Uzasadnienie
W dniu 15 października 2011 r. J.J. drogą elektroniczną zwrócił się do Urzędu Miasta B. o udostępnienie informacji publicznej w postaci wykazu uchwał rady Miasta B. za lata 1990-2001 oraz wykazu uchwał Zarządu Miasta B. za lata 1990-2002.
W odpowiedzi przekazanej również drogą elektroniczną wnioskujący został poinformowany, że rejestry w formie papierowej zostały przekazane do archiwum zakładowego. Przygotowanie rejestrów w formie elektronicznej wymagałoby przetworzenia informacji, a to następuje wówczas, kiedy jest to szczególnie istotne dla interesu publicznego. W związku z powyższym wezwano wnioskującego o wskazanie w terminie 14 dni szczególnie istotnego interesu publicznego.
W polemice z tym stanowiskiem J.J. wskazał, że w opisanych okolicznościach może chodzić co najwyżej o techniczne przekształcenie, a nie przetworzenie żądanej informacji.
Ostatecznie w piśmie z dnia 31 października 2011 r. Burmistrz Miasta B. poinformował J.J., że nie ma możliwości przekazania informacji w formie elektronicznej, bowiem urząd nie dysponuje odpowiednim urządzeniem technicznym, oraz że istnieje możliwość zapoznania się z wszystkimi posiadanymi rejestrami w siedzibie Urzędu Miasta. Powiadomił, że w ogóle nie posiada rejestru uchwał Zarządu Miasta. Zaproponował wydanie kserokopii kart rejestrów uchwał Rady Miejskiej za lata 1994-2002 za opłatą w kwocie 32 zł. Stwierdził, że rejestr uchwał Rady Miejskiej z lata 1990-1994 r. jest w bardzo złym stanie, co uniemożliwia jego skserowanie. Pouczył wnioskującego, że jeśli w terminie 14 dni nie złoży wniosku o udostępnienie informacji we wskazanej formie, postępowanie na podstawie art. 14 ust. 2 i art. 15 ustawy z dnia 6 września 2002 r. o dostępie do informacji publicznej zostanie umorzone.
W dniu 3 listopada 2011 r. J.J. wniósł o przesłanie "wnioskowanych materiałów w formie kserokopii".
W skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skardze J.J. zarzucił bezczynność Burmistrza Miasta B. w załatwieniu jego wniosku z dnia 15 października 2011 r. Skarżący podał, że w dniu 16 listopada 2011 r. udostępniono mu tylko część informacji w postaci wykazu uchwał rady Miejskiej z lat 1994-2002, w pozostałym zaś zakresie informacja nie została udostępniona ani nie została wydana odpowiednia decyzja.
W odpowiedzi na skargę Burmistrz Miasta B. wniósł o oddalenie skargi. Co do rejestru uchwał Zarządu Miasta wskazał, że przekazanie informacji o braku takiego dokumentu było wystarczające. Co do rejestru uchwał Rady Miejskiej z lat 1990 – 1994 r. podniósł, że skarżący wyrażając zgodę na przesłanie kserokopii rejestru z lat 1994 – 2002, nie odniósł się do propozycji udostępnienia do wglądu pozostałego rejestru. Brak reakcji skarżącego został odczytany jako jego zgoda na zapoznanie się z tym rejestrem w Urzędzie, nie było więc podstawy do wydania decyzji na podstawie art. 14 ust. 2 ustawy.
W piśmie z dnia 25 stycznia 2012 r. J.J. poddał w wątpliwość to, czy dokumenty znajdują się w stanie uniemożliwiającym ich kserowanie, zarzucił, że zły stan dokumentów nie może być podstawą nieudostępnienia informacji publicznej. Podniósł też, że jeśli Urząd nie dysponuje rejestrem uchwał Zarządu, to winien wykaz taki sporządzić.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył:
Skarga tylko w części zasługuje na uwzględnienie.
Zdaniem skarżącego jego wniosek z dnia 15 października 2011 r. nie został załatwiony w zakresie wykazu uchwał Rady Miejskiej z lat 1990-1994, oraz wykazu uchwał Zarządu Miasta z lat 1990 – 2002.
Bezczynność organu administracji publicznej ma miejsce wówczas, kiedy w prawnie ustalonym terminie organ ten nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie, ale - mimo istnienia ustawowego obowiązku - nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu albo nie podjął stosownej czynności.
Zgodnie z art. 4 ust. 3 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej obowiązane do udostępniania informacji publicznej są wskazane ustawą podmioty będące w posiadaniu takich informacji. Prawo dostępu do informacji publicznej obejmuje prawo żądania udzielenia informacji o określonych faktach i stanach istniejących w chwili udzielania informacji. Wniosek zainteresowanego rodzi po stronie dysponenta informacji obowiązek jej udostępnienia w sytuacji, gdy owa informacja publiczna znajduje się w jego posiadaniu. W sytuacji, gdy organ nie posiada żądanej informacji, nie można zobowiązać go do jej udzielenia.
W załatwieniu wniosku skarżącego w zakresie wykazu uchwał zarządu Miasta Burmistrz nie pozostawał bezczynny. Poinformował bowiem skarżącego, że wykazu takiego nie posiada. Wiarygodności tej informacji nie można podważyć, zwłaszcza w kontekście gotowości tego organu do udostępnienia innych żądanych wykazów.
Nie sposób też uznać za uzasadniony pogląd skarżącego, że organ winien był wykaz taki sporządzić. Jak już wskazano prawo do informacji publicznej odnosi się do informacji istniejącej, a nie do takiej, która może być dopiero wytworzona. Organ zobowiązany jest do udostępnienia posiadanej informacji, a nie do wytwarzania informacji nowej – w tym wypadku w postaci wykazu.
Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, stosownie do treści art. 151 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, oddalił skargę w omawianym zakresie.
Odmiennie przedstawia się sytuacja, jeśli idzie o wykaz uchwał rady Miejskiej z lat 1990 – 1994 r. Organ był uprawniony do dokonania oceny stanu posiadanych dokumentów i do wskazania żądającemu informacji innego, niż określony we wniosku, sposobu zapoznania się z nimi. Prawidłowo organ uczynił to na podstawie art. 14 ust. 2 ustawy proponując udostępnienie dokumentów w siedzibie organu. Rzecz jednak w tym, że ostatecznie organ nie zastosował sankcji, którą zresztą sam opisał w piśmie kierowanym do skarżącego. Wobec bowiem braku reakcji ze strony skarżącego, nie doprowadził do wydania decyzji o umorzeniu postępowania na podstawie w/w przepisu. Przyjęte przez organ domniemanie, że skarżący wycofał wniosek, zwłaszcza wobec treści zdania drugiego ust. 2 art. 14 ustawy, nie było uzasadnione.
Z tego powodu w omawianej części skarga na podstawie art. 149 ppsa została uwzględniona.
Wobec częściowego uwzględnienia skargi o zwrocie kosztów postępowania orzeczono na podstawie art. 206 ppsa.