Uzasadnienie
Skarżący A. F. w dniu 30 lipca 2018 roku wniósł ze skargę na bezczynność Wojewody w sprawie znak: [...]. W odpowiedzi na wezwanie sądu o sprecyzowanie skargi, w piśmie z daty 27.09.2018 roku skarżący przytoczył argumenty, mające w jego ocenie wskazywać na zaniechania, bezczynność i niedopełnienie obowiązków przez Wojewodę, co przyczynia się m.in. do poszerzenia anarchii w Polsce.
Z uwagi na treść skargi i jej uzupełnienia oraz fakt, że skargą o odmiennej treści, zarejestrowaną pod sygnaturą II SA/Kr 971/18, zaskarżone zostało postanowienie Wojewody wydane w sprawie znak: [...]., niniejsza sprawa została zakwalifikowana jako skarga na bezczynność Wojewody.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje
Zgodnie z treścią art. 53 § 2b ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (zwanej dalej p.p.s.a.), który wszedł w życie 1 czerwca 2017 roku, skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania można wnieść w każdym czasie po wniesieniu ponaglenia do właściwego organu.
Zgodnie natomiast z art. 37 § 1 k,p.a. (w wersji obowiązującej od dnia 1 czerwca 2017 roku) stronie służy prawo do wniesienia ponaglenia, jeżeli: 1) nie załatwiono sprawy w terminie określonym w art. 35 lub przepisach szczególnych ani w terminie wskazanym zgodnie z art. 36 § 1 (bezczynność);
- 2) postępowanie jest prowadzone dłużej niż jest to niezbędne do załatwienia sprawy (przewlekłość). W myśl art. 37 § 3 k.p.a., ponaglenie wnosi się: 1) do organu wyższego stopnia za pośrednictwem organu prowadzącego postępowanie;
- 2) do organu prowadzącego postępowanie - jeżeli nie ma organu wyższego stopnia.
Z treści powołanych przepisów wynika jednoznacznie, że w stanie prawnym obowiązującym od 1 czerwca 2017 roku wniesienie ponaglenia stanowi niezbędny warunek poprzedzający wniesienie skargi do wojewódzkiego sądu administracyjnego na bezczynność i przewlekłość organu administracji publicznej.
Jak wynika z akt sprawy znak: [...]., w sprawie tej skarżący nie wnosił ponaglenia.
W tym stanie rzeczy należy uznać, że skarżący nie wyczerpał przed wniesieniem skargi obligatoryjnego trybu o jakim stanowi art. 53 § 2b p.p.s.a., a zatem jego skarga jako niedopuszczalna podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., o czym orzeczono w punkcie I postanowienia. O zwrocie wpisu orzeczono w punkcie II postanowienia na podstawie art. 232 § 1 pkt. 1 p.p.s.a.