Uzasadnienie
W dniu 5 czerwca 2014 r. J. B. wniosła skargę na bezczynność "T" S.A. w K. polegającą na:
- 1) nieudostępnieniu informacji publicznej na wniosek z dnia 14 maja 2013 r. w terminie wskazanym w art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112 poz. 1198 z późn. zm.)
- 2) przy jednoczesnym niewydaniu rozstrzygnięcia w sprawie odmowy udostępnienia informacji publicznej lub umorzeniu postępowania o udostępnienie informacji publicznej zgodnie z art. 17 ust. 1 ustawy, o której mowa w pkt 1.
W związku z powyższym strona skarżąca wniosła o stwierdzenie bezczynności "T" S.A. z siedzibą w K. oraz o zobowiązanie spółki do udzielenia informacji w żądanej formie i zakresie, a także o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego.
W uzasadnieniu skargi podkreślono, że wezwaniem z dnia 14 maja 2013 r. strona skarżąca wystąpiła do "T" S.A. m. in. o udostępnienie, w przypadku ich istnienia, kserokopii decyzji stanowiących podstawę budowy, posadowienia i przebudowy linii energetycznych.
Wobec przedłużającej się bezczynności przedsiębiorcy przesyłowego w dniu 30 lipca 2013 r. wystąpiono z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy dotyczącej przesłania decyzji administracyjnych i innych stosownych dokumentów dotyczących budowy, posadowienia, przebudowy i eksploatacji urządzeń elektroenergetycznych stanowiących własność "T" S.A., w tym protokoły z odbioru budowany linii przesyłowych oraz plany z mapkami. W powyższym piśmie zostały szczegółowo wskazany zakres przedmiotowy wniosku.
W odpowiedzi otrzymano pismo z dnia 19 sierpnia 2013 r., w którym przedsiębiorca przesyłowy bezpodstawnie zakwestionował precyzyjność złożonego wniosku, nie dostrzegając, iż skarżąca przedstawiła wszelkie niezbędne dane do odnalezienia wnioskowanej dokumentacji oraz szczegółowo wskazała zakres przedmiotowy złożonego wniosku.
W toku prowadzenia sprawy wystosowano do przedsiębiorcy przesyłowego pismo z dnia 30 sierpnia 2014 r., na które otrzymano odpowiedź pismem z dnia 14 lutego 2014 r., w którym strona przeciwna podtrzymała stanowisko w sprawie.
Z ostrożności procesowej skarżąca podniosła, iż zarówno we wniosku z dnia 14 maja 2013 r., jak również we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy z dnia 30 lipca i 30 sierpnia 2013 r. w sposób wyraźny została wskazana forma i sposób oczekiwanego rozpatrzenia wniosku tj. przesłanie kserokopii.
Aż do dnia sporządzenia niniejszej skargi skarżąca nie otrzymała jakichkolwiek wnioskowanych dokumentów, ani rozstrzygnięcia w sprawie odmowy udostępnienia informacji publicznej, czy też w sprawie umorzenia postępowania o udostępnienie informacji publicznej. Na tej podstawie, w świetle dyspozycji art. 13 i art. 17 ustawy o dostępie do informacji publicznej, należy stwierdzić, że skarga na bezczynność "T" S.A. z siedzibą w K. jest w pełni uzasadniona.
W odpowiedzi na skargę "T" S.A. wniosła o umorzenie niniejszego postępowania z racji wyeliminowania stanu bezczynności poprzez udostępnienie żądanej informacji publicznej oraz o odstąpienie od obciążania "T" S.A. kosztami postępowania.
Pismem z dnia 17 czerwca 2014 r. Spółka udostępniła kserokopie dokumentów - o które prawdopodobnie wnioskowała skarżąca - zw. z budową, posadowieniem, przebudową, remontem i eksploatacją urządzeń elektroenergetycznych posadowionych na dz. nr ew. [...] w m. S. oraz [...] w m. W., informując jednocześnie Skarżącego, że innych stosownych dokumentów-w szczególności decyzji - nie posiada.
Ponieważ przepisy powszechnie obowiązującego prawa nie definiują zakresu pojęcia "dokumentacji techniczno-prawnej" dotyczącej urządzeń elektroenergetycznych, wskazanie przez Skarżącego konkretnych dokumentów objętych żądaniem pozwoliłoby na ustalenie tego zakresu i ułatwiło ich poszukiwania w zasobach Spółki (zwłaszcza, jeżeli linie pochodzą sprzed kilkudziesięciu lat i bardzo często zmieniają się właściciele lub numeracja gruntów na których są posadowione). Należy mieć także na uwadze, że dokumentacja w zależności od obszaru posadowienia urządzeń i dostępności dokumentów jest różna. Stąd Uczestnik kilkakrotnie zwracał się o doprecyzowanie wniosku poprzez chociażby wskazanie właścicieli nieruchomości w chwili budowy urządzeń oraz ówczesnej numeracji działek wchodzących w jej skład, natomiast Skarżąca nadal podtrzymywała, że żąda "wszelkich ewentualnych decyzji administracyjnych i innych stosownych dokumentów", podając jedynie przykładowe wyliczenie potencjalnie mogących wystąpić dokumentów w tego rodzaju dokumentacji, pozostawiając katalog żądanych dokumentów katalogiem otwartym.
Zachowanie uczestnika, polegające na żądaniu doprecyzowania wniosku o udostępnienie informacji publicznej miało na celu dążenie do kompleksowego i precyzyjnego załatwienia sprawy. Jednocześnie nie sposób twierdzić, że uczestnik nie udostępnił żadnych informacji publicznych, bowiem w prowadzonej korespondencji uczestnik informował skarżącą o tym jakie urządzenia posadowione są na nieruchomości i o związanych z tym okolicznościach, nie przekazując jedynie dokumentów, o których doprecyzowanie się zwracał. W świetle powyższego w ocenie Spółki nie sposób uznać, że opóźnienie w rozpoznaniu wniosku Skarżącego, wynikało z oczywistego naruszenia przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej z dnia 6 września 2001 r. (Dz. U. Nr 112, póz. 1198 ze zm.), tylko m.in. z konieczności przeszukania wielu archiwów w poszukiwaniu nie zindywidualizowanych we wniosku dokumentów.
Rozpoznając sprawę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje
W pierwszej kolejności należy wskazać, że spełnione zostały warunki formalne do wystąpienia ze skargą do sądu administracyjnego na bezczynność, gdyż skarga na bezczynność w przedmiocie informacji publicznej nie musi być poprzedzona żadnym środkiem zaskarżenia (por. wyrok NS.A. z dnia 24 maja 2006 r., I OSK 601/05 LEX nr 236545).
Przedmiotem kontrolowanej sprawy jest bezczynność "T" S.A. w K. dotycząca nieudostępnienia informacji publicznej, obejmującej dokumentację związaną z wybudowaniem na działkach strony skarżącej infrastruktury energetycznej, zgodnie z wnioskiem skarżącej z dnia 14 maja 2013r.
Żądana przez Skarżąca dokumentacja, niezwłocznie po wniesieniu skargi w dniu 5 czerwca 2014 r. została udostępniona skarżącej przez "T" S.A. - przy piśmie z dnia 17 czerwca 2014 r. "T" S.A. oświadczyła przy tym: "innych stosownych dokumentów - w szczególności decyzji - nie posiadamy". Strona skarżąca nie kwestionowała okoliczności, iż dokumenty, które otrzymała od "T" S.A. w K. odnoszą się do budowy infrastruktury energetycznej na działkach stanowiących własność strony skarżącej. W piśmie z dnia 7 lipca 2014 r. przyznała, że po wniesieniu skargi na bezczynność strona przeciwna udostępniła żądane informacje dotyczące infrastruktury elektroenergetycznej.
Mając na uwadze, że udostępnione zostały stronie skarżącej dokumenty dotyczące interesującej ją kwestii, Sąd uznał, że na chwilę orzekania w sprawie, stan bezczynności "T" S.A. w K. nie występuje. Postępowanie sądowe jest zatem bezprzedmiotowe w zakresie zobowiązania organu do wydania określonego aktu lub dokonania stosownej czynności. To zaś jest powodem umorzenia postępowania sądowego, o czym sąd orzekł w pkt II sentencji wyroku. Podstawą prawną umorzenia postępowania jest art. 161 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej powoływana jako "p.p.s.a."), zgodnie z którym sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, gdy stało się ono bezprzedmiotowe także z innych przyczyn niż cofnięcie skargi lub śmierć strony.
Nie ulega przy tym wątpliwości, że organ udzielił stronie skarżącej żądanej informacji publicznej już po wniesieniu do sądu skargi na jego bezczynność. Jak wynika z akt sprawy, skarga została złożona w dniu 5 czerwca 2014 r. natomiast informacji udzielono pismem z dnia 17 czerwca 2014 r. Trzeba jednak zauważyć, że udostępnienie informacji publicznej, jak to ma miejsce w rozpatrywanej sprawie, nie zwalnia sądu z obowiązku orzekania w przedmiocie stwierdzenia, czy bezczynność miała miejsce rażącym naruszeniem prawa. Zgodnie z art. 149 § 1 zd.
2. p.p.s.a sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy jednocześnie stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Ustawa nie reguluje przesłanek takiego orzeczenia. Stwierdzenie zatem, czy bezczynność organu miała charakter rażący, stanowić musi wynik oceny sądowej, nawiązującej do okoliczności sprawy.
Oceniając powyższy aspekt sprawy sąd uznał, iż bezczynność spółki miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa (pkt I wyroku). Wzięto przy tym pod uwagę fakt, że wniosek strony skarżącej z 14 maja 2013 r. nie został rozpatrzony w ustawowym terminie wynoszącym co do zasady 14 dni (a maksymalnie i wyjątkowo 2 miesiące – art. 13 ustawy o dostępie do informacji publicznej), lecz po upływie ponad roku. Na wniosek ten zresztą w ogóle nie udzielono odpowiedzi - dopiero kolejne pismo z dnia 30 lipca 2013 r. doczekało się odpowiedzi spółki. W dalszej korespondencji aż do momentu wniesienia skargi "T" S.A. twierdziła, że wniosek o udzielenie informacji publicznej jest sformułowany zbyt ogólnie, co sprawia, że nie może zostać rozpoznany. Jednak po wniesieniu skargi spółka udostępniła informacje wskazane we wniosku (zaznaczając, że nadal uważa go za nieprecyzyjny).
W ocenie Sądu takie postępowanie nosi znamiona celowego utrudniania stronie dochodzenia jej praw. Jeżeli dopiero po wniesieniu skargi do sądu administracyjnego spółka jest w stanie wyinterpretować konkretne żądania z wniosku o udzielenie informacji publicznej, to można się w takim działaniu dopatrzyć złej woli oraz zamierzonego przeciągania sprawy rozpoznania wniosku o udzielenie informacji publicznej. Okoliczności te wskazują, że w niniejszej sprawie bezczynność naruszała prawo w sposób rażący.
O zwrocie kosztów sądowych na rzecz strony skarżącej orzeczono w punkcie III wyroku na podstawie art. 201 § 1 p.p.s.a. Umorzenie postępowania sądowego z tego powodu, że organ - po wniesieniu skargi - udzielił odpowiedzi na wniosek o udostępnienie informacji publicznej (a więc z powodu bezprzedmiotowości postępowania sądowego) stanowi sytuację podobną do sytuacji autokontroli uregulowanej w art. 54 § 3 p.p.s.a., która jest postawą do zwrotu kosztów sądowych właśnie na podstawie art. 201 § 1 p.p.s.a. Do zasądzonych kosztów zaliczono wniesiony przez stronę skarżącą wpis od skargi oraz koszty zastępstwa procesowego.