopie pism z Ministerstwa Rolnictwa, Leśnictwa i Gospodarki Żywnościowej z 7.11.1988 r. i 16.01.1989 r. Nie dotyczą one jednak zażalenia K.M. na bezczynność Wojewody złożonego w trybie art. 37 kpa.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Z bezczynnością organu administracji publicznej mamy do czynienia wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ ten nie podał żadnej czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie, ale - mimo istnienia ustawowego obowiązku nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu lub nie podjął stosownej czynności (por: wyrok NSA z dnia 19 lutego 1999 r., IV SAB 153/98).
Warunkiem jednak merytorycznego rozpoznania skargi na bezczynność organu administracyjnego jest wyczerpanie przewidzianych prawem środków zaskarżenia, co w przedmiotowej sprawie oznacza, iż przed wniesieniem skargi na bezczynność organu, strona winna złożyć do organu administracji publicznej wyższego stopnia zażalenie na niezałatwienie sprawy w terminie, zgodnie z art. 37 kpa.
Wobec niespełnienia powyższego warunku, orzeczono jak w sentencji na podstawie art. 58 w zw. z art. 52 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) w zw. z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002r. Nr 153 poz. 1271 z późn. zm.).