Uzasadnienie
We wniosku z dnia 7 września 2020 r. (data wpływu do organu 8 września 2020 r.) skierowanym do Burmistrza Miasta A. F. domagał się udzielenia informacji publicznej, poprzez udzielenie odpowiedzi czy mgr A. D. przeszła szkolenie przygotowujące do służby w administracji publicznej, a jeśli tak to w jakiej dacie.
W odpowiedzi na powyższe, pismem z dnia 23 września 2020 r. ([...]) Sekretarz Miasta Z. wyjaśnił, że dokumenty związane z nawiązaniem i rozwiązaniem oraz przebiegiem stosunku pracy, a także ich treść nie mają związku z prawem publicznym i jako akty charakterystyczne dla prawa pracy są objęte stosunkiem pracy łączącym pracownika z pracodawcą. Nie mają zatem elementów publicznych. Dlatego też kwestie dotyczące udostępnienia treści, o której wskazanie wniesiono w ww. wniosku, nie stanowią informacji publicznej w rozumieniu ustawy o dostępie do informacji publicznej.
A. F. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na "decyzję Burmistrza Miasta z dnia 23 września 2020 r." jako naruszającą praworządność.
Skarżący podniósł, że informacja udzielona w piśmie z dnia 23 września 2020 roku nie jest prawdziwa. Jako kontrargument dla treści decyzji, o której mowa powyżej podał skarżący, że Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Z. w piśmie z dnia 15 września 2020 roku wskazał, że informacja dotycząca szkolenia stanowi informację publiczną w rozumieniu art. 1 ust. 1 w związku z art. 6 ust. 1 pkt 2 lit. d ustawy z dnia 6 września 2001 roku o dostępie do informacji publicznej. Kserokopię tego pisma przedłożono jako załącznik.
Skarżący wniósł o zobowiązanie Burmistrza Miasta do udzielenia informacji publicznej określonej we wniosku z dnia 7 września 2020 r., która wpłynęła do organu w dniu 8 września 2020 r.; nałożenie na Burmistrza Miasta kary grzywny w wysokości 1.000 zł; zasądzenie zwrotu kosztów postępowania.
W odpowiedzi na skargę, którą organ potraktował jako skargę na bezczynność Burmistrz Miasta wniósł o jej oddalenie, ewentualnie o stwierdzenie, że bezczynność Burmistrza Miasta nie miała miejsca z rażącym naruszenie prawa oraz o niewymierzanie organowi grzywny określonej w art. 154 §6 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ani o nieprzyznanie od organu na rzecz skarżącego sumy pieniężnej do wysokości połowy kwoty określonej w ww. przepisie.
Wskazał Burmistrz, że skoro skierował do wnioskodawcy pismo z 23 września 2020 r., znak: [...], w którym ustosunkował się do wniosku z dnia 7 września, to nie można uznać, że nie podjął żadnych czynności w 14 — dniowym terminie, określonym w art. 13 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Jednocześnie organ wskazał, że bezczynność organu na gruncie ustawy o dostępie do informacji publicznej polega na tym, że organ zobowiązany do podjęcia czynności materialno-technicznej w przedmiocie informacji publicznej, takiej czynności nie podejmuje.
Wyjaśnił organ, że o zakwalifikowaniu określonej informacji jako podlegającej udostępnieniu decyduje kryterium rzeczowe, tj. treść i charakter informacji. Kryteria określające, że żądana informacja ma charakter publiczny zawarto w art. 6 ustawy o dostępie informacji publicznej statuującego rodzaje informacji, które dotyczą spraw publicznych. Przepis ten jest rozwinięciem art. 1 ww. ustawy łączącego pojęcie informacja publicznej z pojęciem sprawy publicznej, a zatem przedmiotem informacji musi być sprawa publiczna związana funkcjonowaniem Państwa.
Zdaniem organu sprawami takimi nie są konkretne i indywidualne sprawy osób fizycznych, także informacje związane z nawiązaniem i rozwiązaniem oraz przebiegiem stosunku pracy. Nie mają one bowiem związku z prawem publicznym i jako elementy charakterystyczne dla prawa pracy są objęte stosunkiem pracy łączącym pracownika z pracodawcą. Nie mają zatem elementów publicznych. Dlatego też kwestie dotyczące udostępnienia treści, o które wnoszono we wniosku z dnia 7 września 2020 r. nie stanowią informacji publicznej w rozumieniu ustawy o dostępie do informacji publicznej.
Na marginesie wskazano, że przepisy prawa nie przewidują szkolenia przygotowującego do służby w administracji publicznej, o którym mowa we wniosku z dnia 7 września 2020 r.
W piśmie procesowym z dnia 30 stycznia 2020 r. (data wpływu do Sądu 21 grudnia 2020 r.) skarżący uzupełnił skargę.
Zaskarżając bezczynność organu skarżący wniósł o:
- - uwzględnienie uzupełnienia skargi i dokonanie kontroli postępowania, którego dotyczy skarga;
- - orzeczenie, czy bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa, mimo że będą podstawy do umorzenia postępowania sądowego w zakresie dotyczącym zobowiązania organu do dokonania czynności, jeśli taka zostanie dokonana przez organ po wniesieniu skargi do sądu;
- - orzeczenie o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 ppsa lub przyznanie na rzecz skarżącego od Burmistrza Miasta sumy pieniężnej w wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 ppsa;
- - zasądzenie na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania.
Zdaniem skarżącego z przedstawionych w sprawie okoliczności wynika, że istnieje uzasadniona konieczność zastosowania wobec organu w niniejszej sprawie dodatkowych środków dyscyplinująco – represyjnych.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje
Bezczynność podmiotu zobowiązanego do udzielenia informacji publicznej ma miejsce wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie podmiot ten nie podjął żadnych czynności w sprawie lub prowadził postępowanie, ale mimo istnienia ustawowego obowiązku nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu, albo nie podjął stosownej czynności.
W sprawach dostępu do informacji publicznej zakres przedmiotowy wyznacza pojęcie informacji publicznej (art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 o dostępie do informacji publicznej – Dz.U.2020.2176 t.j.), zaś zakres podmiotowy - wykonywanie zadań publicznych przez adresata wniosku (art. 4 ust. 1 tej ustawy). Rzeczą organu, do którego wpływa wniosek o udostępnienie informacji publicznej jest załatwienie go w przepisany sposób, czyli udostępnienie informacji, jeśli ją wytworzył bądź jest w jej posiadaniu, albo wydanie decyzji o odmowie lub umorzeniu postępowania z przyczyn uregulowanych ustawą, albo wreszcie poinformowanie, że żądane dane nie stanowią informacji publicznej w rozumieniu ustawy. Termin do załatwienia sprawy, stosownie do przepisu art. 13 ust 1 ustawy wynosi, – co do zasadny – maksymalnie 14 dni.
Poza sporem w niniejszej sprawie pozostaje, że spełniony został zakres podmiotowy ustawy o dostępie do informacji publicznej. Zgodnie z art. 4 ust. 1 pkt 1) ustawy obowiązane do udostępniania informacji publicznej są organy władzy publicznej. W rozumieniu powyższego przepisu Burmistrz jest podmiotem zobowiązanym do udostępnienia informacji publicznej.
Ustawa o dostępie do informacji publicznej statuuje w art. 1 ust. 1, że każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną. Tę ogólną definicję doprecyzowuje art. 6 ust. 1 ustawy, który wymienia rodzaje spraw, jakich mogą dotyczyć informacje o charakterze informacji publicznych, czyniąc to również w sposób otwarty, czemu służy zwrot "w szczególności". Z art. 6 ust. 1 pkt 3 ww. ustawy wynika, że informacją publiczną jest m.in. informacja o zasadach funkcjonowania podmiotów wykonujących zadania publiczne.
Doktryna oraz orzecznictwo sądowe, w oparciu o ogólną formułę ustawy o dostępie do informacji publicznej, a także regulacje art. 61 ust. 1 i 2 Konstytucji RP (konstytucyjną konstrukcję prawa do informacji), przyjmuje szerokie rozumienie pojęcia "informacja publiczna". Za taką uznaje się każdą informację wytworzoną przez władze publiczne, przez osoby pełniące funkcje publiczne oraz inne podmioty, które gospodarują mieniem publicznym, jak również informację odnoszącą się do wspomnianych władz, osób i innych podmiotów, niezależnie od tego, przez kogo zostały wytworzone. Pojęcie informacji publicznej odnosi się zatem do wszelkich faktów dotyczących spraw publicznych i tych, które odnoszą się do publicznej sfery działalności.
Fachowe przygotowanie osób zatrudnionych w urzędzie miasta, zakres ich szkoleń jest w istocie in formacją o działalności podległego Burmistrzowi Urzędu. Żądana informacja mieści się w szeroko rozumianym pojęciu informacji publicznej. Bez znaczenia dla uznania takich danych za informację publiczną jest okoliczność, czy dotyczą one pracownika zatrudnionego na stanowisku pomocniczym związanym jedynie z obsługą urzędu, czy osoby pełniącej funkcję publiczną. To ma bowiem jedynie znaczenie dla zakresu ochrony wynikającej z art. 5 ust. 2 udip.
Stwierdzając, że żądana informacja nie jest informacją publiczną, organ skupił się na jej "osobowym" aspekcie, tracąc z pola widzenia opisane okoliczności i nie uwzględniając faktu, że ustawa o dostępie do informacji publicznej zawiera inne instrumenty pozwalające na ochronę prywatności. Udzielając ochrony przewidzianej przepisem art. 5 ust. 2 tej ustawy organ zobowiązany jest do wydania stosownej decyzji. Taka decyzja w sprawie nie została wydana, a informacja nie została udostępniona.
Z tych względów, na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zobowiązano Burmistrza do dokonania czynności lub wydania decyzji.
Rozpoznając wniosek organ zwróci uwagę na konieczność wykazania czy A. D. jest osobą, o której mowa w art. 5 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej (osobą pełniącą funkcje publiczne, mającą związek z pełnieniem tych funkcji).
Sąd uznał, że stwierdzona bezczynność organu nie miała charakteru rażącego naruszenia prawa. Orzeczenie rażącego naruszenia prawa jest zastrzeżone dla najbardziej jaskrawych przypadków długotrwałej bierności organów. Taka sytuacja nie miała miejsca w niniejszej sprawie. Przyjąć należy, że odmowa udzielenia informacji nie była skutkiem celowego działania, czy lekceważenia podmiotu wnioskującego, a wynikała z błędnie przyjętego założenia co do charakteru żądanej informacji. Z tych też powodów oddalono wnioski skarżącego o nałożenie na organ grzywny oraz o przyznanie sumy pieniężnej, uznając, że nie ma podstaw do zastosowania przepisu art. 149 § 2 ppsa.
O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 ppsa.