Uzasadnienie
W niniejszej sprawie S.P. wniósł w dniu [....] grudnia 2011r. skargę na bezczynność Komendanta Powiatowego Policji w W., zarzucając temu organowi, iż nie udostępnił informacji publicznej wnioskowanej w piśmie z dnia 18 listopada 2011r. (dwóch notatek urzędowych sporządzonych przez lokalną Policję w dniu...października 2011r. oraz jednej notatki urzędowej z dnia [....] listopada 2011r. z interwencji Policji na skutek zgłoszeń S.P.) oraz zażądał zobowiązania organu do przekazania wnioskowanych informacji. Nadto skarżący wniósł o wymierzenie organowi jednej z kar, o których mowa w art. 23 ustawy z dnia 6 września 2001r. o dostępie do informacji publicznej, a także o zasądzenie kosztów postępowania.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie z powodu nie wyczerpania trybu zaskarżenia, ewentualnie o jej oddalenie. Z treści odpowiedzi na skargę oraz z jednocześnie przekazanej przez organ dokumentacji wynika, że pismem z dnia [....] grudnia 2011r. przekazano wnioskodawcy drogą pocztową żądaną przez niego informację w postaci trzech wnioskowanych notatek policyjnych odpowiednio zanonimizowanych.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
W pierwszej kolejności należy odnieść się do zawartego w odpowiedzi na skargę wniosku organu o odrzucenie skargi z powodu rzekomego niewyczerpania trybu zaskarżenia. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 24 maja 2006 r. sygn. akt I OSK 601/05 (niepubl.) stwierdził, że skarga na bezczynność organu w przedmiocie informacji publicznej nie musi być poprzedzona żadnym środkiem zaskarżenia na drodze administracyjnej. W odniesieniu do aktów z art. 3 § 2 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.; dalej powoływana jako p.p.s.a.) środka zaskarżenia należy poszukiwać w art. 52 § 3 p.p.s.a, a nie w art. 52 § 4 p.p.s.a. przy czym, ustawa o dostępie do informacji publicznej tego typu środków zaskarżenia nie przewiduje, a w odniesieniu do aktów i czynności z art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. nie przewiduje ich również k.p.a. Wykładnia językowa art. 52 § 3 p.p.s.a. upoważnia do stwierdzenia, że przepis ten odnosi się do skarg na akty i czynności, a nie bezczynności w zakresie wydawania aktów.
Uwagi te dotyczą także art. 52 § 4 p.p.sa. Powyższe prowadzi do wniosku, że skoro skarga na bezczynność w sprawie dostępu do informacji publicznej zmierza do jak najszybszego rozpatrzenia wniosku, a ustawa nie stawia dodatkowych warunków do jej wniesienia, to może być ona wniesiona do sądu administracyjnego bez wezwania do usunięcia naruszenia prawa. W okolicznościach przedmiotowej sprawy stwierdzić zatem należy, iż brak jest podstaw do odrzucenia skargi S.P. z powodu zarzucanego prze organ niewyczerpania trybu zaskarżenia przed wniesieniem skargi do Sądu.
Jednakże w przedmiotowej sprawie zaistniała inna przeszkoda do uwzględnienia skargi na bezczynność. Zgodnie bowiem z art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, gdy postępowanie z innych przyczyn (niż wymienione w pkt 1 i 2 tego przepisu) stało się bezprzedmiotowe.
W orzecznictwie sądowoadministracyjnym utrwalony jest pogląd, że cytowany wyżej przepis art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. ma zastosowanie także w przypadku, gdy po wniesieniu skargi na bezczynność organu - w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4a tej ustawy - organ wyda akt lub dokona czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, co do których pozostawał w bezczynności (uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego w z dnia 26 listopada 2008 r. sygn. akt I OPS 6/08 LEX nr 463487).
W przedmiotowej sprawie, jak już zostało wskazane, udostępnienie żądanej przez S.p. informacji publicznej jednak nastąpiło, choć miało to miejsce już po wniesieniu przez skarżącego skargi na bezczynność organu. Pismem z dnia [....] grudnia 2011r. przekazano wnioskodawcy drogą pocztową żądaną przez niego informację w postaci trzech wnioskowanych notatek policyjnych odpowiednio zanonimizowanych. Tym samym postępowanie sądowe stało się bezprzedmiotowe, co obligowało Sąd do jego umorzenia na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a.
Jednocześnie za niezasadny należy uznać zawarty w skardze wniosek o wymierzenie organowi jednej z kar, o których mowa w art. 23 ustawy z dnia 6 września 2001r. o dostępie do informacji publicznej. Wskazany przez skarżącego przepis ma charakter karnoprawny i jest skierowany do sądu karnego działającego w oparciu o przepisy kodeksu postępowania karnego, a nie sądu administracyjnego.
W związku z tym, że skarżący nie był wzywany o uiszczenie wpisu od przedmiotowej skargi na bezczynność organu, a także nie wskazał na jakiekolwiek poniesione koszty sądowe w niniejszej sprawie, Sąd nie miał podstaw do ich zasądzenia.
W tym stanie rzeczy, Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.